หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 49 คุณหนูใหญ่มาเยือน

49 คุณหนูใหญ่มาเยือน

ภายในสวนสุยเฟิง

ชุนอี้เหนียงกําลังนั่งรับประทานอาหารเช้ากับ จ้าวเย่อเฟิงผู้เป็นบุตร แม้จ้าวเย่อเฟิงจะมีอายุเพียงสิบปี แต่กลับสอบผ่าน ระดับเชียงชื่อไปแล้ว ตั้งแต่อายุเก้าขวบ เขาก็สอบได้ที่หนึ่ง กลายเป็น “เจียหยวน” ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ต้าหลี่ ปัจจุบันจึงพักอ่าน หนังสืออยู่ในจวน เตรียมตัวสําหรับการสอบอุ่ยชื่อในอีกสองปีข้างหน้า

จ้าวชงกําลังสรรหาอาจารย์ผู้มีฝีมือที่สุด เพื่อผลักดันบุตรชายเพียงคนเดียว

ให้ก้าวไกลยิ่งกว่าเดิม

เหตุที่จ้าวชงรักและเอ็นดูจ้าวเข่อเฟิง มิใช่เพียงเพราะเขาเป็นบุตร ชายเพียงหนึ่งเดียว หากแต่ เพราะความเฉลียวฉลาดที่โดดเด่นตั้งแต่วัย

เยาว์ ได้รับฉายาว่า “เด็กอัจฉริยะ” ด้วยเหตุนี้ แม้ซุ่นอี้เหนียงจะเป็นเพียง อนุ แต่ตําาแหน่งในจวนใหฮือกลับมั่นคงยิ่งนัก

กล่าวได้ว่า ตราบใดที่จ้าวเข่อเฟิงยังอยู่ ซุน เหนียงก็ไม่มีวันตกจาก ความโปรดปราน

กระนั้น ชุนอี้เหนียงเป็นคนสันโดษ มีชอบออกหน้า มีถือดีในความ โปรดปราน จึงแม้ฉินเสียงเหอจะขุ่นเคืองอยู่ลึก ๆ ก็ไม่เคยคิดกําจัดนาง อีก ทั้งหลังคลอดบุตรแฝด ฉินเซี่ยงเหอเสียสุขภาพจนมิอาจตั้งครรภ์ได้อีก จ้าวชงจ๋าต้องมีทายาทชายเพื่อสืบทอดตําแหน่ง ดังนั้น การมีอยู่ของ จ้าวเข่อเฟิงและชุน เหนียง จึงเป็นสิ่งที่ฉินเชียงเหอจ๋าต้อง “ลืมตาข้างหนึ่ง หลับตาข้างหนึ่ง” ยอมรับโดยปริยาย

ก็พอ”

“ท่านแม่ ท่านว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?”

จ้าวเย่อเฟิงคาบตะเกียบเอียงศีรษะถาม

“เหตุใดท่านพ่อจึงสั่งว่า วันนี้ห้ามผู้ใดออกจากจวน?”

ชุน เหนียงยิ้มบาง

“เรื่องบางเรื่อง เราไม่จําเป็นต้องรู้ลึก เพียงปฏิบัติตามคําสั่งบิดาเจ้า

“ท่านแม่ หรือจะเกี่ยวกับเรื่องที่พี่รองตก เมื่อวาน?”

เด็กชายดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้

“อยู่ดี ๆ พี่รองจะตกลงสระได้อย่างไร?”

“ผู้ใดจะไปรู้เล่า”

ชุนอี๋เหนียงมองบุตรชายอย่างอ่อนโยน

“แต่ไม่ว่าด้วยเหตุใด ความจริงย่อมปรากฏในไม่ช้า และเฟิงเอ๋อร์… แม่เคยบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ อย่าอยากรู้ในทุกเรื่อง”

“ข้าจําได้ขอรับ”

จ้าวเย่อเฟิงพยักหน้า

“แต่ดูท่าสระบัวนั้นจะเป็นสถานที่อัปมงคลเสียแล้ว ไม่นานมานี้พี่

หญิงใหญ่เพิ่งตกลงไป เมื่อวานก็ถึงคราวพี่รอง”

ชุน เหนียงเพียงยิ้ม มีเอ่ยสิ่งใด เพียงเร่ง

“อย่าคิดมาก รีบทานเก็ต เดี่ยวจะเย็นเสียก่อน”

“ข้าอิ่มแล้วขอรับ”

เค็กชายวางตะเกียบ

“ท่านแม่ อีกประเดี๋ยวข้าจะไปหาพี่หญิงใหญ่ เมื่อวานพี่ใหญ่ตั้งใจจะ มา แต่คงมีเรื่องขัดข้อง ข้าจะไปดูที่สวนชุนฮุย”

ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด จ้าวเข่อเฟิงกลับชื่นชอบจ้าวเข่อหรันเพียงผู้ เดียว ทั้งที่นางมิได้แสดงความเอ็นดูเป็นพิเศษ บางครั้งถึงกับเย็นชา ทว่า เด็กชายกลับรู้สึกผูกพันอย่างประหลาด ซุ่นอี้เหนียงเคยบอกเขาว่า นั่นเรีย

กว่า “วาสนา”

“เช่นนั้นแม่ไปกับเจ้าด้วย”

ชุน เหนียงวางชามลง เตรียมตัวลุกขึ้น ขณะที่ทั้งสองกําลังจะออก จากห้อง เฉียวเอ๋อร์ สาวใช้ติดตัวชุนอี๋เหนียงก็รีบรุดเข้ามา

“มีเรื่องใดหรือ?”

ชุนอี๋เหนียงถาม

“มิใช่ว่าให้เจ้าไปนําผ้ามาหรือ?”

“อีเหนียง คุณชายใหญ่…”

เฉียวเอ๋อร์รีบรายงาน

“คุณหนูใหญ่มาแล้วเจ้าค่ะ”

“อะไรนะ? พี่หญิงใหญ่มาแล้วจริงหรือ?”

ดวงตาของจ้าวเย่อเฟิงสว่างวาบ

“จริงเจ้าค่ะ ตอนนี้คุณหนูใหญ่อยู่ที่ห้องโถงเล็กในสวนสุขเพิ่ง

“เช่นนั้นรีบไปกันเถิด!”

จ้าวเย่อเพิ่งรีบก้าวออกไปก่อนด้วยความดีใจเกินเก็บ ชุนอี๋เหนียง

มองแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นแล้วส่ายหน้าอย่างขบขัน ก่อนจะตามออกไปอย่าง

สง่างาม ส่วนการมาเยือนของจ้าวเบ่อหรันครานี้…

มิใช่เพียงการเยี่ยมเยียนธรรมดาแน่นอน