หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 169 ท่านอาสองช่างเป็นบิดาที่ดีนัก
169 ท่านอาสองช่างเป็นบิดาที่ดีนัก
“เรื่องใดก็ตามที่เย่อหรันต้องการทํา ข้าผู้นี้จะช่วยให้นางสําาเร็จให้จง
จ้าวเข่อหรันยังไม่ทันเอ่ยตอบ เสียงทุ้มนุ่มลึกของ ซื้อชวี่ ที่นั่ง เงียบมาตลอดก็เอ่ยแทรกขึ้น ครานั้นเอง จ้าวหย่งกับจ้าวเข่อหลี่จึงเพิ่ง
สังเกตเห็นบุรุษที่อยู่ในห้องมาตั้งแต่ต้น บนร่างของซีอลูซวี่ มีบรรยากาศ แห่งผู้กุมอํานาจอย่างแท้จริง สงบนิ่ง มั่นใจ และสูงส่งราวกับยืนอยู่เหนือ
ผู้คน
ทว่าสิ่งที่ทําให้สองพ่อลูกสะท้านใจยิ่งกว่า คือพวกเขาพบว่า กลิ่น อายเช่นเดียวกันนั้น….กลับปรากฏอยู่บนตัวจ้าวเข่อหรันด้วย ราวกับนาง กําลังยืนอยู่ในตําแหน่งที่มองลงมายังผู้อื่น จ้าวหย่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ย
เสียงต่ํา
ที”
“ถ้าย้า…ไม่ยอมละทิ้งเล่า?”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง แววตาเผยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง
‘ท่านอาสองช่างเป็นบิดาที่ดีนัก”
นํ้าเสียงของนางสงบ แต่คําพูดกลับคมกริบ
“เพื่อบุตรสาวแล้ว ท่านยอมละทิ้งความฝันที่ไล่ตามมาหลายปีได้ทัน
นางยิ้มแผ่ว
‘ท่านต่างจากบิดาของช้าโดยสิ้นเชิง”
สายตานางเย็นลงเล็กน้อย
“บิดาของย้า…สามารถขายบุตรสาวเพื่อแลกตาแหน่ง เจิ้นเป่ยโหว
ใต้ แต่ท่านกลับเลือกตรงกันข้าม”
อีกต่อไป
คําพูดนั้นเหมือนมีดบาง ๆ เฉือนผ่านอากาศ จ้าวเข่อหลี่ทนไม่ไหว
“จ้าวเข่อหรัน! เจ้ายังต้องการอะไรอีก!”
สายตาเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เติมทีเขายังพอมีความรู้สึกดี
ต่อนางอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นว่านางใช้วิธีเช่นนี้บีบบังคับบิดาของตนให้สละ ตาแหน่ง ความรู้ลึกเล็กน้อยนั้นก็สลายไปหมดสิ้น แต่จ้าวเข่อหรันกลับไม่
แม้แต่จะชายตามองเยา นางเพียงมองไปที่ จ้าวหย่ง
แววตาลึกสงบ จ้าวหย่งมองหลานสาวตรงหน้า เขาเข้าใจดีว่า คํา พูดของนางล้วนเป็นความจริง จ้าวเข่อหลี่อาจไม่เข้าใจ แต่เขาเข้าใจ ใน ตระกูลเช่นนี้ ลูกชายลูกสาวของเขากลับมีบิดาที่พร้อมทําทุกอย่างเพื่อพวก
เยา ต่างจากจ้าวเย่อหรัน…บิดาของนางมีเพียงผลประโยชน์ของตนเอง คิด
ถึงตรงนี้ จ้าวหย่งจึงอดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้ ในที่สุด เขาก็ถอนหายใจยาว
เล็กน้อย
‘ตกลง…ย้ายอมรับ”
ทันทีที่ค่านี้หลุดออกมา จ้าวเข่อหรันยิ้ม ทว่ายิ้มนั้นกลับหม่นเศร้า
“ท่านอาสอง ข้าเคยพูดแล้ว ท่านเป็นบิดาที่ดีมาก ทุกสิ่งที่ท่านทํา ล้วนเพื่อภรรยาและบุตร ข้านับถือจากใจ”
นางเงียบครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ
“อย่างน้อย…บิดาของข้า ก็ไม่มีวันทําได้เช่นนี้
บรรยากาศในห้องเงียบลง ซื้อชวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลันกอดนางเข้า
มาในอ้อมแยน
‘เจ้าอย่าคิดมาก”
เยาสูบหลังนางเบา ๆ
“เจ้ายังมีช้าอยู่”
นํ้าเสียงของเขาอ่อนโยนอย่างที่คนภายนอกไม่เคยได้ยิน
“บิดาเช่นนั้น..เจ้าก็ถือเสียว่าเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยก็พอ”
จ้าวเย่อหรันฝังหน้าในอกเยา เสียงแผ่วเบา
“ข้าไม่เป็นไร…เพียงแต่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย วันนี้พอเห็นท่านอาสอง ข้าถึงได้รู้ว่า…โลกนี้ยังมีบิดาเช่นนี้อยู่จริง”
นางหัวเราะเบา ๆ
เพียงแต่ย้าโชคร้ายไปหน่อย
อือถูซ กอดนางแน่นขึ้น แววตาเย็นเฉียบ ในใจเขาเงียบงัน จ้าวชง… ฉินเสียงเหอ ในเมื่อพวกเขาไม่เคยเห็นค่านาง เช่นนั้นเขาก็ไม่จําเป็นต้อง เห็นค่าพวกเขาเช่นกัน ให้เกียรติในนาม…ก็เพียงพอแล้ว แต่ผลประโยชน์ ใด ๆ พวกเขาอย่าคิดแม้แต่น้อยว่าจะได้ไป จ้าวเข่อหรันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฎที่มุมปาก
“ท่านอาสอง ในเมื่อท่านยอมละทิ้งตําแหน่งโหวแล้ว ไม่สู้…มาหา การค้ากับช้าอีกสักอย่างดีหรือไม่?”
