หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 35 แผนรับมือของจาง เหนียง
35 แผนรับมือของจาง เหนียง
ขณะที่เรือนเซี้ยววุ่นวายตุงรังผึ้งแตก จ้าวอิงรีบเร่งกลับสู่เรือน ช่างอินเก๋อ สีหน้าซีดเผือดไร้เลือดฝาด ราวกับถูกดูดวิญญาณออกจากร่าง
สาวใช้คนสนิทเห็นนางกลับมา ก็รีบเข้าไปรับ
“คุณหนูสาม กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?”
ครั้นเห็นสีหน้าผิดปกติ สาวใช้ยิ่งร้อนใจ
“คุณหนู เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ? เหตุใดหน้าซีดถึงเพียงนี้ จะให้บ่าว
ไปตามหมอมาดูไหมเจ้าคะ?”
“เร็ว ไปเชิญอีเหนียงมาเดี่ยวนี้”
จ้าวอิงพรวดเข้าไปในห้อง แล้วหันกลับมาสั่งเสียงแข็ง
“แต่ว่า….คุณหนู สีหน้าท่านไม่ดีเลยนะเจ้าคะ”
“ข้าบอกให้ไปเชิญอี๋เหนียง! เจ้าไม่ได้ยินหรือ?”
เสียงตวาดแหลมคมดังลั่น ความห่วงใยของสาวใช้คนสนิท ในหูของ จ้าวอิงกลับฟังดูน่ารําคาญ วันนี้นางถูกจ้าวเย่อเหรินหลอกใช้จนตกหลุม พราง โทสะยังคุกรุ่นไม่ทันจาง อีกทั้งยังหวาดกลัวโทษทัณฑ์ที่จะตามมา ใจ ทั้งโกรธทั้งหวั่น เพียงอยากรีบปรึกษาอี้เหนียงหาทางเอาตัวรอด ทว่าสาวใช้ นางกลับชักช้า จึงระเบิดอารมณ์ใส่อย่างไม่ยั้ง
“นี่เจ้าเป็นคุณหนู หรือข้าเป็นกันแน่? ใช้ให้ทําเรื่องแค่นี้ยังอิดออด มี เวลาพูดมาก ไยไม่รีบไปเชิญอี๋เหนียง? จะให้ข้าไปเชิญเองหรืออย่างไร!”
“มะ..ไม่เจ้าค่ะ บ่าวไปเดี๋ยวนี้”
สาวใช้คนสนิท กล้ํากลืนความน้อยใจ รีบถอยออกไป จ้าวอิงยืนอยู่ลํา พัง ใจยังเต้นระส่ํา วันนี้นางประมาทเกินไป จึงตกเป็นเหยื่อกลอุบายของ จ้าวเย่อเหริน นางคว้าน้ําขึ้นดื่มอีกใหญ่ หวังให้ใจเย็นลง แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งหนาว สะท้าน ไม่นาน จางอี้เหนียงก็รี ก็รีบมาถึงห้องบุตรสาว
“อิงเอ๋อร์ เรียกข้ามาเร่งด่วนเช่นนี้ เกิดเรื่องอันใด?”
จางอี้เหนียงเอ่ยพลางก้าวเข้าประตู วันนี้นางมิได้ออกจากเรือน
ช่างอินเก๋อเลย จึงยังไม่รู้ข่าวว่าจ้าวเย่อเหรินตกสระบัวจนทั้งจวนโกลาหล จ้าวอิงลุกขึ้นอย่างระแวดระวัง ชะโงกดูนอกประตู สั่งให้สาวใช้ เฝ้าอยู่ด้าน นอก ก่อนกล้าพูด
“เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ….”
เห็นท่าทีบุตรสาว สีหน้าจางอี้เหนียงเคร่งเครียดทันที
“พูดมา เจ้าไปก่อเรื่องอะไรเข้า?”
“อี๋เหนียง…. ย้า…. ข้าก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว!”
น้ําเสียงสั่นเครือ จางอี้เหนียง ตกใจ นางรู้ดีว่าบุตรสาวตนแม้จะ วู่วาม แต่ไม่เคยยอมรับผิดง่าย ๆ หากวันนี้ถึงกับยอมรับว่า “ก่อเรื่องใหญ่” ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กแน่
คะ!”
“เร็ว บอกข้ามาให้หมด!”
ๆ
“จ้าวเย่อเหรินตกสระบัว ทุกคนคิดว่าถ้าเป็นคนผลัก แต่มิใช่ย้านะเจ้า
จ้าวอิงแทบร้องไห้
“อะไรนะ!”
จางอี้เหนียงใจหายวาบ
“เล่ามาให้ละเอียด!”
