หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 56 ขอความช่วยเหลือ
56 ขอความช่วยเหลือ
“หากวันนั้นมิได้คุณหนูใหญ่เตือน ข้ากินเนื้อแกะเข้าไป ผลลัพธ์คง
ยากจะคาดเดา”
ชุน เหนียงทอดถอนใจ เสียงสั่นแผ่ว
“ถ้าเสียเฟิงเอ๋อร์ไปในครานั้น ข้าคงไม่มีแรงใจมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว แม้ คุณหนูใหญ่จะลืมเรื่องนั้นไป แต่พระคุณใหญ่หลวงนี้ ข้าจดจําไม่เคยเลือน”
จ้าวเข่อหรันชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง
“ที่แท้ก็มีเรื่องเช่นนี้อยู่ด้วย”
มิน่าเล่า… เหตุใดชุน เหนียงจึงคอยปกป้องและเกื้อหนุนนางเสมอ มา ที่แท้สายใยระหว่างกัน มิใช่เพียงความเห็นใจฉาบฉวย หากคือหนี้ชีวิตที่
ฝังลิก
“จริงขอรับ ท่านพี่”
จ้าวเย่อเฟิงเอ่ยเสริม ดวงตาเปล่งประกาย
“ตั้งแต่ข้าจ๋าความได้ อี๋เหนียงก็เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเสมอ บอกให้ข้าดูแล
ท่านพี่ให้ดี หากไม่มีท่านพี่ ข้าอาจมีได้ลืมตาดูโลกด้วยซ้ํา”
“เช่นนั้น ที่ผ่านมาพวกท่านจึงคอยช่วยข้าอยู่เงียบ ๆ ใช่หรือไม่?”
ๆ
จ้าวเข่อหรันเอ่ยถาม ชุนอี้เหนียง หัวเราะน้อย ๆ อย่างอ่อนโยน
“ต่อให้ไม่มีพวกเรา คุณหนูใหญ่ก็ย่อมอยู่ได้ดี ท่านเฉลียวฉลาดนัก มี ได้ด้อยไปกว่าคุณหนูรองเลย เพียงแต่… ท่านมักดูแคลนตนเองเท่านั้น” “อย่างนั้นหรือ?”
จ้าวเข่อหรันยิ้มละมุน สีหน้าไม่สะทกสะท้าน ชุน เหนียงมองเด็กสาว วัยสิบสามตรงหน้า พลันรู้สึกสะท้อนใจ แม้เพียงนั่งนิ่ง ๆ กลิ่นอายสูงศักดิ์ กลับแผ่ออกมาจากภายใน กิริยาสงบ งดงาม ดั่งบุตรสาวตระกูลใหญ่ที่แท้
จริง
ๆ
“คุณหนูใหญ่ ไม่ทราบเหตุใด ข้ารู้สึกว่าท่าน…. เปลี่ยนไป”
จ้าวเข่อหรันเพียงยิ้ม ไม่ตอบคํา บัดนี้นางเข้าใจแล้ว เหตุใดซุ่นอี้ เหนียงกับจ้าวเข่อเฟิงจึงจริงใจกับนาง อีกทั้งชาติก่อนพวกเขายังเคยขอ ความเมตตาแทนนางอีก เห็นทีคนสองคนนี้… ควรค่าแก่ความไว้วางใจ นาง ยกถ้วยชา นงิบช้า ๆ วางลงอย่างแผ่วเบา ก่อนกล่าวถึงจุดประสงค์ที่มาใน
วันนี้
“ชุน เหนียง วันนี้ข้ามาเพราะมีเรื่องอยากขอให้ช่วย หรือจะกล่าวว่า ข้าอยากให้เฟิงเอ๋อร์ช่วยข้าก็คงถูก”
ชุน เหนียงยังไม่ทันเอ่ย จ้าวเข่อเพิ่งก็รีบพูดก่อนทันที
“ท่านพี่ มีสิ่งใดก็กล่าวมาเถิด ข้าจะช่วยอย่างสุดกําาลัง!”
หัวใจเด็กหนุ่มเต้นแรง ด้วยความปลื้มปีติ ตลอดมาเขาไม่เคยใกล้ชิด พี่ใหญ่เช่นนี้ วันนี้นางไม่เพียงมาเยี่ยม แต่ยังเอ่ยปากขอให้เขาช่วย นั่นหมาย ความว่า… ในใจนางมีเขาอยู่บ้าง เพียงคิดดังนั้น ใจก็เบ่งบานดั่งบุปผาแรก
แย้ม
ชุน เหนียงมองบุตรชายอย่างเอ็นดู ไม่มีผู้ใดรู้ดีไปกว่านาง ว่าใน ใจเฟิงเอ๋อร์เคารพและรักใคร่พี่สาวผู้นี้เพียงใด จ้าวเข่อหวั่นกวาดสายตามอง รอบห้อง เมื่อมั่นใจว่าเป็นคนสนิททั้งหมด จึงเอ่ยช้า ๆ
“เรื่องนี้จะว่าเลิกก็เลิก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ แต่ไม่ถึงกับยาก เพียงแต่ข้า ออกนอกจวนมิสะดวก จึงอยากให้เฟิงเอ๋อ ช่วยแทน”
“เรื่องใดหรือขอรับ?”
จ้าวเย่อเฟิงถามทันควัน ทั้งแม่นมเยว่และหลงเอ๋อ ต่างจับจ้องอย่าง
สงสัย จ้าวเข่อหรันถอนหายใจเบา ๆ
“ข้าหาปิ่นปักผมหายไปหนึ่งอัน
“เพียงปั่นอันเดียว?”