จ้าวหย่งหัวเราะยม
‘หลานเอ้ย…ตัวช้าในตอนนี้ คงไม่มีสิ่งใดที่เจ้าต้องการแล้วกระมัง”
จ้าวเข่อหรันยิ้ม
ท่านอาไม่ลองฟังก่อนหรือ”
นางเอ่ยช้า ๆ
‘บางที…ข้อเสนอของช้า อาจทําให้ท่านสนใจ”
จ้าวหย่งเงียบไป สีหน้าลังเล จ้าวเข่อหรันจึงพูดต่ออย่างสงบนิ่ง
ในเมื่อท่านยอมสละ าแหน่งแล้ว ไม่ช่วย อีกสักหน่อย ช่วยผลัก
ตัน เฟิงเอ๋อร์ ให้ขึ้นเป็นเจิ้นเป่ยโหว
ห้องทั้งห้องเงียบกริบ จ้าวเย่อหรันเอ่ยต่อ
แลกกับสิ่งนั้น ข้าจะรับปากให้ เย่อหลี่ และ เข่อผิง มีอนาคตที่ดี อนาคตของเย่อหลี่ ข้าจะช่วยวางทางให้ เรื่องแต่งงานของเขาในวันหน้า ย้า
ก็จะไม่ปล่อยมือ”
นางหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่ออย่างเย็นเฉียบ
“ส่วนเย่อผิง….หลังจากยกเลิกการหมั้นกับจงอี้โหว แล้ว ข้าจะหาคู่
ครองที่เหมาะสมยิ่งกว่าให้ และตราบใดที่นางไม่ทําสิ่งที่ย้ารับไม่ได้ ข้าจะ
เป็นที่พึ่งให้นางตลอดไป
คําพูดนั้น หนักแน่นราวกับคําสัญญาที่ไม่อาจผิดคํา จ้าวหย่งกับ จ้าวเข่อหลี่ต่างตกตะลึง เพราะพวกเขารู้ดีว่า ข้อเสนอของจ้าวแช่อหรัน….
ค่าเพียงใด ในที่สุด จ้าวหย่งกัดฟัน
“ตกลง ข้าจะไม่แย่งตําแหน่งโหวกับเย่อเพิงอีก และจะช่วยผลักดัน เขาเต็มที่ แต่เจ้าต้องช่วยแก้เรื่องการแต่งงานของเข่อผิง”
เยียบ
จ้าวเข่อหรันยิ้ม รอยยิ้มงดงามราวดอกไม้ แต่กลับแฝงความเย็น
‘แน่นอน ข้ารับปากแล้ว…ย่อมท่าใด้”
บนรถม้า จ้าวเย่อหลี่มองบิดาอย่างระมัดระวัง
“ท่านพ่อ…ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?
จ้าวหย่งหัวเราะเบา ๆ
“ไม่เป็นไร”
แม้เขาจะสูญเสียตําาแหน่งใหว แต่ค่าสัญญาของจ้าวเข่อหรัน กลับ ทําให้เขารู้สึกโล่งใจ เพราะทุกสิ่งที่เขาหามาตลอดชีวิต ก็เพียงเพื่ออนาคต
ของลูก ๆ เท่านั้น
‘พ่อเชื่อใจนางจริง ๆ หรือ?”
จ้าวเข่อหลี่ถาม จ้าวหย่งมองบุตรชายลึกซึ้ง
‘นางไม่มีความจําเป็นต้องโกหกย้า วันนี้เจ้าก็เห็นแล้ว
จ้าวเย่อหรัน…ไม่ใช่คนธรรมดา และยังมีอ๋องซวี่เป็นหลังพิง ถ้านางต้องการ
กําจัดพวกเรา นางไม่จําเป็นต้องให้สัญญาใดเลย”
เขาหยุดครู่หนึ่ง
“ดังนั้น ข้ามั่นใจว่านางจะทําตามที่พูด
จากนั้นเขาก็เอ่ยเสียงต่ําา
“เรื่องวันนี้…ห้ามบอกใคร แม้แต่มารดาเจ้าหรือเย่อผิงก็ไม่ได้
จ้าวเย่อหลี่พยักหน้า
‘ลูกเข้าใจแล้ว”
รถม้าค่อย ๆ แล่นห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงเกมการเมืองในจวน
ๆ
ตระกูลจ้าว ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
YOU MAY ALSO LIKE
