หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 160 ท่านโหวจ้าวหลินกริ้วเกรี้ยว

160 ท่านโหวจ้าวหลินกริ้วเกรี้ยว

การมาถึงของบ่าวรับใช้ทําลายบรรยากาศอึมครึมประหลาดภายใน ห้องโถงลงในทันที ทุกคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว ราวกับเพิ่งหลุดพ้น จากแรงกดดันทีบีบรัดอยู่ก่อนหน้า แต่เมื่อได้ยินคํารายงานนั้น จ้าวชง

กลับขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

ท่านโหวได้บอกหรือไม่ ว่ามีเรื่องอันใด?”

ไม่รู้เพราะเหตุใด เพียงได้ยินว่าบิดาของตนเรียกตัวกะทันหัน ใจ ของเขากลับพลันเกิดลางร้ายบางอย่างขึ้นมา ก่อนหน้านี้ หลังจาก หลินจื้อ แห่งจวนจงอี้โหวมาถึง สีหน้าของอีกฝ่ายก็ดูผิดแปลกไปอย่างชัดเจน ทั้ง ยังขอคุยกับบิดาของตนเป็นการส่วนตัว แต่แล้วในเวลานี้กลับเรียกเขาเข้า ไปพบ ที่สําคัญ ไม่ได้เรียกเขาเพียงคนเดียว… แต่ยังเรียก ภรรยาและบุตร สาว ไปพร้อมกันด้วย

ยิ่งกว่านั้น ท่าทีของฮูหยินหลินและชื่อจื่อหลินเมื่อครู่ก็ไม่ปกติ แม้ สองตระกูลจะยกเลิกการหมั้นหมายกันไปแล้ว แต่ในสายตาคนนอก ความ ผิดย่อมตกอยู่กับจวนจงอี้โหว ทว่าท่าทีของฝ่ายนั้นกลับเหมือนกําาลัง เกลียดชัง พวกเขาอย่างลึกซึ้ง ยิ่งคิด จ้าวซึ่งยิ่งรู้สึกไม่มั่นคง จึงอดถามไม่

ได้

บ่าวรับใช้คนนั้นเมื่อได้ยินคําาถาม ก็อตนึกถึงสีหน้ากริ้วเกรี้ยวของ ท่านโหวจ้าวหลิน เมื่อครู่ไม่ได้ แน่นอนว่าเขาไม่ได้โง่ถึงขั้นพูดเรื่องนั้นออก มา หากเผลอพูดผิดค้าในสถานการณ์เช่นนี้ ก็คงเท่ากับเดินไปหาความ ตาย หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เขาจึงตอบอย่างระมัดระวัง

“เรียนคุณชายใหญ่ ท่านโหวไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงสั่งให้พวกท่านรีบ ไปพบท่านทันทีขอรับ”

จ้าวซงรู้ทันทีว่าคงถามอะไรเพิ่มไม่ได้อีก จึงลุกขึ้นและมุ่งหน้าไปยัง

ห้องหนังสือ ฉินเสียงเหอ รีบพา จ้าวเย่อหรัน และ จ้าวเย่อเหริน ตามไป

อย่างรวดเร็ว เพราะเมื่อครู่พวกนางได้ยินชัดเจน ท่านโหวต้องการพบ “ทั้ง ครอบครัว”

สําหรับค่าเรียกตัวของท่านโหวจ้าวหลิน ไม่เพียงจ้าวชงเท่านั้น แม้ แต่จ้าวเข่อหรันเองก็รู้ลึกแปลกใจ ในความคาดหมายของนาง การที่ท่าน โหวหลินจื้อมาครั้งนี้ น่าจะเกี่ยวกับเรื่องที่ หลินซีหร่านถูกใส่ร้าย ก่อนหน้า นี้ หากเป็นเช่นนั้น การที่ท่านปู่เรียกบิดามารดาและจ้าวเย่อเหรินไปพบก็ยัง พอเข้าใจได้ แต่เหตุใด นาง ถึงต้องไปด้วย? หรือว่า….นางเตาผิด?

