หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 18 บรรเลงพิณยามบ่าย
18 บรรเลงพิณยามบ่าย
ภายในศาลากลางสวนชุนฮุย หลงเอ๋อร์จัดวางฉินบนโต๊ะหินเรียบร้อย แล้ว จ้าวเข่อหรันก้าวเข้ามานั่งอย่างสง่างาม ธูปหอมในกระถางลอยควันสี
ยาวบางเบา
คลี่คลุมอากาศด้วยกลิ่นสะอาดสดชื่นราวสายลมต้นฤดูใบไม้ผลิ
“คุณหนู วันนี้จะบรรเลงบทใดหรือเจ้าคะ?”
หลงเอ๋อร์เอียงหน้าถาม ดวงตาเป็นประกายใคร่รู้ จ้าวเย่อหรันนิ่งคิด ครู่หนึ่ง ก่อนปลายนิ้วเรียวงามจะค่อย ๆ แตะสายพิณ เสียงแรกไหลดั่งหยด น้ําค้างกระทบใบบัว ท่วงทํานองแผ่วเบา สดใสราวผีเสื้อโบยบิน กางปีกบาง ระยับสะท้อนแสงอาทิตย์ เสียงพิณใสกระจ่างไหลริน ประหนึ่งพาความสุข และความหวังซึมซาบเข้าสู่หัวใจผู้ฟัง
ดั่งหงส์เพลิงถือกําเนิด นําพาความปรองดองและสิริมงคลลงสู่โลก มนุษย์ แต่ไม่นาน เสียงพิณค่อย ๆ เร่งร้อน ท่วงทํานองแปรเปลี่ยนเป็นหนัก หน่วง อัดแน่นด้วยความคับแค้น ความอาฆาต ความเจ็บปวดที่สั่งสมราว เมม ปกคลุมฟ้า อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เสียงสายพิณกระชั้นถี่ หงส์เพลิงกระโจนเข้าสู่กองไฟที่ลุกโชน เปลว เพลิงเผาผลาญเรือนร่าง ความงดงามกลายเป็นเถ้าธุลี เสียงพิณพลันแปร เป็นเศร้าสะท้าน ราวคร่ําครวญอาลัยให้หงส์ผู้ยอมสละตน
แล้วทันใดนั้น เสียงพิณพลิกผัน ท่วงทํานองสูงส่ง ทรงพลัง ปลุกเร้า โลหิตในกายให้เดือดพล่าน จากเถ้าถ่าน หงส์เพลิงทะยานขึ้นอีกครั้ง การเกิด ใหม่ที่มาพร้อมพลังอันแข็งแกร่งกว่าเดิม เสียงสุดท้ายทอดยาว ก่อนจะดับ
ลงอย่างสงบ
ทว่าแม่นมเยว่และหลงเอ๋อร์กลับยังนั่งนิ่ง ราววิญญาณถูกดึงเข้าไป ในโลกแห่งเสียงพิณ มีอาจดึงสติกลับคืน จ้าวเย่อหรันถอนหายใจเบา ๆ หลัง บรรเลงจบ ตั้งแต่หวนคืนชีพ นางรู้สึกอึดอัดราวถูกกดทับด้วยหินหนัก ไม่ว่า จะเผชิญหน้าบิดามารดา หรือผู้คนรอบกาย ล้วนต้องเก็บงําความรู้สึกไว้ใต้ รอยยิ้มเรียบร้อย
บท “หงส์เพลิงนิพพาน” ที่นางบรรเลงเมื่อครู่ คือเสียงสะท้อนจาก ก้นบึ้งหัวใจ ทุกอารมณ์ ทุกความคับแค้น ถูกถ่ายทอดผ่านปลายนิ้ว ใน ระหว่างดีตสายพิณ นางได้ปลดปล่อยความเจ็บปวดที่กักขังไว้
“คุณหนู บทเมื่อครู่ นชื่อว่าอะไรหรือเจ้าคะ?”
หลงเอ๋อร์ถามเมื่อได้สติ
“เหตุใดข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน?”
“บทนั้นชื่อ หงส์เพลิงนิพพาน”
จ้าวเย่อหรานยิ้มบาง
“ข้าเพิ่งบรรเลงเป็นครั้งแรก ไพเราะหรือไม่?”
แท้จริงแล้ว บทเพลงนี้คือโน้ตที่นางได้มาโดยบังเอิญเมื่ออายุสิบห้าใน ชาติปางก่อน ครั้งนั้นนางเคยบรรเลงเพียงครั้งเดียว แต่หัวใจมิได้ผ่านเปลว เพลิงเช่นวันนี้ จึงมิอาจถ่ายทอดความหมายลึกซึ้งออกมา อีกทั้งนางยังไม่ ชอบช่วงกลางบทที่อัดแน่นด้วยความกดดัน จึงเก็บโน้ตนั้นไว้ไม่แตะต้องอีก ทว่าในวันนี้หัวใจของนางต่างออกไปแล้ว
“หงส์เพลิงนิพพาน?”
หลงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว
“คุณหนูได้บทเพลงนี้มาจากที่ใดกัน?”
“บังเอิญได้มา”
นางตอบยิ้ม ๆ แม้ในเวลานี้ยังมิได้ครอบครอง แต่ในภายหน้าก็ต้อง
ได้มาแน่นอน นับว่าไม่ต่างกัน
“ไพเราะยิ่ง เพียงแต่ช่วงกลางบททําเอาบ่าวแทบหายใจไม่ออก”
หลงเอ๋อ ทําหน้าลําบากใจ
“ก่อนหน้านี้บ่าวนึกว่าคุณหนูจะบรรเลง “กาวซานหลิวสุ่ย” หรือไม่ก็ ‘
กว่างหลังสาน’ เสียอีก
จ้าวเข่อหรันเพียงยิ้มอ่อน มิเอ่ยสิ่งใด เหตุที่นางเลือกบทนี้ ก็เพราะ ความทรงจําในอดีตชาติพัดย้อนกลับมา กระทบใจจนมิอาจเมินเฉย
“แล้วบทนี้กล่าวถึงสิ่งใดหรือเจ้าคะ?”
หลงเอ๋อร์ถามอีกครั้ง
“เป็นตํานานยองหงส์เพลิง”
จ้าวเย่อหรันตอบช้า ๆ
“ว่ากันว่าทุกห้าร้อยปี หงส์จะต้องแบกรับความทุกข์ ความแค้น ความอาฆาตทั้งหลายของโลกมนุษย์ แล้วกระโจนเข้าสู่เปลวไฟ ใช้ชีวิตและ ความงามของตนแลกกับความสงบสุขของผู้คน
นางหยุดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ
“เมื่อร่างถูกเผาผลาญจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน หลังผ่านความเจ็บปวด
อันใหญ่หลวง มันจึงจะถือกําเนิดใหม่ในร่างที่งดงามและแข็งแกร่งกว่าเดิม”
“โธ่… เช่นนั้นมันมีทุกข์ทรมานนักหรือ?”
หลงเอ๋อร์หน้า ต
“หงส์มีอีกนามหนึ่งว่า นกอมตะ ”
จ้าวเย่อหรันกล่าวด้วยแววตาแน่วแน่
“ต่อให้กระโจนลงทะเลเพลิง ยอเพียงเหลือเถ้าถ่านแม้เพียงกําหนึ่ง มันก็จะพุ่งทะยานขึ้นจากเถ้านั้น ส่งเสียงร้องก้องฟ้า กลับมาด้วยพลังที่ยิ่ง
ใหญ่กว่าเดิม”
นางก๋ามือแน่นในใจ นางเอง…ก็จะเป็นเช่นนั้น ทันใดนั้น จ้าวเข่อหรัน รู้สึกราวมีสายตาหนึ่งจับจ้อง นางเงยหน้าขึ้น มองไปรอบศาลา ลอดสายตา ไปยังแนวหลังคาไกลออกไป ว่างเปล่า ไม่มีผู้ใด นางหัวเราะเบา ๆ ส่ายหน้า ตั้งแต่หวนคืนชีพ นางดูจะอ่อนไหวเกินไปแล้ว ที่นี่คือจวนไท่ซือ ผู้ใดเล่าจะ
กล้าบุกรุก? คงเป็นเพียงความระแวงในใจนางเอง
“คุณหนู มีสิ่งใดหรือเจ้าคะ?”
แม่นมเยว่ ถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่มีอะไร”
ๆ
นางยิ้มอ่อน ก่อนกลับไปนั่งที่เดิม ดีดสายพิณอีกครั้ง แต่สิ่งที่ จ้าวเย่อหรันมิอาจล่วงรู้ ในบ่ายวันนั้น ผู้ที่ได้ยินเสียงพิณของนาง มิได้มี เพียงแม่นมเยว่และหลงเอ๋อร์ บนสันหลังคาเรือนไกลออกไป บุรุษในชุดยาวผู้ หนึ่งยืนทอดสายตามองศาลาเงียบงัน
ในชั่วขณะที่นางลุกขึ้นจากที่นั่ง ร่างในอาภรณ์สีขาวพลันเห็นกายจาก หลังคา เงาร่างเลือนหายไปกับแสงอาทิตย์ยามบ่าย ราวกับไม่เคยปรากฏตัว มาก่อน ทว่าเสียงพิณเมื่อครู่ กลับยังคงก้องอยู่ในหัวใจเขา ไม่เลือนหายง่าย
ตาย…
เปิดตัว พระเอก มะงับ
YOU MAY ALSO LIKE
