หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 168 ตําาแหน่งเจิ้นเป่ยโหว ข้าจะเอาให้ได้
168 ตําาแหน่งเจิ้นเป่ยโหว ข้าจะเอาให้ได้
ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านอาสอง”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง สีหน้าสงบนิ่งราวสายลมเย็น
เรื่องทั้งหมด ข้ารู้หมดแล้ว
นางเอ่ยต่ออย่างไม่รีบร้อน
“แม้แต่เรื่องที่พวกท่านกับน้องเข่อหลี่ยังไม่รู้ ข้าก็รู้หมด”
คําพูดนั้นทําให้ จ้าวหย่ง ชะงักทันที สายตาที่มองมายังจ้าวเข่อหรัน
เต็มไปด้วยความตกตะลึง
“เจ้า”
ด้านข้าง จ้าวเข่อหลี่ ขมวดคิ้วอย่างงุนงง
“พวกเจ้าพูดอะไรกันอยู่กันแน่? มีเรื่องอะไร ข้าไม่รู้?”
จ้าวเข่อหรันหัวเราะเบา ๆ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
‘น้องเย่อหลี่ เจ้านี่ตรงไปตรงมาจริง ๆ”
ดวงตาของนางเป็นประกายเย็นเฉียบ
“เจ้าพูดถูก…ถ้าไม่มีผลประโยชน์ ข้าก็ไม่มีวันลงมือหาอะไร
จ้าวหย่งเริ่มร้อนใจ เขาอยากหยุดบทสนทนานี้เหลือเกิน แต่ก็ทําไม่ ได้ เพราะด้านข้างยังมี ชื่อ ชวี่ นั่งดูเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างสงบ ราวกับ กําลังชมละครเรื่องหนึ่งอยู่ ต่อหน้าคนนอกเช่นนี้ เขายิ่งไม่กล้าเคลื่อนไหว ผลีผลาม จ้าวเข่อหรันมองสองพ่อลูกตรงหน้าอย่างเนิบช้า
“อ้ารู้ว่าพวกท่าน….ไม่ต้องการให้จ้าวเข่อผิงแต่งเข้าสกุลจงอี้โหว แต่
พวกท่านก็ไม่มีทางเลือก เพราะการหมั้นนี้ เป็นท่านปู่เป็นคนกําหนดด้วย
ตัวเอง”
จ้าวเข่อหลียิ่งฟังยิ่งสับสน เขารู้ว่าบิดามีอนุภรรยาอยู่หลายคน แม้ ในใจเขาจะรู้ว่าบิดารักมารดามาก แต่การมีอนุเหล่านั้นก็ยังทําให้เขาไม่พอ ใจอยู่ลึก ๆ เพียงแต่ไม่เคยแสดงออกเท่านั้น จ้าวเข่อหรันยิ้มมุมปาก
“ถ้าท่านอาสองไม่อยากพูด งั้นข้าพูดแทนก็แล้วกัน”
เสียงของนางอ่อนโยน แต่คําพูดกลับเหมือนคมมีด
‘ที่จริงแล้ว ท่านอาสองรักท่านอาสะใภ้มาก…มากจนยอมรับอนุเข้า
จวนตั้งหลายคน”
นางหัวเราะเบา ๆ
“ย้าชื่นชมท่านจริง ๆ ทุกสิ่งที่ท่านทํา ก็เพื่อปกป้องนาง…และปก ป้องลูกของพวกท่าน
จ้าวเข่อหลี่เบิกตากว้าง มองบิดาอย่างไม่อยากเชื่อ เขาไม่เคยรู้เลย ว่าเบื้องหลังการรับอนุเหล่านั้น มีเหตุผลเช่นนี้ ที่ผ่านมาเขาเคยไม่พอใจ บิดามาโดยตลอด แต่วันนี้…เขาถึงได้รู้ว่า ทุกอย่างที่บิดารา ล้วนเพื่อ
มารดา
จ้าวเย่อหรันมองภาพนั้นแล้วอดถอนใจไม่ได้ จ้าวหย่ง…นับเป็นสามี
ที่ดี และเป็นบิดาที่ดีจริง ๆ หลายเรื่องเขาแบกไว้คนเดียว ไม่เคยพูด ไม่เคย บอกลูกชาย เลือกจะทนรับมันไว้คนเดียว แต่จ้าวเข่อหรันกลับยิ้มเย็น “แน่นอน ข้าไม่ได้พูดเรื่องพวกนี้เพราะอยากชื่นชมท่าน ข้าแค่ต้อง
การให้ท่านรู้ว่า…
สายตาของนางเย็นเฉียบ
เรื่องที่ท่านกังวล ข้าสามารถจัดการให้ได้
จ้าวหย่งรีบเอ่ยตัดทันที
“จ้าวเย่อหรัน เจ้าต้องการอะไรกันแน่!”
แต่ในดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหวัง
“เจ้ามีวิธีใ หรือไม่?”
