หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 70 ไร้ชื่อบท
70 ไร้ชื่อบท
หลังจากจ้าวเย่อหรันและจ้าวเย่อเหรินเลือกสาวใช้ของตนเรียบร้อย
แล้ว เฉินหมัวมัวก็พาเด็กสาวทั้งหกออกไป เพื่อไปทําสัญญาขายตัวที่เรือน พ่อบ้านเสียก่อน จึงจะส่งไปประจําาข้างกายเจ้านายใด้
ทันทีที่ก้าวกลับถึงเรือนเชียอวี่ รอยยิ้มอ่อนหวานจอมปลอมบนใบ หน้าของจ้าวเย่อเหรินก็สลายหายไปในพริบตา เหล่าบ่าวไพร่ในเรือนต่างต็ง
เครียดขึ้นมาทันที เพราะคุณหนูรองหน้าดําทะมึนราวเมฆฝน คนภายนอก ล้วนเข้าใจว่านางเป็นสตรีอ่อนโยน สุภาพ เรียบร้อย หากแต่คนที่รับใช้อยู่ ใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ ใต้เปลือกงดงามนั้นซ่อนความเย็นชาโหดร้ายไว้เพียงใด เพียงอารมณ์ขุ่นเคืองเล็กน้อย ก็พร้อมระบายลงบนผู้น้อยโดยไม่ปรานี เสีย นอวินเดินตามเข้าไปในห้อง ครั้นจ้าวเย่อเหรินนั่งลง นางก็รีบรีนน้าชาให้ทัน
ที
“คุณหนู คีมมาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ระงับอารมณ์ก่อน”
จ้าวเย่อเหรินรับถ้วยชามา กระดกดื่มรวดเดียว ก่อนจะวางถ้วยลง แรงจนเกิดเสียง ง
ใต้!”
“ข้าลงแรงวางหมากมานานเพียงนี้ กลับปล่อยให้จ้าวเข่อหรันรอดไป
เสียนอวินถอนใจเบา ๆ
จัดการคุณหนูใหญ่แน่
“อย่างน้อยชิงจูก็ได้เข้าเรือนไม่ซื้อแล้วนะเจ้าคะ วันหน้าคงมีโอกาส
จ้าวเย่อเหรินขว้างถ้วยชาลงพื้นแตกกระจาย แววตาเต็มไปด้วยเพลิง
โทสะ
“ทุกอย่างวางแผนไว้หมดแล้ว แต่กลับมีสองตัวแทรกโผล่มา! ถ้านาง ไม่เลือกฉินเซียงกับ อเชียงก่อน ซึ่งจูต้องได้เข้าเรือนชุนฮุยไปแล้ว!”
เสียนอวิ้นรีบปลอบ
“ชิงจูเชื่อมาตลอดว่าพี่สาวนาง หลิงเอ๋อร์ ถูกคุณหนูใหญ่ใส่ร้ายจน ตาย นางไม่มีวันปล่อยผ่านแน่เจ้าค่ะ”
ๆ
แท้จริงแล้ว ซึ่งจูคือน้องสาวของหลิงเอ๋อร์ เดิมชื่อชิงหลิง ครอบครัว ยากจนจิงขายตัวเป็นบ่าว หลิงเอ๋อร์เป็นเสาหลักของบ้าน เลี้ยงดูมารดาที่ ป่วยและน้อง ๆ อย่างสุดกําลัง เมื่อศพถูกส่งกลับ ครอบครัวนั้นแทบใจ สลาย จ้าวเข่อเหรีบฉวยจังหวะนี้ ส่งเงินไปให้ พร้อมกระชับชี้นํา ว่าหลิงเอ๋อ ตายเพราะล่วงเกินคุณหนูใหญ่ จึงถูกใส่ร้ายจนต้องรับโทษถึ ตาย ครอบครัวจึงโกรธแค้นดั่งไฟสุมทรวง
ต่อมาเสียนอวิ๋นแสร้งเอ่ยชวนชิงจูเข้าเรือนไท่ซือ เพื่อ “หาโอกาสแก้ แค้น” เด็กสาวจิตใจเรียบง่าย หลงเชื่อทันที หมากตัวนี้ จ้าวเย่อเหรินตั้งใจ ฝังไว้ในเรือนชุนฮุย ทั้งเพื่อทําร้ายจ้าวเข่อหรัน และเพื่อสอดแนม แต่แผน กลับคลาดเคลื่อน
“จัดการทุกอย่างให้รัดกุม
นางกล่าวเสียงเย็น
“ห้ามให้ใครรู้ว่าเรามีส่วนเกี่ยวข้องกับชิงจู
“คุณหนูวางใจได้ ทุกอย่างปิดมิดชิด ไม่มีร่องรอยเจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อเหรินพยักหน้า
“แล้วก็เตือนนางไว้ อย่าเพิ่งผลีผลาม นางอยู่เรือนข้า หากเกิดเรื่อง
ย่อมพาลมาถึงบ้า
เสียนอวินรับค้า ก่อนเอ่ยอย่างเหน็บแนม
“คุณหนูใหญ่ช่างโง่นัก เลือกสาวใช้หน้าตางดงามสองคนนั้นมาอยู่
ข้างกาย แย่งซีนตนเองเสียหมด”
จ้าวเย่อเหรินแค่นหัวเราะ
“หากเป็นข้า ไม่มีวันยอมให้ใครมาขโมยแสงเช่นนั้นหรอก”
แล้วนางก็สั่งให้เสียนอวี้นไปสืบหาผู้ซื้อเรือนตากอากาศนอกเมือง
เพราะต้องการเงินก้อนหนึ่ง เสียนอวิ้นพยายามทัดทาน แต่สุดท้ายก็จ้าต้อง ทําตามคําสั่ง
ฝ่ายเรือนชุนฮุย
จ้าวเย่อหรันกลับถึงเรือน พลางครุ่นคิดไม่หยุด ฉินเชียงกับชื่อเชียง… น่าจะเป็นคนของชือถู วี่แน่ แต่เขาเป็นใครกันแน่? สตรีสองคนนั้นมิใช่คน ธรรมดา เหตุใดจึงยอมมาเป็นบ่าว?