หรือท่านโหวหลินจื้อไม่ได้มาด้วยเรื่องนั้นเลย? ไม่นาน ครอบครัว จ้าวก็มาถึงหน้าห้องหนังสือ พอดีกับ หลินจื้อเดินออกมาจากด้านใน จ้าวชงเห็นดังนั้นก็คิดจะทักทาย อย่างไรเสีย แม้จะไม่ได้เป็นเครือญาติกัน แล้ว ก็ไม่จําเป็นต้องกลายเป็นศัตรู

แต่ไม่คาดคิด ท่านโหวหลินจื้อกลับ ไม่แม้แต่ชายตามอง เยา เติม ผ่านไปตรง ๆ ราวกับคนตรงหน้าเป็นเพียงอากาศ เพียงก่อนจะจากไป เขา หันมายิ้มบาง ๆ และพยักหน้าให้ จ้าวเข่อหรัน สําหรับจ้าวเข่อหรัน หลินจื้อรู้สึกชื่นชมจากใจจริง หญิงสาวผู้นี้ ถือได้ วางได้ ตอนที่ถูกถอน หมั้น นางไม่เคยโวยวาย

หลังจากนั้นยังใช้ความสามารถของตนเอง จนได้รับการแต่งตั้ง

เป็น จวิ้นจี่ บัดนี้ยังกลายเป็น ว่าที่พระชายาแห่งอ๋องซวี่ หญิงเช่นนี้ หากได้ เป็นสะใภ้ของเขา… อนาคตของบุตรชายคงรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าเดิม เพียงแต่น่า เสียดาย… บุตรชายของเขา ไม่มีวาสนาเช่นนั้น จ้าวชงเห็นท่าทีของท่าน โหวหลินจื้อก็พิมพาเสียงต่ําา

“ไม่รู้จักที่ต่ําาที่สูง….”

หลังจากเคาะประตูและได้ยินเสียงอนุญาต เขาก็ผลักประตูเข้าไป ฉินเสียงเห และบุตรสาวทั้งสองเดินตามเข้าไป ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง หนังสือ จ้าวชงก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียด ท่านโหวจ้าวหลิน ยืนอยู่ ข้างหน้าต่าง ใบหน้าตึงเครียด จ้องออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดสักคํา “ท่านพ่อ…เรียกพวกเรามา มีเรื่องอันใดหรือ?”

จ้าวชงถามอย่างระมัดระวัง ท่านโหวจ้าวหลินหันกลับมา สายตาคม

กรีบจ้องตรงไปยังจ้าวซง ไม่รู้เพราะเหตุใด เพียงถูกสายตานั้นมอง จ้าวซึ่งก็รู้สึกใจหวิว ราวกับความผิดทั้งหมดที่เคยทํากําลังถูกเปิดโปงต่อ หน้าสายตานั้น

ท่านโหวจ้าวหลินจ้องเขาอยู่นาน ก่อนจะยกมือขึ้น เพียะ! เสียงตบ ดังสนั่น แรงตบหนักหน่วงจนศีรษะของจ้าวซึ่งหันไปอีกด้านหนึ่ง ทุกคนใน ห้อง ตกตะลึง

“ท่านพ่อ…ท่าน…เหตุใดถึงทําเช่นนี้!”

จ้าวซงกุมแก้มด้วยความตกใจ เขารู้สึกว่าตนช่าง บริสุทธิ์ใจยิ่งนัก ยังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยังไม่ได้พูดอะไรเลย แต่กลับถูกบิดาตบโดยไม่มี สัญญาณเตือนแม้แต่น้อย เมื่อครู่ในห้องโถง บิดายังอารมณ์ดีอยู่แท้ ๆ เหตุใดในเวลาเพียงชั่วครู่ ทุกอย่างถึงกลับตาลปัตรเช่นนี้?

‘เจ้ากล้ายังจะถามอีกหรือ ว่าทําไม!

เพียงคิดถึงสิ่งที่ท่านโหวหลินจื้อพูด ท่านโหวจ้าวหลินก็เดือดดาล

จนเลือดขึ้นหน้า

“สิ่งชั่ว เจ้าหาไว้ เจ้าคิดว่าถ้าไม่รู้หรือ! ตอนนี้คนเขามาถึงหน้า ประตูแล้ว เจ้ายังกล้าถามอีกว่าทําไม!”