คําพูดของจ้าวเข่อหรันทําให้สองพ่อลูกถึงกับร้องออกมา พวกเขา
ติดไปสารพัด แต่ไม่เคยคิดเลยว่า… สิ่งที่นางต้องการจะเป็นสิ่งนั้น จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง
“อ้าพูดเรื่องพวกนี้ ก็แค่ให้ท่านเห็นความสามารถของข้าเท่านั้น ใน เมื่อข้าสามารถสืบเรื่องลับเหล่านี้ได้ ท่านก็น่าจะรู้…ว่าข้าซ่อนอะไรไว้มาก
เพียงใด
จ้าวเข่อหลีรู้ลิกเหมือนฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ สมองของเขายุ่งเหยิงไป หมด คําพูดของจ้าวเข่อหรันเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมาไม่หยุด เขาไม่รู้เลย ว่าเรื่องไหนจริง เรื่องใหนเทิง เขาหันไปมองบีตา
“ท่านพ่อ…. นางพูด เป็นความจริงหรือไม่?”
จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา ๆ
“ดูเหมือนน้องเย่อหลี่ยังไม่รู้อะไรเลย”
จากนั้นนางก็หันไปมองจ้าวหย่ง
“ท่านอาสอง ข้าเชื่อว่าเรื่องวันนี้ พวกท่านคงไม่พูดออกไป
นางยิ้มอย่างมั่นใจ
“เพราะเรื่องของท่าน…ย้ารู้หมด ถ้าจะพูดจริง ๆ แล้ว ท่านเองก็ปิด
บังไว้ไม่น้อยเลย แต่ไม่ต้องห่วง ข้าไม่คิดเปิดโปงมัน”
จ้าวหย่งยิ่งงุนงง ถ้านางไม่ต้องการให้จ้าวซ่ง ขึ้นเป็นเจิ้นเป่ยโหว
แล้วนางต้องการอะไร? นางเป็นผู้หญิง ไม่มีทางขึ้นตําแหน่งโหวได้อยู่แล้ว
แล้วเหตุใดจึงต้องแย่งตําแหน่งนี้
‘เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”
จ้าวหย่งถามด้วยน้าเสียงหนักแน่น แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่เขาก็รู้ ตอนนี้..มีเพียงจ้าวเข่อหรันที่ช่วยพวกเขาได้
ง่ายมาก”
จ้าวเข่อหรันยกยิ้มช้า ๆ
“ข้าไม่ต้องการสิ่งอื่น ข้าต้องการเพียงอย่างเดียว”
นางเอ่ย ละค่า
“ตําาแหน่ง เจิ้นเป่ยโหว
ทั้งห้องเงียบสนิท จ้าวเข่อหลีถึงกับอึ้งไป ก่อนหน้านี้เขายังครึ่งเชื่อ
ครึ่งสงสัย แต่ตอนนี้..เขาเชื่อแล้ว ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ มีความสามารถ
จริง จ้าวหย่งหัวเราะเยาะ
“เจ้าทาทั้งหมดนี้ ก็เพื่อแย่งตําแหน่งให้บิดาเจ้าหรือ? เป็นลูกสาวที่
กตัญญูจริง ๆ”
จ้าวเข่อหรันไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
‘ท่านคิดมากไปแล้ว”
นํ้าเสียงของนางเย็นเฉียบ
“ข้าไม่เคยคิดให้บิดาขึ้นเป็นเจิ้นเป่ยโหวเลย ความสามารถของเขา…
ท่านกับย้ารู้ดี เขาเทียบกับท่านไม่ได้ จะว่าย้าอกตัญญูก็ได้ แต่
ตําาแหน่งเจิ้นเป่ยโหว ข้าไม่มีวันให้เขานั่ง”
จ้าวหย่งชะงัก จ้าวเข่อหรันยิ้มอย่างเฉยชา
“ท่านอาสองอย่าลืมสิ คนที่มีสิทธิ์สืบตําแหน่งในตระกูลจ้าว….ไม่ได้มี
แค่ท่านกับท่านพ่อ”
ดวงตาของนางเย็นเหมือนนํ้าแข็ง
“ตําาแหน่งเจิ้นเป่ยโหว…ย้าตัดสินใจแล้วว่าจะเอามันมาให้ไ
แล้วนางก็เอ่ยช้า ๆ
แต่ไม่ใช่เพื่อตัวช้า และไม่ใช่เพื่อบิดาข้า ข้าต้องการให้ เย่อเฟิง ขึ้น
นั่งตําาแหน่งนั้น”
จ้าวหย่งขมวดคิ้วทันที
เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นเพียงบุตรอน ต่อให้พ่อข้ามองข้ามย้ากับ
อ้าวซึ่ง ก็ไม่มีทางเลือกเขา แม้แต่เข่อหลีก็ยังมีโอกาสมากกว่า”
จ้าวเย่อหรันหัวเราะเบา ๆ
“เรื่องนั้น…ท่านไม่ต้องกังวล ทุกอย่าง ข้าจะจัดการเอง”
สายตาของนางมั่นใจราวกับมองเห็นอนาคตอยู่แล้ว
“อ้ากล้าพูดกับพวกท่านแบบนี้ ก็แปลว่า ข้ามีแผนที่สมบูรณ์แล้ว”
นางหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ําเสียงเย็นเฉียบ
“ไม่ว่าพวกท่านจะยอมแพ้หรือไม่ ตําแหน่งเจิ้นเป่ยโหว… สุดท้ายก็
ต้องตกอยู่ในมือข้าอยู่ดี ที่ข้ามาหาพวกท่าน….”
นางยิ้มบาง
ก็แค่เพื่อประหยัดแรงเท่านั้น”
จ้าวเข่อหลี่เลิกคิ้ว สายตาลึกซึ้งขึ้น
“ท่านพี่เย่อหรัน..
“ท่านมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ?”
YOU MAY ALSO LIKE
