หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 599 คนจากสำนักโอสถ

บทที่ 599 คนจากสำนักโอสถ

เค่อชิง?

เค่อชิงของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง?

ม่านตาของเหมิงเทียนอ้าวหดตัว ดวงตาของเขาฉายแววเหลือเชื่อ

เขารู้ว่าการเป็นเค่อชิงของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงหมายความว่าอย่างไร …การเป็นเค่อชิงนั้นหมายความว่าโจวอี้มีตำแหน่งที่สูงมากในคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง! แม้แต่เจ้าหน้าที่กำกับดูแลในภูมิภาคใหญ่ ๆ ก็ยังต้องให้ความเคารพต่อโจวอี้!

ว่ากันว่าเมื่อสามารถเป็นเค่อชิงของของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง คนคนนั้นต้องแข็งแกร่งหรือมีอำนาจมากมาย!

นี่เจ้านายของฉันแข็งแกร่งพอ ๆ กับผู้ฝึกยุทธ์ระดับระดับบรรพจารย์ยุทธ์เลยงั้นเหรอ?

“จริงเหรอเนี่ย?” เหมิงเทียนอ้าวถามอย่างตื่นเต้น

“จริงสิ!”

“นี่มันสุดยอดมาก!” เหมิงเทียนอ้าวเกรงกลัวอำนาจของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงมาก เพราะท้ายที่สุดองค์กรนี้ก็เหมือนกับดาบที่แขวนอยู่บนหัวของผู้ฝึกยุทธ์ทุกคน ถ้าใครกล้าออกนอกลู่นอกทาง พวกเขาจะถูกดาบที่ว่าฟันฉับลงมา!

แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว!!!

เหมิงเทียนอ้าวต้องการพูดอะไรมากกว่านี้ แต่ทันใดนั้นเขาก็พบว่าใบหน้าของโจวอี้หันมองไกลออกไป เขาจึงได้แต่หันมองตาม ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนจากตื่นเต้นเป็นตื่นตัวในทันที!

เขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามาโดยมีเฉินซานเป็นผู้นำ!

ความจริงแล้วเหมิงเทียนอ้าวเคยพูดคุยกับเฉินซานอยู่หลายครั้ง แต่อีกฝ่ายมักเย็นชาอยู่เสมอ ซึ่งมันทำให้เขาหมดความอดทนที่จะสื่อสารกับอีกฝ่าย

ครู่ต่อมา

เฉินซานก็มาถึงจุดที่โจวอี้ยืนอยู่พร้อมกับกลุ่มคน

“โจวอี้ อาจารย์ของเจ้าคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?” เหลียงเหล่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“เขาสบายดีครับ” โจวอี้กล่าวพร้อมกับประสานมือเคารพอีกฝ่าย

“ฮ่า ๆ…” เหลียงเหล่ยยิ้มกว้างก่อนจะพูดว่า “เรามาที่นี่เพื่อช่วยเจ้าจัดการเรื่องวัตถุดิบทำโอสถ เจ้าสำนักได้โทรหาเจ้าไหม แล้วสมุนไพรพวกนั้นล่ะ เจ้าคิดจะจัดการพวกมันยังไง?”

“วัตถุดิบพวกนั้นจะถูกส่งออกเกือบทั้งหมดครับ” โจวอี้ยิ้ม

“เกือบทั้งหมดเลยเหรอ?” เหลียงเหล่ยประหลาดใจ

“ใช่ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย พวกมันทั้งหมดจะถูกส่งออกไป และเก็บไว้กับตัวแค่สิบเปอร์เซ็นต์ของทั้งหมด” โจวอี้ยิ้ม

แค่สิบเปอร์เซ็นต์?!

เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยมองหน้ากัน พวกเขาได้ยินว่าโจวอี้ซื้อสมุนไพรมาจำนวนมากด้วยเงินของตัวเอง ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าคงจะดีถ้าโจวอี้สามารถให้พวกเขาได้สักห้าสิบเปอร์เซ็นต์หรือหกสิบเปอร์เซ็นต์

แต่ใครจะคิดว่าโจวอี้กลับคิดจะปล่อยขายพวกมันทั้งหมดไป และเก็บไว้กับตัวเพียงสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น!