จ้าวชงงุนงง

ท่านพ่อ ย้าไม่เย้าใจว่าท่านหมายถึงเรื่องใด”

เขาไม่เคยคิดเลยว่าความลับที่ทําไว้จะถูกเปิดเผย ในความคิดของ

เขา ทุกอย่างถูกปิดบังไว้อย่างแนบเนียน ไม่มีทางมีใครรู้ได้ ท่านโหว

จ้าวหลินหัวเราะเย็น

ไม่เข้าใจหรือ? ถ้าเช่นนั้น ข้าจะบอกให้ชัด ๆ ตอนที่พวกเจ้าทําให้ การหมั้นของจ้าวเย่อเหรินกับชื่อจื่อแห่งจวนจงอี้โหว ต้องยกเลิก พวกเจ้า

ทําอะไรลงไปบ้าง!!

ทันทีที่ได้ยินเรื่อง การหมั้น จ้าวชงใจสะดุ้ง หรือว่า…เรื่องนั้นถูกเปิด โปงแล้ว? แต่ไม่นานเขาก็รีบปฏิเสธความคิดนั้น ตอนนั้นเขากับภรรยาวาง แผนอย่างรัดกุม ไม่มีใครรู้แน่นอน พอดีตเช่นนี้ เขาก็เริ่มมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ แต่ไม่ใช่เพียงเขา แม้แต่ จีนเชียงเหอ และ จ้าวเย่อเหริน ต่างก็รู้สึก ใจสั่น เพราะพวกเขารู้ดีว่าได้หาอะไรลงไป

ในขณะที่ทุกคนกําาลังหวาดหวั่น จ้าวเข่อหรัน กลับยกมุมปากขึ้นเล็ก น้อยโดยไม่มีใครสังเกต ในที่สุด..ก็ถูกเปิดโปงแล้วสินะ ดูเหมือนนางจะเดา ไม่ผิด หลินจื้อมาวันนี้ ก็เพื่อ เรื่องนั้นจริง ๆ ท่านพ่อ….ท่านแม่ จ้าวเย่อเห ริน… คราวนี้พวกท่านยังจะ แก้ตัวอย่างไรอีก? ช่างน่าดูนัก

“ยังจะบอกว่าไม่เข้าใจอีกหรือ!”

ๆ

ท่านโหวจ้าวหลินตัวสั่นด้วยความโกรธ

“ตอนนี้จงอี้โหวมาถึงหน้าประตูแล้ว ทุกอย่างถูกสืบจนกระจ่าง! แม้

แต่หลักฐานก็อยู่ในมือเขา! เจ้ายังจะบอกว่าไม่รู้เรื่องอีกหรือ!”

“อะไรนะ!”

จ้าวชงร้องออกมา ทั้งเยา ฉินเสียงเหอ และจ้าวเย่อเหริน ต่างตกใจ

อย่างรุนแรง พร้อมกับความหวาดกลัว ค่อย ๆ กัดกินหัวใจ เรื่องนี้ไม่ใช่ เรื่องเล็ก หากถูกเปิดโปงจริง ผลลัพธ์ย่อมร้ายแรงเกินจินตนาการ แต่… ตอนนั้นพวกเขาปิดเรื่องไว้แนบเนียนแท้ ๆ แล้วเหตุใดถึงถูกสืบเจอได้?

ท่านโหวจ้าวหลินหัวเราะเย็น

‘ตกใจมากใช่หรือไม่?” ‘เจ้าคิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือ?”

เจ้าคิดว่าจงอี้โหวเป็นคนโง่หรือ!”

เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น เขาจะไม่สืบสวนหรือ!”

จ้าวชงรีบก้มหน้ารับผิดทันที

“ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้ว…แต่ถ้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” “ตอนนั้นย้าเพียงต้องการยกเลิกการหมั้นของเย่อเหรินกับจวน

จงอี้โหวเท่านั้น”

ลูกสาวข้ายอดเยี่ยมเพียงนั้น ข้าจึงอยากให้นางมีอนาคตที่ดีกว่า” “มีเพียงทําเช่นนั้นเท่านั้น ถึงจะรักษาชื่อเสียงของเย่อเหรินไว้ได้…”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”

ท่านโหวจ้าวหลินหัวเราะอย่างเย็นชา

“เจ้าบอกว่าหาเพื่ออนาคตของลูกสาว?

