หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 785 ได้มาพัวพันกันแล้ว

บทที่ 785 ได้มาพัวพันกันแล้ว

ทำไมถึงได้คุ้นเสียงนัก หรือจะหูฝาดไปเองนะ หรือเพราะคิดถึงเขามากเกินไป?

เฉินอันฉีค่อย ๆ ขยับตัวและเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นคนคุ้นเคยอยู่ตรงหน้า แววตาหดหู่ของเธอก็มีประกายสดใสวูบไหว

ทว่าทันใดนั้นสีหน้ากลับเศร้าสร้อยลง

เธอยกมือหยิกแขนตัวเอง

เจ็บนี่นา!

มันไม่ใช่ความฝัน!

เธอเงยหน้ามองอีกครั้งและเห็นคนคุ้นเคยคนเดิม ท่าทีของเธอดูตื่นตระหนกและลุกพรวดขึ้นมามองเขาด้วยแววตาเหลือเชื่อ

จากนั้น ภาพตรงหน้าเธอก็พร่าเลือน เมฆหมอกบดบังสิ่งที่เห็น เพียงไม่กี่อึดใจ น้ำตาก็รื้นขึ้นมา

โจวอี้ถอนหายใจและเดินไปอุ้มเธอขึ้นจากเตียง เขากอดเธออย่างอ่อนโยนและลูบหลังปลอบ “ไม่เป็นไรแล้วนะ ผมจะพาคุณออกไปเดี๋ยวนี้ ส่วนเรื่องคดีจะมีคนมาจัดการให้”

“ฮือ…”

เฉินอันฉีกอดเขาและร้องไห้โฮออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ

เธอไม่ได้อยากฆ่าใคร เพียงแค่เกลียดคนที่มาข่มเหงรังแกตนเอง จึงตบะแตกและเล่นงานอีกฝ่าย แต่ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายจะอ่อนแอถึงขนาดนี้

เพียงหมัดเดียว!

เพียงหมัดเดียวเธอก็ทำให้คนตาย

ที่ผ่านมาเธอตกอยู่ในความหวาดกลัวและวิตกกังวล ยิ่งถูกคุมขังในศูนย์กักกันและส่งตัวมาที่นี่ก็ยิ่งทำให้รู้สึกสิ้นหวัง

ทว่าตอนนี้โจวอี้มาหาเธอแล้ว

ไม่เพียงแค่มาหา แต่ยังบอกว่าเธอไปจากที่นี่ได้ ทั้งยังให้คนจัดการคดีฆาตกรรมให้

ต่อจากนี้ไป เธอจะพลีกายถวายหัวให้กับโจวอี้แต่เพียงผู้เดียว ในใจรู้สึกว่าสวรรค์ยังเมตตาตนเองอยู่บ้าง จึงได้ส่งโจวอี้มาหาเธอ

โจวอี้ไม่ได้ห้ามเธอร้องไห้ ตอนนี้การร้องไห้ดัง ๆ เป็นหนทางการระบายอารมณ์ที่ดีที่สุดของเธอ

ในที่สุด เธอก็เลิกร้องไห้ก่อนจะปล่อยมือจากโจวอี้ และเอ่ยเสียงแผ่วเบาทั้งที่น้ำตาคลอ “ฉันฆ่าคนนะคะ พวกเขายอมปล่อยฉันไปจริงเหรอคะ?”

“อื้ม!” โจวอี้พยักหน้าให้

“เราไปได้เลยเหรอคะ?” เธอถามย้ำ

“ไปได้สิครับ!”

เขาตบบ่าเธอและหันหลังเดินไปด้านนอก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก็ก้าวตามเขาไป

ณ บริเวณด้านนอกคุก

จางหม่านเยว่มองเฉินอันฉีพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า ทว่าในใจแอบนึกอิจฉาอีกฝ่าย

เธอพอจะคาดเดาได้ เฉินอันฉีเคยเป็นแค่คนธรรมดา ตอนนี้ฝึกยุทธ์มาระยะหนึ่งแล้ว หญิงสาวคนนี้เรียนวิชายุทธ์มาจากไหน ตอนนี้ไม่ต้องบอกก็คงเดาได้

คงเป็นโจวอี้ที่สอน เรียกได้ว่าเฉินอันฉีเป็นหนูตกถังข้าวสาร ต่อไปนี้คงมีโจวอี้คอยปกป้อง และคงมีชีวิตสุขสบายไปตลอดชีวิต

“น้อง…น้องโจว วันนี้เราไปดื่มกันไหม? หรือว่า…” เกาเจี้ยนหลิงละล้าละลังถามขึ้น

“ไปกันครับ! ผมกับหม่านเยว่มาจากจินหลิง ยังไม่ได้ทานข้าวเย็นกันเลย!” โจวอี้ยิ้ม

“งั้นก็ไปกันครับ!”