“เสี่ยวอี้ เด็กดี” เวิงหลิวกุ้ยยิ้ม เขาพยักหน้าและชมเชย จากนั้นก็พูดว่า “มา ช่วยแสดงวัตถุดิบพวกนั้นให้พวกเราดูที! หากมันมีปริมาณมาก เราจะได้กลับไปที่เมืองจินหลิงและหารถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์สักสองสามคันมาขนมันออกไป”

“ไม่ครับ เกรงว่ารถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์หลายคันคงไม่สามารถขนมันได้หมด” เฉินซานหัวเราะ

“ไม่หมดเหรอ?” เวิงหลิวกุ้ยดูงงงวย

“ผู้อาวุโสทั้งสอง เฉินซานพูดถูกแล้ว รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์แค่สองสามคันไม่สามารถขนวัตถุดิบออกไปได้ทั้งหมดหรอกครับ” โจวอี้ยิ้มและพูดว่า “ไปกันเถอะ! ผมจะพาพวกคุณไปดูเอง”

เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ย รวมถึงผู้ฝึกยุทธ์อีกหกคนจากสำนักโอสถพากันตามโจวอี้ไปที่โกดังหมายเลขหนึ่งด้วยความสงสัย และเมื่อประตูไฟฟ้าบานใหญ่เปิดออก โจวอี้ก็เดินนำเข้าไป

“ไอ้หนู นี่มัน… ทั้งโกดังนี้เต็มไปด้วยสมุนไพรเลยงั้นเหรอเนี่ย? นี่มันมากกว่าปริมาณสมุนไพรที่เราได้รับตลอดทั้งปีเสียอีก!” เหลียงเหล่ยพึมพำด้วยท่าทีเหลือเชื่อ

“ใช่ มันมากกว่าที่เราเคยได้รับตลอดทั้งปี” เวิงหลิวกุ้ยพยักหน้าอย่างหนัก และพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า “ดูเหมือนว่าเสี่ยวอี้และเฉินซานจะพูดถูก ใช้แค่รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์สองสามคันคงไม่พอ ถ้าต้องการให้ขนจนหมดนี่ เห็นทีคงต้องใช้รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์อย่างน้อยหนึ่งโหลหรือมากกว่านั้น”

“ไม่ ๆ ต่อให้ใช้รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์มากกว่ายี่สิบคันก็คงขนกลับไปไม่หมด” เฉินซานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“อย่าพูดไร้สาระ ถ้าได้รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ ๆ ก็คงพอขนไปได้หมดนั่นแหละ” เวิงหลิวกุ้ยตำหนิ

“ผู้อาวุโสเวิง เฉินซานพูดถูก ไม่ต้องพูดถึงรถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์มากกว่ายี่สิบคันเลย แม้แต่รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์มากกว่าสามสิบคันก็คงไม่สามารถขนไปจนหมดได้หรอก” โจวอี้หัวเราะ

“หมายความว่ายังไง?” เวิงหลิวกุ้ยสงสัย

“นี่เป็นเพียงโกดังหมายเลขหนึ่งเท่านั้น ยังมีโกดังมากกว่าสิบแห่งที่เต็มไปด้วยสมุนไพรแบบนี้แหละ” โจวอี้กล่าว

“มีอีกมากกว่าสิบแห่ง? มีสมุนไพรมากมายกว่านี้อีกงั้นเหรอ?” เวิงหลิวกุ้ยตกตะลึง

“ถูกต้อง”

“พาเราไปดูหน่อยสิ”

“ได้เลย!”

เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา เวิงหลิวกุ้ย เหลียงเหล่ย รวมถึงผู้ฝึกยุทธ์อีกหกคนในสำนักโอสถต่างก็พูดไม่ออก

พวกมันทั้งหมดคือสมุนไพร!

คลังสินค้าขนาดใหญ่พิเศษหลายสิบแห่งเต็มไปด้วยสมุนไพรต่าง ๆ!

เวิงหลิวกุ้ยและเหลียงเหล่ยไม่เคยเห็นสมุนไพรมากมายขนาดนี้ในคราวเดียวมาก่อน แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในสำนักโอสถมานานนับร้อยปีแล้วก็ตาม!

“เสี่ยวอี้ เจ้าใช้เงินไปเท่าไหร่กับสมุนไพรมากมายขนาดนี้?” เหลียงเหล่ยถามเบา ๆ

“มากกว่าแปดพันล้านหยวนครับ!” โจวอี้กล่าวด้วยสีหน้าสบาย ๆ

มากกว่าแปดพันล้าน?