“คุณหนู กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”
แม่นมเยว่ก้าวมาต้อนรับ ไม่นาน สาวใช้ใหม่ทั้งสาม ฉินเชียง ชื่อเชี ยง และเสี่ยววัยเจ็ดขวบ ก็ถูกพามาเข้ามา พวกนางคุกเข่าลงพร้อมกัน
“บ่าวฉินเขียง คารวะคุณหนูใหญ่”
“บ่าว อเชียง คารวะคุณหนูใหญ่”
“บ่าวเสี่ยว คารวะคุณหนูใหญ่”
จ้าวเข่อหรันมองพิจารณา ฉินเซียงกับซีอเชียงแม้สวมชุดบ่าว ก็ยัง ฉายแววสง่าผ่าเผย ส่วนเสี้ยวกลับก้มหน้าหวาดหวั่นราวลูกนก นางเอ่ย
เสียงนุ่มแต่แฝงคม
“ในเมื่อมาอยู่เรือนข้า จงทําหน้าที่ให้ดี ข้ารังเกียจที่สุดคือการทรยศ
หากวันใดหักหลัง ข้าไม่ไว้ชีวิต”
ทั้งสามรับค้าพร้อมเพรียง จ้าวเข่อหวั่นสั่งจัดหน้าที่ ก่อนให้แม่นม
เยว่พาเสี่ยวชู่ออกไป เหลือเพียงสามคนในศาลา นางยิ้มบาง
เล่า?”
“รูปลักษณ์เช่นพวกเจ้า มาเป็นบ่าวช่างน่าเสียดาย
สองสาวสะดุ้ง รีบคุกเข่าอีกครั้ง จ้าวเข่อหรันหัวเราะเบา
“อย่าตกใจ ข้าเพียงถาม… นายที่แท้จริงของพวกเจ้าคือใคร?”
ฉินเชียงตอบมั่นคง
“บัดนี้นายของบ่าวคือคุณหนูเจ้าค่ะ”
นางส่ายหน้า
“อ้าหมายถึงชือถูก ต่างหาก” แววตาฉินเชียงวูบหนึ่ง ก่อนตอบเลี่ยง
“วันหน้าคุณหนูจะทราบเองเจ้าค่ะ”
จ้าวเข่อหรันจึงเปลี่ยนคําถาม
“พวกเจ้าถนัดสิ่งใด?”
ฉันเชียงตอบ
“สอบสังหาร และสืบข่าวเจ้าค่ะ”
ดวงตาจ้าวเข่อหรันกลับทอประกายวาว มิได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย
“แล้วเจ้าเล่า ซ๊อเชียง ?”
“บ่าวช้านาญปรุงยาและพิษเจ้าค่ะ”
ประกายตานางยิ่งสว่างขึ้น นี่มิใช่ของขวัญธรรมดา….
“ถ้าให้เจ้าสืบคนผู้หนึ่ง ภายในสามวันทําได้หรือไม่?”
หากมิใช่ผู้ลึกลับเกินไป บ่าวทําได้เจ้าค่ะ”
“ดี สืบเรื่องชิงจูให้ข้า”
“เจ้าค่ะ”
จ้าวเข่อหรันเงยหน้ามองพวกนาง
“แล้วความภักดีของพวกเจ้าเล่า หากคําสั่งย้าขัดกับนายเดิมพวกเจ้า
ฉันเชียงตอบหนักแน่น
“ก่อนมา ท่านประมุขสั่งไว้แล้ว ตั้งแต่นี้ไป เราเป็นคนของคุณหนู หากคําสั่งขัดกัน เราจะยึดคําสั่งของคุณหนูเป็นหลัก”
“ประมุขหรือ…”
ๆ
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง ความลับค่อย ๆ เปิดเผยทีละชั้น ดูท่า… นางเข้า ใกล้ความจริงอีกก้าวหนึ่งแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