จ้าวเย่อเฟิงประหลาดใจ
“ท่าน อยากได้ ข้าชื้อใหม่ให้ก็สิ้นเรื่อง”
“มิใช่ปืนธรรมดา”
นางกล่าวเสียงเรียบ
“เป็นปิ่นดอกโบตั๋น”
“ปิ่นดอกโบตั๋น?” เขาหัวเราะ
“หากท่านพี่ชอบ ข้าจะหามาให้สิบอันก็ยังได้”
จ้าวเย่อหรันส่ายหน้า
“เป็นปิ่นดอกโบตั๋นที่ข้ากับเย่อเหรินมีเหมือนกัน มารดามอบให้พวก
เราคนละอัน”
ทันทีที่คํานี้หลุดออกมา ชุนอี้เหนียงกับแม่นมเยว่อุทานพร้อมกัน
“ปิ่นอันนั้นหรือ!”
สีหน้าทั้งคู่เคร่งเครียด หากเป็นอันนั้นจริง เรื่องย่อมไม่ธรรมดา จ้าวเข่อเฟืงยังคงงุนงง จ้าวเข่อหรันล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งจากถุงหอม ส่งให้ เยา เมื่อคลี่ออก เป็นภาพวาดปิ่นดอกโบตั๋นอย่างละเอียด นางเอ่ยด้วยน้า เสียงจริงจัง
“เฟิงเอ๋อร์ เจ้าสะดวกออกไปข้างนอก ไปที่โรงรับจํานําเยว่หลาย ดูว่า มีผู้ใดนําาปี่นนี้ไปจํานําหรือไม่ หากมี จงไถ่กลับมา ไม่ว่าราคาเท่าใดก็ต้องเอา คืน และสืบให้ได้ว่าใครเป็นผู้นําไปจํานํา หากที่นั่นไม่มี ก็ไปสอบถามโรงรับ จํานําใหญ่ ๆ อีกหลายแห่ง ต้องหามาให้ได้ เข้าใจหรือไม่?”
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ”
เขาพยักหน้าหนักแน่น เมื่อได้ค้าตอบรับ จ้าวเข่อหรันก็ผ่อนคลาย ลง ทั้งสามจึงจิบชา สนทนาเบา ๆ บรรยากาศอบอุ่นละมุน ทว่าไม่นาน บ่าว ชายคนหนึ่งก็เข้ามารายงาน
“คุณหนูใหญ่ คุณชายใหญ่ ชุน เหนียง นายท่านมีคําสั่ง ให้ทุกคนไป ชุมนุมที่โถงใหญ่”
จ้าวเข่อหรันเลิกคิ้วเล็กน้อย
“หลินชื่อจื่อมาถึงแล้วหรือ?”
บ่าวค่านับ
“หลินชื่อจื่อกลับมาพร้อมนายท่านขอรับ”
มุมปากจ้าวเข่อหรันยกขึ้นช้า ๆ ดูท่า…. บัญชีเมื่อวานบ่ายจะได้สะสาง เสียที จ้าวเย่อเหรินคงยังเข้าใจว่า นางอยู่ข้างเดียวกับตน เมื่อถึงคราที่นาง เอ่ยปากต่อหน้าทุกคน สีหน้าของน้องสาวผู้นั้นจะเป็นเช่นไรกันนะ?
ส่วนจ้าวอิง… หลังคาใบ้เมื่อคืน นางคงรู้แล้วว่าควรเดินหมากอย่างไร เมื่อทุกอย่างหลุดพ้นจากการค้านวณของจ้าวเย่อเหริน ไม่รู้ว่านางจะรับมือ
อย่างไร คิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มของจ้าวเข่อหรันยิ่งชัดเจนขึ้น
“ไปกันเถิด”
ถ้อยคําจากผู้เขียน
อยากรู้หรือไม่ว่าเรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นไร?
แผนใส่ร้ายของจ้าวเย่อเหรินจะสําเร็จหรือไม่? จ้าวอิงที่ได้รับคําชี้แนะ
จะโต้กลับอย่างไร?
แผนชิงคู่หมั้นกับจวนจงอี้โหวจะสมหวังหรือไม่? จ้าวเข่อหวั่นจะนั่งดู
ตายหรือ?
สัญญาหมั้นหมายระหว่างจ้าวเข่อหวั่นกับจวนจงอี้โหวจะถูกยกเลิกหรือ
ไม่?
ฝาแฝดคู่นี้จะเดินสู่โศกนาฏกรรมซ้ํารอยเดิมหรือเปล่า? เหตุใดจ้าวเข่อ
เหรินจึงเกลียดพี่สาวนัก?
ชือ ชวี่คือผู้ใด? เขาจะเข้ามาเกี่ยวพันกับจ้าวเข่อหรันอย่างไร? ปีนดอกโบตั๋นชิ่งถูกกล่าวถึงซ้ําแล้วซ้ําเล่า ซ่อนความลับใดไว้?
หลิงเอ๋อ จะมีจุดจบเช่นไร?
ภายในจวนเจิ้นเป่ยโหวมีผู้ใดบ้าง? ศึกชิงตําแหน่งสืบทอดจะดุเดือด
เพียงใด?
ทุกคําตอบจะค่อย ๆ เปิดเผยในบทถัดไป รับรองว่า ความขัดแย้งจะ เข้มข้นขึ้น ความรักจะลึกซึ้งขึ้น ทุกคลื่นอารมณ์จะถาโถมต่อเนื่องไม่ขาด
สาย
YOU MAY ALSO LIKE
