หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 16 เอาภาพต้นฉบับกลับคืน

ยามสนธยา หลงเอ๋อร์เตรียมตัวไปยังเรือนเฮียอวี่ เพื่อทวงคืนภาพ “ ภาพชุนเกอเหยียบหิมะ” กลับมา ก่อนนางออกเดิน จ้าวเข่อหรันกําชับเสียง

เรียบ ทว่าแฝงความหนักแน่น

“หลงเอ๋อร์ จําไว้ ภาพต้นฉบับของข้า ที่มุมซ้ายบนมีหยดหมึกจาง ๆ จุดหนึ่ง ข้าเผลอทําหกลงไปเอง เจ้าต้องดูให้ดี อย่าได้หยิบผิดเป็นอันขาด” “เจ้าค่ะ คุณหนู วางใจเถิด บ่าวจะนําของจริงกลับมาให้ได้แน่นอน” หลังถูกจ้าวเข่อหรันสั่งสอนมาตลอดบ่าย หลงเอ๋อร์ดูนิ่งขึ้น สุขุมขึ้น ราวกับเติบโตในชั่วข้ามคืน มองแผ่นหลังของสาวใช้คนสนิทที่ค่อย ๆ ลับตา จ้าวเย่อหรันรู้สึกอัดแน่นในอก นางไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ทําลงไปนั้น เป็นคุณหรือ เป็นโทษต่อหลงเอ๋อร์กันแน่ แต่หลังผ่านความทุกข์ทรมานในชาติภพก่อน จางเข้าหร ร ยดแนนเรียก น IU แนน 4 เลน T 116บเบนิน เบน แนทรีย์ เป็นโทษต่อหลงเอ๋อร์กันแน่ แต่หลังผ่านความทุกข์ทรมานในชาติภพก่อน นางเข้าใจแจ่มชัด

ในตระกูลใหญ่เช่นตระกูลจ้าว หากมีเพียงความดีงาม ก็เท่ากับยื่นคอ ให้ผู้อื่นเชือด ชาติที่แล้ว นางเชื่อใจน้องสาว เชื่อใจสาวใช้ใกล้ชิด ผลลัพธ์คืออะไรเล่า? ถูกสาวใช้ทรยศ ถูกน้องสาววางแผนใส่ร้าย สุดท้าย… บิดาผู้ให้กําเนิดยังสั่งกรอกสุราพิษให้นางสิ้นใจอย่างไร้เยื่อใย

ครานี้ นางจะไม่ยอมเดินซ้ํารอยเดิมอีก นางต้องเติบโต ต้องแข็ง แกร่ง จึงจะมีสิทธิ์ยืนหยัดอยู่ในจวนใหญ่แห่งนี้ และปกป้องผู้ที่อยู่ข้างกาย นางได้ ไม่นานนัก หลงเอ๋อ ก็กลับมา

“เป็นอย่างไร ได้ภาพคืนหรือไม่?”

จ้าวเย่อหรันเอ่ยถามทันทีที่เห็นนางก้าวเข้าประตู

“ได้แล้วเจ้าค่ะ”

หลงเอ๋อร์พยักหน้า พลางยื่นม้วนภาพให้ จ้าวเย่อหรันคลี่ม้วนผ้าไหม ออกอย่างช้า ๆ ตรวจดูอย่างละเอียด ก่อนจะพบจุดหมึกเล็ก ๆ ตรงมุมซ้าย บน ใช่แล้ว… ยองจริง

“ตอนเอาภาพมา มีปัญหาอะไรหรือไม่?”

นางถามเหมือนไม่ใส่ใจนัก หลงเอ๋อร์ยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

“คุณหนู ดีที่ท่านเตือน บ่าวเปิดดูตอนแรกที่คุณหนูรองยื่นให้ มุม ซ้ายบนไม่มีจุดหมึก บ่าวก็รู้ทันทีว่าเป็นของปลอม แต่ตอนนั้นบ่าวไม่พูด อะไรสักคํา พอพวกนางเผลอ บ่าวก็แอบสลับเอาของจริงกลับมา”

จ้าวเย่อหรันพยักหน้าอย่างพึงใจ

“เจ้าทําได้ดีมาก”

หลงเอ๋อร์ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม

“เจ้าทําได้ดีมาก”

หลงเอ๋อร์ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม

“แต่บ่าวยังไม่เข้าใจอย่างหนึ่ง คุณหนูรู้ได้อย่างไรว่าคุณหนูรองจะคิด

สลับเอาภาพต้นฉบับไป?”

จ้าวเย่อหรันวางถ้วยชา จิบเบา ๆ แล้วจึงตอบอย่างสงบ

“ก่อนหน้านี้เย่อเหรินบอกว่าจะคัดลอก ภาพซุนเกอเหยียบหิมะ” ไป เป็นของขวัญวันเกิดให้ท่านป้าหลิน เจ้ารู้หรือไม่ ท่านป้าหลินคือฮูหยินแห่ง จงอี้โหว เป็นถึงสตรีหนึ่งขั้นผู้ได้รับพระราชทานเกียรติยศ ใครจะกล้าส่งของ

ปลอมไปเป็นของขวัญเล่า?”

“เช่นนั้น คําพูดของนางย่อมไม่น่าเชื่อถือ แต่เมื่อนางกล้ามาขอยืม ภาพจากข้า แปลว่านางต้องคิดจะมอบภาพนั้นจริง มิฉะนั้น คําโกหกของนาง จะถูกเปิดโปง ดังนั้น…. มีเพียงทางเดียว คือเอาของจริงไป”

หลงเอ๋อ เบิกตากว้าง

“ถ้าอย่างนั้น พรุ่ง คุณหนูรองไม่เสียหน้าหรือเจ้าคะ?”

“นางจะไม่เสียหน้า”

จ้าวเย่อหรันตอบเรียบ ๆ

“ทําไมเล่าเจ้าคะ?”

จ้าวเย่อหรันไม่ตอบ เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสงบ แม้เป็นของ ปลอม แต่ฝีมือวาดของจ้าวเย่อเหริน นางย่อมรู้ดี เลียนแบบได้แนบเนียนจน แทบแยกไม่ออก ยิ่งภาพนี้ล้ําค่า ผู้เคยเห็นของแท้จริงก็มีเพียงหยิบมือ ไหน

เลยจะมีผู้ใดกล้าถือภาพที่คุณหนูรองแห่งจวนไท่ซือมอบให้ไปตรวจสอบ ความแท้เทียม จ้าวเย่อหรันหัวเราะเย็นอยู่ในใจ

จ้าวเย่อเหริน เจ้าอยากคํานวณข้าอย่างนั้นหรือ? คงต้องฝันไป ข้า ไม่ใช่จ้าวเย่อหรันโง่งมในชาติที่แล้วอีกต่อไปแล้ว พรุ่งนี้ เจ้าจงส่งภาพนั้น ออกไปเถิด ข้าจะไม่ขัดขวางแม้แต่น้อย ชาติที่แล้ว เจ้าคํานวณเอาชีวิตข้าไป ชาตินี้… ข้าเพียงตอบแทนเล็กน้อยเท่านั้น

กับดักครั้งนี้ เจ้าเป็นผู้ยุดเอง ถึงเวลาตกลงไป ก็อย่าได้โทษผู้ใด เพราะทุกอย่าง… ล้วนเป็นผลแห่งการกระทําของเจ้าเอง