หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 20 เรียนงานปักกับแม่นมจิน

20 เรียนงานปักกับแม่นมจิน

“อะ…อย่างนั้นหรือ?”

โดย : ข้าวโพดผจญภัย

จ้าวเย่อเหรินฝืนยิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างงดงาม ทว่าแววตากลับสั่น ไหวไม่มั่นคง นางมองใบหน้ายิ้มละมุนของจ้าวเข่อหรัน หัวใจพลันเต้นระส่ํา ดุจคลื่นลมกลางทะเล เพราะภาพ “ซุนเกอเหยียบหิมะ” ของแท้ ที่ควรเป็น ยองจ้าวเข่อหรัน ถูกนางแอบสับเปลี่ยนไปแล้ว หากความลับนี้ถูกเปิดโปง ชื่อ เสียงที่อุตส่าห์สั่งสมมาด้วยความระมัดระวัง คงพังทลายราววังทรายต้อง

คลื่น

“ฮ่า ๆ เย่อเหรินยองย้า ไม่ว่าเมื่อใดก็ยอดเยี่ยมที่สุด”

ฉินเชียงเหอเอ่ยด้วยน้ําเสียงเปี่ยมความภาคภูมิ แม้นางมิได้ไปงาน เลี้ยงวันเกิดของท่านหญิงชราตระกูลหลินด้วยตนเอง แต่เสียงชื่นชมที่ผู้คน กล่าวถึงบุตรสาว นางก็ได้ยินมาบ้างแล้ว จ้าวชงพยักหน้าอย่างพอใจ เย่อเห รินคือความภาคภูมิใจของเขา วันข้างหน้า การแต่งงานของนางย่อมเป็น บันไดให้ตระกูลก้าวสูงขึ้นอีกขั้น

สําหรับฉันเชียงเหอ ความสําเร็จสูงสุดในชีวิตคือการให้กําเนิดจ้าวเย่อ เหริน บุตรสาวผู้งามสง่า เพียบพร้อมด้วยวิชาเล่าเรียน ชื่อเสียงในเมือง หลวงไม่ด้อยผู้ใด นางแทบมองเห็นอนาคต เย่อเหรินจะต้องได้แต่งเข้า ตระกูลสูงศักดิ์ สร้างเกียรติให้มารดาเช่นนางอย่างแน่นอน คิดถึงตรงนี้ นาง เหลือบมองจ้าวเย่อหรัน แล้วถอนหายใจเบา ๆ

ทั้งสองเป็นฝาแฝดแท้ ๆ เหตุใดชะตากลับแตกต่างราวฟ้ากับดิน เย่อ เหรินงามล้ํา เป็นหนึ่งในสี่ยอดหญิงงามแห่งเมืองหลวง ส่วนเย่อหรัน….งาม ละมุนแต่ไม่สะดุดตา เย่อเหรินเปี่ยมความรู้ ได้รับยกย่องเป็นกวีหญิงผู้เลื่อง ชื่อ ขณะที่เย่อหรันเพียงธรรมดา แม้แต่บุตรสาวอนุคนอื่น ๆ ยังดูโดดเด่น กว่าเสียอีก ดีเพียงอย่างเดียว เย่อหวั่นหมั้นหมายกับชื่อจื่อแห่งจงอี้โหวตั้ง แต่เยาว์วัย

เมื่อเห็นบิดามารดาเอ่ยชมตน จ้าวเย่อเหรินก้มหน้าด้วยท่าทียวย เยิน แต่ในหางตากลับฉายแววเย้ยหยันส่งไปยังพี่สาว ครั้งหนึ่ง จ้าวเข่อหรัน เคยอิจฉาความรักที่บิดามารดามอบให้น้องสาวอย่างล้นเหลือ แต่หลังผ่าน ชีวิตหนึ่งมาแล้ว หัวใจนางกลับสงบนิ่งดุจผิวน้ําไร้ระลอก คลื่นแห่งความน้อย เนื้อต่ําใจที่เคยซัดสาด บัดนี้มลายหายไปสิ้น

ชาติที่แล้ว นางเคยถูกดูแคลน ถูกบีบคั้นจนไร้ที่ยืน ความรักแบบลูก สาวที่เคยใฝ่หา ได้แหลกสลายไปพร้อมกับลมหายใจครั้งสุดท้าย ดังนั้น สาย