“เพราะเหตุนี้ เจ้าจึงเอาทั้ง จวนเจิ้นเป่ยโหว ไปเดิมพัน!” “ให้คนทั้งตระกูลต้องรับเคราะห์จากความโง่ของเจ้า ใช่หรือไม่!”

จ้าวชงตกใจ

‘ท่านพ่อหมายความว่าอย่างไร?”

ในใจเยาไม่เข้าใจเลย เรื่องนี้เขาเป็นคนทําจริง แต่เยาวางแผนเผื่อ ทางหนีไว้แล้ว ตอนนี้ จ้าวเข่อหรันเป็น ว่าที่พระชายาชวี่อ๋อง จ้าวเย่อเหริน ก็เป็น ว่าที่ชายารองของรัชทายาท ต่อให้จงอี้โหวรู้เรื่อง ก็ไม่น่ากล้าหาอะไร พวกเขา ท่านโหวจ้าวหลินเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเยียบมองไปยังจ้าวเย่อเห

ริน

“เหตุผลที่เจ้าทําเรื่องทั้งหมด…

“ก็เพราะนาง ปีนขึ้นไปเกาะองค์รัชทายาทได้แล้ว ไม่ใช่หรือ!”

“เจ้าจึงกล้าเดิมพันเช่นนี้ ใช้แผนสกปรกยกเลิกการหมั้น!”

สายตาคมกริบของท่านโหวจ้าวหลินทําให้จ้าวเย่อเหรินไม่กล้ามอง

ตอบ นางหลบสายตาโดยสัญชาตญาณ ตั้งแต่เด็ก นางก็หวาดกลัวสายตา ของปู่ผู้นี้ที่สุด จ้าวซงตกตะลึง เขาไม่เข้าใจว่าบิดารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เรื่อง นี้…ไม่ควรมีใครรู้เลย! ท่านโหวจ้าวหลินหัวเราะเย็น

หมั้น”

“เจ้าคิดว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเจ้าหรือ?”

“เจ้าคิดว่าหลินจื้อเป็นโหวมาหลายปีโดยเปล่าประโยชน์หรือ!”

เขาสืบทุกอย่างจนหมดแล้ว ไม่เพียงเรื่อง สร้ายหลิน หร่าน”

แม้แต่เรื่องที่ จ้าวเย่อเหรินลอบพบองค์รัชทายาทก่อนยกเลิกการ

“เขาก็รู้หมด!”

เป็นไปไม่ได้!

คราวนี้ จ้าวเย่อเหรินโพล่งออกมาโดยไม่รู้ตัว

“เรื่องนั้นเขาจะรู้ได้อย่างไร!”

ท่านโหวจ้าวหลินหัวเราะเยาะ

“ไม่ได้หรือ?”

ช่างไร้เดียงสาเสียจริง”

“โลกนี้ไม่มีความลับโดคงอยู่ชั่วนิรันดร์ เจ้าคิดว่าความสกปรกที่เจ้า

หาไว้ จะไม่มีวันถูกเปิดโปงหรือ?”

จ้าวเย่อเหรินตัวสั่น รีบหลบไปหลังฉินเสียงเหอ ท่านโหว จ้าวหลินมองครอบครัวสามคนตรงหน้า ก่อนกล่าวอย่างเย็นชา

“ข้าจะถามอีกครั้ง”

“แผนชั่วนี้..ใครเป็นคนคิด” ทั้งสาม เงียบสนิท ไม่มีใครกล้าพูด จ้าวหลินจึงกล่าวเสียงเย็น

“ดูท่า….