เฉินอันฉีเดินตามโจวอี้ไปด้วยท่าทีตื่นตระหนก เธอเห็นชายกำยำถืออาวุธอยู่ริมทางเดิน รวมถึงคนที่พาตัวเธอมาที่นี่ด้วย

ทว่าคนเหล่านั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนแต่ก่อน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโจวอี้ที่เดินนำหน้าหรือชายวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ พวกเขาถึงได้ดูนอบน้อมกันขนาดนี้

ไม่นานหลังจากนั้น เธอก็ตามโจวอี้ขึ้นรถ ระหว่างที่รถคันหน้าแล่นออกไปก็เห็นจางหม่านเยว่ขึ้นมาขับรถคันที่เธอนั่งอยู่

ใช่แล้ว!

เป็นคนขับ!

เฉินอันฉีมองประตูเหล็กด้านหลังที่ห่างออกไปผ่านกระจกมองหลัง ในที่สุดจิตใจที่ร้อนรุ่มก็สงบลงได้ ความรู้สึกที่ว่ารอดตายแล้วผุดขึ้นมาในใจ

เธอหันไปมองโจวอี้แต่ไม่ได้กล่าวขอบคุณ เนื่องจากรู้สึกว่าไม่มีคำขอบคุณใดสามารถถ่ายทอดความซาบซึ้งใจสุดซึ้งของตนเองได้

สองครั้งแล้ว

โจวอี้ช่วยเธอเอาไว้สองครั้งแล้ว

ตอนนี้ชีวิตเธอมีไว้เพื่อเขาเท่านั้น

“อันฉี ถึงผมจะช่วยคุณไว้ แต่คุณก็ฆ่าคนจริง ๆ คงกลับไปเรียนที่วิทยาลัยจินหลิงไม่ได้แล้ว แล้วก็อย่าอยู่ที่จินหลิงต่อจะดีกว่า” โจวอี้หันมาบอก

“ไม่ว่าคุณจะบอกให้ฉันไปไหน ฉันก็จะไปทั้งนั้นค่ะ” เธอกล่าว

“กลับบ้านครับ! กลับไปใช้เวลากับพ่อแม่ของคุณ ต่อไปอย่าโจมตีใส่คนธรรมดาอีก คุณเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว คนธรรมดาทนหมัดกับลูกเตะของคุณไม่ได้หรอกครับ”

“ฉันไม่กลับค่ะ” เธอส่ายหน้า

เธอรู้สึกผิดกับพ่อแม่และรู้ว่าตอนนี้พวกเขาคงปวดใจมาก

ทว่าเธอไม่อยากกลับไป เพราะเมื่อเจอเหตุการณ์เช่นนี้ เธอไม่รู้ว่าจะสู้หน้าพ่อแม่อย่างไร

“กลับไปเถอะครับ อย่าปล่อยให้พ่อแม่คุณเป็นห่วงเลย”

“อย่าให้ฉันกลับไปได้ไหมคะ? ฉันอยากไปที่อื่น ที่ไหนก็ได้ที่คุณให้ฉันไป” เธอคว้าแขนเขาไว้ สายตาฉายแววเว้าวอน

“ที่ที่ผมให้ไปเหรอครับ?” โจวอี้ชะงัก

เขาช่วยเฉินอันฉีไว้ แต่จะให้เธอไปอยู่ที่ไหน?

ยิ่งไปกว่านั้น เธอเองก็มีชีวิตของตนเอง ทำไมถึงได้…

ทันใดนั้นก็นึกถึงท่าทีที่เธอมีต่อเขาก่อนหน้านี้ เขาจึงเข้าใจขึ้นในทันที ทว่าแม้จะเข้าใจ แต่ในใจก็นึกต่อต้านเธอขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

เขาคิดกับเธอแค่เพื่อน แต่อีกฝ่ายกลับคิดเกินเลยไปกว่านั้นซึ่งไม่เป็นการดีแน่

อีกทั้งตอนนี้เขายังรู้สึกผิดกับถังหว่าน หากสานสัมพันธ์กับเฉินอันฉีอีกคน…

ไม่มีทาง!