เวิงหลิวกุ้ยและเหลียงเหล่ยมองหน้ากัน พวกเขาตกใจกับตัวเลขได้ยิน เช่นเดียวกับบรรดาผู้ฝึกยุทธ์อีกหกคนของสำนักโอสถที่ต่างก็พากันอ้าปากค้างไปแล้ว

คนที่รวยที่สุดตอนนี้จะมีเงินเท่าไหร่กันเชียว?

แต่โจวอี้กลับใช้จ่ายเงินมากกว่าแปดพันล้านหยวนเพื่อซื้อสมุนไพรเหล่านี้ด้วยตัวเอง?

นี่เขารวยแค่ไหนกันแน่?

โจวอี้มองท่าทางของคนรอบข้าง ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อันที่จริงพวกเราถือว่าร่ำรวยด้วยโอสถโดยแท้ แต่เพราะพวกเราไม่ค่อยขายโอสถที่เรามี และถึงจะขาย เราก็มักจะแลกเปลี่ยนโอสถของเราเป็นสิ่งอื่นแทน อย่างเช่นแก่นวิญญาณ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกคุณถึงตกตะลึงกับตัวเลขที่ได้ยิน แต่ถ้าหลังจากนี้พวกคุณเอาโอสถที่หลอมออกมาขายบ้าง ผมก็คิดว่าเงินกว่าเก้าหลักสิบหลักคงจะไหลเข้ากระเป๋าในเวลาไม่นานแน่ ๆ”

เวิงหลิวกุ้ยจ้องไปที่เหลียงเหล่ยแล้วถามว่า “ช่วยข้าคิดหน่อยว่าเก้าหลักนี่เป็นเงินกี่ร้อยล้าน? สิบหลักเท่ากับ… พันล้าน?”

“มันน่าจะเป็นแบบนั้น” เหลียงเหล่ยพูดอย่างเหม่อลอย

โจวอี้มองท่าทางของพวกเขาและรู้สึกว่ามันตลก

ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“ผู้อาวุโสทั้งสอง หากผมจำไม่ผิด มันยังมีกองกำลังใหญ่ ๆ ในประเทศจีนที่จัดซื้อสมุนไพรในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา …ใช่ฝ่ายสำนักโอสถของเราไหมครับ?” โจวอี้ถาม

“ใช่ เจ้าสำนักเป็นคนออกคำสั่งนั้นเมื่อครึ่งเดือนก่อน แต่… แค่ก ๆ เมื่อเทียบกับปริมาณการสั่งซื้อของเจ้าแล้ว มันเทียบกันไม่ได้เลย” เหลียงเหล่ยหัวเราะแห้ง ๆ

เวิงหลิวกุ้ยรู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อย เขายกมือขึ้นลูบปลายจมูกโดยไม่พูดอะไร

นี่มันอะไรกัน!

สำนักโอสถใช้เงินทุนสำรองและซื้อสมุนไพร ก่อนจะขนพวกมันด้วยรถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์มากกว่าหนึ่งโหล ในขณะที่โจวอี้ซื้อสมุนไพรที่ต้องใช้รถมาขนไปมากกว่าสองร้อยคัน!

ช่องว่างนี้… นับว่าแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว!!!

“ผู้อาวุโสทั้งสอง คุณจะเอาสมุนไพรไปเมื่อไหร่ครับ?” โจวอี้ถาม

“ตอนนี้ เห็นทีข้าคงต้องมองหาเรือบรรทุกสินค้าแล้วล่ะ เพราะดูเหมือนว่า …รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์จะเล็กเกินไป” เหลียงเหล่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว

“ถ้าเป็นเรื่องเรือบรรทุกสินค้า ให้ผมช่วยไหม?” โจวอี้ถาม

“ได้เหรอ งั้นรบกวนด้วย” เหลียงเหล่ยตอบ

“ไม่น่าจะมีปัญหา!”

โจวอี้ยิ้ม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาขงอู๋ ประธานบริษัทขนส่งจินหลิง และหลังจากสื่อสารสั้น ๆ ราว ๆ หนึ่งหรือสองนาที ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเรียบร้อยในที่สุด

“มีเรือบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่สี่ลำ พวกมันน่าจะสามารถขนส่งสมุนไพรของคุณทั้งหมดได้ในคราวเดียว” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ยอดเยี่ยม!” เหลียงเหล่ยยกนิ้วโป้งให้อีกฝ่าย