“ความคิดนี้คงเป็นยอง จ้าวเย่อเหริน สึนะ” “ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าคงไม่เงียบเช่นนี้

คําพูดนี้ทําให้ทั้งสามคนตกตะลึง พวกเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใด จ้าวหลินถึงคิดว่า แผนการซับซ้อนเช่นนี้จะเป็นฝีมือของเด็กสาววัยสิบกว่า

ปี แต่ความตกใจของพวกเขา…กลับถูกท่านโหวจ้าวหลินตีความว่าเป็น การ

ยอมรับ

“ดูท่าจงอี้โหวจะไม่ได้กล่าวหาพวกเจ้าผิดเลย โดยเฉพาะเจ้า

จ้าวเย่อเหริน โจเจ้าช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน คิดแผนชั่วช้าเพียงเพื่อยกเลิก การหมั้น! ออกมาเดี่ยวนี้! ถ้าวันนี้ข้าไม่สั่งสอนเจ้า ข้าก็ไม่ใช่ปู่ของเจ้า!” จ้าวเย่อเหรินตกใจจนไม่กล้าออกมา ฉินเซียงเหอรีบพูดทันที

“ท่านพ่อ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเย่อเหริน เป็นความคิดของข้าเอง นาง

ไม่รู้อะไรเลย”

คําพูดนี้ ครึ่งจริงครึ่งเท็จ แผนนี้นางเป็นคนคิดจริง แต่จ้าวเย่อเห รินก็รู้ทุกอย่าง และมีส่วนสําคัญด้วย แต่เห็นท่านโหวจ้าวหลินโกรธถึง เพียงนี้ นางจึงไม่กล้าให้บุตรสาวรับโทษ ยิ่งไปกว่านั้น นางเป็นถึง บุตรี แห่งจวนทั่วกงฉิน ต่อให้ท่านโหวจ้าวหลินโกรธเพียงใด ก็ไม่กล้าทําอะไร

นางมากนัก

จ้าวเข่อหรันยืนดูอยู่ด้านข้าง พลางหัวเราะเยาะในใจ มารดาของ นาง…ช่างมีความรักต่อลูกสาวเหลือเกิน ถึงกับยอมรับความผิดทั้งหมดไว้ คนเดียว ก็เพราะรู้ว่าตัวเองมี จวนทั่วกงฉิน เป็นที่พึ่ง แต่ถึงพูดความจริง….

ท่านปู่ก็คง ไม่เชื่อ อยู่ดี และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ท่านโหวจ้าวหลินมอง

ฉินเสียงเหอด้วยความโกรธ

“มารดา ตามใจลูกเกินไป ย่อมทําลายลูก! เพราะเจ้าตามใจนางเช่น นี้ นางจึงกล้าหาเรื่องชั่วเช่นนี้! เรื่องนี้ชัดเจนว่าเป็นความผิดของนาง แต่ เจ้ายังจะมาปกป้องอีก! จ้าวเย่อเหริน ออกมาหาข้าเดี่ยวนี้!” ในที่สุด เมื่อเห็นว่าแม้แต่มารดาก็ช่วยไม่ได้ จ้าวเย่อเหรินจึงค่อย ๆ ก้าวออกมาอย่างหวาดหวั่น ยืนอยู่ตรงหน้าท่านโหวจ้าวหลิน ความโกรธใน ใจจ้าวหลินพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง เพราะเด็กสาวตรงหน้า เขาถึงต้องเสียหน้า ให้หลินจื้อ และเกือบลากทั้งตระกูลลงเหว

ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล ท่านโหวจ้าวหลินยกมือขึ้น เตรียมตบอีกครั้ง

แต่คราวนี้ ตบโดนอากาศ จ้าวเย่อเหริน หลบ ท่านโหวจ้าวหลินโกรธจัด

‘เจ้ากล้าหลบหรือ!”

จ้าวเย่อเหรินตกใจจนเผลอหลบไปตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อถูก ตะคอกเช่นนี้ นางก็หลุดพูดออกมา

“ท่านปู่…ท่าน ข้าไม่ได้ ท่านโหวจ้าวหลินโกรธจนตัวสั่น

“อะไรนะ!”

“ย้า เจ้าไม่ได้?”

“ข้าเป็นปู่ของเจ้า วันนี้ต่อให้ข้าเจ้าตาย ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร!”

ทว่าจ้าวเย่อเหรินกลับค่อย ๆ สงบลง นางสูดหายใจลึก ก่อนเงย หน้ามองจ้าวหลิน แล้วกล่าวช้า ๆ

“ท่านปู่…ท่าน ย้าไม่ได้ “หากท่านตีย้า… นั่นเท่ากับ ผู้ต่ําศักดิ์ล่วงเกินผู้สูงศักดิ์”