จ้าวอิงจึงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด
“ครั้งก่อนที่จ้าวเย่อหรันตกน้ํา แท้จริงเป็นฝีมือจ้าวเย่อเหริน ข้า
บังเอิญเห็นเข้า…”
เพียงประโยคแรก จางอี้เหนียงก็สะดุ้ง นางรู้เรื่องที่คุณหนูใหญ่ตก น้ํา แต่ไม่เคยคิดว่าเบื้องหลังจะเป็นคุณหนูรอง
“วันนั้นฮูหยินใหญ่จะให้จ้าวเข่อหรันกับจ้าวเย่อเหรินไปเรียนเย็บปัก
กับจินหมัวมัว ข้าก็อยากไปด้วย จึงใช้เรื่องนี้ข่มขู่ให้นางช่วยหาทาง วันนี้นาง นัตข้าไปพบที่ศาลาริมสระ ข้านึกว่านางจะตกลงตามข้อเสนอ ใครจะรู้…”
เสียงจ้าวอิงสั่น
“นางไม่เพียงปฏิเสธ ยังดูหมิ่นช้า ตบหน้าข้าสองฉาด ข้าทนไม่ไหวจึง ยื้อยุดกับนาง แต่ไม่รู้เหตุใด นางกลับตกลงน้ํา! ข้าสาบาน ข้าไม่ได้ผลักนาง!” “มีผู้ใดเห็นหรือไม่?”
จางอี้เหนียงถามทันควัน หากได้พยาน ยังพอมีช่องให้ปฏิเสธได้ เพราะข้อหาทําร้ายพี่สาวสายตรงนั้น หนักหนา ต้องลงโทษตามกฎตระกูล กฎตระกูล…. คือเถาวัลย์มีหนาม ฟาดลงครั้งหนึ่งเลือดเนื้อแตกกระจาย ต่อ ให้ไม่ตายก็แทบสิ้นลม และย่อมทิ้งรอยแผลเป็นถาวร แล้วบุตรสาวนางยังจะ ออกเรือนได้อย่างไร?
“มี… มีคนเห็น”
จ้าวอิงตอบเสียงอ่อย
“ใคร?”
“เสียนอวิ๋น….
จางอี้เหนียงผ่อนลมหายใจเล็กน้อย เสียนอวิ๋นเป็นสาวใช้คนสนิทของ
จ้าวเย่อเหริน อย่างไรเสียคําพูดของนางย่อมถูกตั้งข้อสงสัยได้ ทว่าประโยค
ถัดมาทําให้หัวใจนางร่วงวูบ
“ยังมีจ้าวเข่อหรัน…. กับหลินชื่อจื่อ”
“อะไรนะ!”
จางอี้เหนียงกุมอก แทบทรุด
“อี๋เหนียง ข้าควรทําอย่างไรดี!”
จ้าวอิงร้องไห้แล้ว จางอี้เหนียงหลับตาครู่หนึ่ง บังคับตนเองให้สงบ
ความตื่นตระหนกมิช่วยอะไรได้ ต้องคิดทางรอด เนิ่นนาน นางจึงเอ่ยช้า ๆ
“ตอนนี้… เจ้าต้องไปหาคุณหนูใหญ่”
“หา…นางหรือ?”
จ้าวอิงยมวดคิ้ว
“จ้าวเย่อเหรินเป็นน้องแท้ ๆ ของนาง ปกตินางก็ทะนุถนอมน้องนัก
อีกทั้งข้าเคยขัดแย้งกับนางไม่น้อย นางจะช่วยข้าหรือ?”
จาง เหนียงถอนใจ
“เจ้าบอกว่าครั้งก่อนเป็นคุณหนูรองผลักนางลงน้ํา นั่นย่อมหมาย
ความว่า คุณหนูรองมิได้จริงใจต่อคุณหนูใหญ่เท่าที่แสดงออก เจ้าจงไปที่ สวนชุนฮุย ยอร้องนาง และบอกความ ความจริงนี้ หวังให้นางช่วย
เปล่า?”
“แต่นางจะเชื่อข้าหรือไม่? จะคิดว่าถ้าแต่งเรื่องเพื่อเอาตัวรอดหรือ
“ตอนนี้ไม่มีทางอื่นแล้ว ได้แต่เสี่ยงเอา ม้าตายเป็นม้าเป็น ”
จางอี้เหนียงกล่าวอย่างหมดหนทาง จ้าวอิงกัดฟัน
“เช่นนั้น… ข้าจะไปหานาง”
ไม่นาน นางก็มาถึงสวนชุนฮุย ทว่าจ้าวเข่อหรันยังไม่กลับมา จ้าวอิง จึงหาได้เพียงนั่งรออยู่ในห้องนั้น ใจสั่นไหวดุจใบใม้กลางลมหนาว ชะตาของนาง… แขวนอยู่บนคําตอบของคนที่นางเคยคิดดูแคลนมา
ตลอด.
YOU MAY ALSO LIKE