ไม่มีทางเด็ดขาด

โจวอี้สูดหายใจลึกและมองหน้าเธอ “บางทีคุณอาจไม่รู้ แต่ผมจะบอกเอาไว้ว่าเรื่องการแต่งงานของผมถูกเปิดเผยออกมาแล้ว ถังหว่านกับผมแต่งงานกันแล้ว ทำให้ตอนนี้ผมเป็นบุคคลสาธารณะ แล้วมันก็เป็นเรื่องที่วุ่นวายมาก มีคนมากมายจับจ้อง ต้องมีคนพยายามเข้ามารุกล้ำความเป็นส่วนตัวแน่”

“ฉันไม่สนใจค่ะ”

“แต่ผมสน ผมมีลูกสาวนะครับ” โจวอี้บอก

“แต่คุณก็มีผู้หญิงคนอื่นเหมือนกันนี่คะ” เธอท้วง

“คุณ…” เขามองจางหม่านเยว่ที่ขับรถอยู่ด้านหน้า ก่อนขมวดคิ้วและถามว่า “คุณหมายความว่ายังไง ผมมีผู้หญิงคนอื่นที่ไหนครับ?”

“คุณมีค่ะ ตอนฉันอยู่ที่บ้านก่อนหน้านี้ ฉันได้ยินคุณคุยกับผู้หญิงอีกคน คนที่ชื่อว่าเซี่ยหลู่ไงคะ” เธอตอบ

โจวอี้งุนงง

เขาย้อนนึกถึงช่วงที่เพิ่งรักษาเฉินอันฉีเสร็จ และรับสายจากเซี่ยหลู่ระหว่างที่เห็นว่าเธอหลับอยู่

เซี่ยหลู่มักพูดฉวยโอกาสกับเขา และตอนนั้นก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน

หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่เงียบหรือยอมรับ แต่คงอธิบายกับเฉินอันฉีว่าเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับเซี่ยหลู่

ทว่าตอนนี้เขาพูดไม่ได้แล้ว

การต่อสู้ที่เมืองเยี่ยเฉิงก่อนหน้านี้ เซี่ยหลู่มายืนขวางหน้าโดยไม่ลังเลและช่วยชีวิตเขาไว้ เขาไม่มีทางลืมเหตุการณ์ในครั้งนั้นไปตลอดชีวิต

บางทีเขาอาจต้องพัวพันกับเซี่ยหลู่ไปทั้งชีวิต

“ฉันไม่สนใจชื่อเสียงเงินทอง ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณ ขอแค่ชีวิตนี้ได้อยู่กับคุณบ่อย ๆ ฉันก็พอใจแล้ว ดังนั้นก็หาที่ยืนให้ฉันด้วยเถอะค่ะ!” เฉินอันฉีรู้สึกเหมือนตัวเองใช้ความกล้าอย่างถึงที่สุด ก่อนจะบอกพร้อมสายตามุ่งมั่น “คุณช่วยพลิกชะตาฉันสองครั้งแล้ว ไม่ว่าคุณจะต้องการฉันหรือเปล่า ฉันก็จะเป็นคนของคุณต่อไปอย่างนี้ ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณบอก จะเชื่อฟังทุกอย่างเลย ต่อให้คุณให้ฉันไปตายตอนนี้ก็จะทำโดยไม่ลังเลเลย”

“ผม…”

โจวอี้อ้าปากจะพูดบางอย่าง แต่สายตาของเธอก็ทำเอาเขาพูดไม่ออก

เขารู้สึกว่าตอนนี้เธออารมณ์อ่อนไหวมาก

เขาจึงตัดสินใจรอให้อีกฝ่ายใจเย็นลง เพื่อที่ว่าพวกเขาจะได้พูดคุยกันดี ๆ

“โทรหาพ่อแม่ของคุณก่อนเถอะครับ! บอกพวกเขาว่าคุณปลอดภัยดีและจะกลับบ้านพรุ่งนี้” โจวอี้บอก

“ฉันจะโทรค่ะ แต่จะไม่กลับบ้าน”

“ผมจะส่งคุณกลับเอง ตกลงไหมครับ”

“ค่ะ แต่ฉันก็ยังจะไปกับคุณอยู่ดี”

“คุณ…ไม่มีเหตุผลแล้วนะครับ”