ตายั่วเย้าเช่นนั้น…นางเพียงเมินเฉย

ท่าทีสงบนิ่งของพี่สาว กลับทําให้จ้าวเย่อเหรินใจคอไม่ดี ปกติแล้ว ทุกครั้งที่บิดามารดาชมเชยนางต่อหน้าเย่อหวั่น อีกฝ่ายย่อมแสดงความ อิจฉาและเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด แต่วันนี้ เหตุใดจึงนิ่งเฉยราวไม่แยแส? ช่วงนี้พี่สาวดูแปลกไป ราวกับบางสิ่งหลุดพ้นจากเส้นทางเดิม ทว่านางกลับ คว้าไว้ไม่ได้

“จริงสิ เย่อหรัน เย่อเหริน”

ฉินเสียงเหอเอ่ยขึ้น น้ําเสียงเหมือนโยนก้อนหินลงผิวน้ําสงบ

“สะใภ้พี่ใหญ่ของแม่ ได้เชิญแม่นมจินมาสอนงานปักให้หลานสาว พวกเจ้าก็ไปเรียนด้วยกันเถิด”

ทันทีที่ชื่อ “แม่นมจิน” หลุดจากปาก นัยน์ตาหลายคู่สว่างวาบ จางอี้ เหนียงลืมมารยาท รีบเอ่ยถามทันที

“หรือว่าคือแม่นมจีนที่ผู้คนขนานนามว่า ปลายนิ้วทองคํา’ ผู้นั้น?”

แม่นมจิน เคยสังกัดกรมปักในวังหลวง ฝีมือเลื่องลือไม่มีใครเทียบ

ครั้นพันวัง ก็รับสอนบุตรีตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวง ใครก็ตามที่ผ่านการ แนะของนาง ล้วนปักผ้าได้งดงามจนผู้คนกล่าวขวัญ การได้เป็นศิษย์แม่ นมจิน มิใช่เพียงเรื่องฝีมือ หากคือเกียรติยศ เป็นใบเบิกทางสู่สังคมชั้นสูง และหนทางสู่การแต่งงานอันงดงาม ฉันเชียงเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย

“แน่นอน จะให้สอนหลานข้าและบุตรสาวข้า ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา” คํากล่าวนั้นเสียดแทงไม่เบา จ้าวอิง จ้าวหลิน และจ้าวเหมย บุตรีอนุ ต่างเหลือบมองโต๊ะหลักด้วยความหวัง หากได้เป็นศิษย์แม่นมจิน ชะตาชีวิต

ย่อมเปลี่ยนแปลง

“พี่สะใภ้ช่างมีน้ําใจ”

จ้าวชงกล่าวอย่างพอใจ

“หากได้คําชี้แนะจากแม่นมจิน ชื่อเสียงของเย่อหรันและเย่อเหรินจะ

ยิ่งงดงาม”

“ก็เพราะพี่สะใภ้ข้าห่วงใยหลานสาวทั้งสอง

ฉินเชียงเหอยิ้ม

“แม่นมจินมาครั้ง ครั้งนี้เพื่ออี๋เหมียวโดยเฉพาะ แต่ยังคิดถึงเย่อหน

กับเย่อเหรินด้วย”

เจ้าคะ?”

นางหันไปกําชับ

“พวกเจ้าต้องตั้งใจเรียนให้ดี เข้าใจหรือไม่?”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่”

ทั้งสองตอบพร้อมกัน

“ท่านป้า อิงเอ๋อร์ชื่นชมแม่นมจินมานาน ยอร่วมเรียนด้วยได้หรือไม่

จ้าวอิงเอ่ยอย่างกล้าหาญ

“ใช่เจ้าค่ะ พวกเราก็ชื่นชมท่านเช่นกัน”

จ้าวหลินกับจ้าวเหมยรีบเสริม กลัวเสียโอกาส ฉินเชียงเหอหน้าตึงทัน

“เรื่องนี้พี่สะใภ้ข้าเอ่ยถึงเพียงเย่อหรันกับเย่อเหริน พวกเจ้ามีฐานะ

ใด ถึงคิดจะร่วมด้วย หากทําให้แม่นมจินขุ่นเคือง พวกเจ้าจะรับผิดชอบไหว

หรือ?”

ถ้อยคําเรียบเฉย หากเฉือนลึกกว่าคมมีด สามสาวก้มหน้าลงทันที ไม่ กล้าเอื้อนเอ่ยอีก แม้ในอกจะเดือดพล่านดั่งไฟเผา

มื้อค่ํายังดําเนินต่อไป ทว่าแต่ละคนต่างกลืนอาหารพร้อมกลืนความ คิดของตน บนโต๊ะหนึ่งตัวอักษรยิ้มแย้ม หากใต้ผิวน้ํากลับเต็มไปด้วยกระแส

เชี่ยวกราก อิจฉา หวาดระแวง และความทะเยอทะยานที่รอวันปะทุ