หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 74 มอบของขวัญ
74 มอบของขวัญ
ขณะทุกคนกําาลังสนทนากันอย่างออกรสออกชาติ บ่าวชายคนหนึ่งก็
รีบเข้ามารายงานเสียงใส
“คุณหนูใหญ่มาถึงแล้วขอรับ”
ทันทีที่ได้ยินค้ารายงาน จางม่านเอ๋อร์ก็ยิ้มกว้าง รีบเอ่ยว่า
“รีบเชิญคุณหนูใหญ่เข้ามาเร็วเข้า”
ไม่นาน หญิงสาววัยแรกรุ่นในอาภรณ์สีเงินยาวก็ย่างก้าวเข้ามาอย่าง แผ่วเบา ดุจกลีบบัวต้องสายลม ต้องยอมรับว่า ฉินอี้เหมี่ยวช่างงดงามล่ม เมืองเสียจริง จ้าวเข่อหรันมองพินิจอย่างเงียบงัน คิ้วเรียวประหนึ่งวาดด้วย หมึกอ่อน ดวงตาราวคลื่น ในฤดูใบไม้ร่วง ผิวพรรณเนียนละมุนดุจหยก อุ่น ริมฝีปากเล็กแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้ม ความงามของนางไม่ฉูด ฉาดแบบจ้าวเข่อเหริน หากแฝงอยู่ในกระดูกในเลือด ทุกการเคลื่อนไหวมี เสน่ห์เย้ายวนจนผู้คนเผลอใจ ฉินอี้เหมี่ยวก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม ก่อนคุก
เข่าคารวะ
“อีเหมี่ยวคารวะท่านย่า ขอให้ท่านย่าสุขภาพแข็งแรง
แววพอใจในสายตาฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ชัดเจนยิ่งนัก หากกล่าวว่า จ้าวเข่อหรันคือหลานสาวที่นางเอ็นดูที่สุด ฉินอี้เหมี่ยวก็คือหลานสาวที่นาง ภาคภูมิใจที่สุด ไม่มีด้านใดให้ตีได้เลย
“ลุกขึ้นเถิด”
ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน เอ่ยอย่างอ่อนโยน
นางตบที่ว่างข้างกาย
“อีเหมียว มานั่งข้างย่า
สองข้างของฮูหยินผู้เฒ่าฉิน จึงมีหลานสาวนั่งเคียง ด้านหนึ่งคือ หลานแท้ ด้านหนึ่งคือหลานนอก ท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่น ทุกคนล้วน เอ่ยค้าชมไม่ขาดปาก แม้ในใจใครจะคิดเช่นไร ใบหน้าก็ยังประดับรอยยิ้ม
จางม่านเอ๋อร์ลอบยิ้มอย่างภาคภูมิ ต่างจากเมื่อครู่ที่จ้าวเข่อเหริน
ต้องยืนประจบเอง ครานี้ฉินอี้เหมี่ยวได้รับเชิญด้วยปากของฮูหยินผู้เฒ่า ฉิน ความหนักแน่นในใจผู้เฒ่าย่อมเห็นได้ชัดว่าใครสําคัญกว่าใคร จ้าวเข่อเห รินยืนอยู่ด้านข้าง แม้ใบหน้าจะยิ้มหวาน แต่ในอกกลับพลุ่งพล่านด้วยริษยา เหตุใดกัน….ต่างก็เป็นหลาน เหตุใดนางต้องยืนราวสาวใช้ ขณะที่จ้าวเข่อหรัน กับฉินอี้เหมียวนั่งเคียงข้างท่านยาย?
ฉินอี้เหมี่ยวจะว่าไปก็ยังพอเข้าใจได้ แต่จ้าวเข่อหรันล่ะ? ทั้งรูปโฉม ทั้งความสามารถ นางมั่นใจว่าตนเหนือกว่า เหตุใดต้องมายืนข้าง จ้าวเข่อหรันเช่นนี้! สายตาเคียดแค้นนั้นจ้าวเข่อหรันสัมผัสได้ชัดเจน แต่นาง เพียงยิ้มบาง มิคิดถอยแม้ก้าวเดียว
ชาติที่แล้ว นางเคยโง่เขลา ปล่อยให้คํายุยงของจ้าวเย่อเหรินทําให้ นางถอยห่างจากท่านยาย คิดว่าความเมตตานั้นคือความสงสารดูแคลน ท้ายที่สุด นางสูญเสียทุกอย่าง ครานี้ นางจะไม่ปล่อยมือจากที่พึ่งแห่ง จวนกั๋วกงอีก ส่วนจ้าวเย่อเหริน…หลังจากวันนี้ เกรงว่าความสัมพันธ์กับฉินอี เหมี่ยวจะไม่มีวันราบรื่นอีกแล้ว จ้าวเข่อหรันยิ้มสดใสขึ้นเล็กน้อย ยิ่งคิด ก็ยิ่ง รอชมละครฉากต่อไป ไม่ไหวแล้ว ไม่นาน สตรีชั้นสูงผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น
“ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ช่างมีบุญวาสนายิ่งนัก หลานสาวสามคนล้วนโดด เด่นในแบบของตน
ฮูหยินผู้เฒ่าฉินหัวเราะ
“เข่อเหรินมีคู่หมั้นแล้ว ส่วนอี้เหมี่ยวกับเข่อหรัน ข้ายังอยากเก็บไว้
ข้างกายอีกสองปี”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้อง ไม่นาน หลิวฮูหยิน ภรรยาเสนาบดีกรม
พิธีการ คลี่ยิ้มบาง เอ่ยวาจาอย่างนุ่มนวล
“วันนี้เป็นวันมงคล หลานสาวทั้งสามคงเตรียมของขวัญมาใช่หรือไม่? ให้พวกเราเปิดหูเปิดตาหน่อยเถิด”
ดวงตาจ้าวเข่อเหรินเป็นประกาย นางมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า พระ
โพธิสัตว์หยกขาว ของตนจะทําให้ทุกคนตะลึง ฉินอี้เหมี่ยวเป็นคนแรกที่ ถวายของขวัญ นางคุกเข่า เปิดกล่องแพร เผยให้เห็น ดทาหยกสีเขียว มรกต แกะสลักงดงาม เสียงฮือฮาดังขึ้นไม่ขาด
“หยกใสบริสุทธิ์นัก!”
“ช่างประณีตจริง!”
ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ยิ้มพอใจ
“อีเหมียวมีนํ้าใจ ย่าชอบมาก”
จ้าวเข่อเหรินก้ามือแน่น นางจะไม่ปล่อยให้รัศมีถูกช่วงชิงไป
ท่านยาย อย่าชมแต่ของพี่สาวนะเจ้าคะ”
เสียงหวานเอียงอายของจ้าวเข่อเหรีนทําให้ทุกคนหันมามอง นางยืน
กล่องแพรขั้นถวายอย่างออดอ้อน
“ขอให้ท่านยายมีวันนี้ทุกปี”
เมื่อกล่องเปิดออก เสียงอุทานดังระงมยิ่งกว่าเดิม พระโพธิสัตว์หยก ยาวองค์งามบริสุทธิ์ ส่องประกายสงบเย็น ประหนึ่งมีพลังชําระใจผู้มอง
“หยกชั้นเลิศ!”
“งามยิ่งกว่าคทาหยกเสียอีก!”
ฉินอี้เหมี่ยวหน้าชาในทันที นางจําได้ชัด นี่คือองค์พระโพธิสัตว์หยกที่ ตนหมายตาไว้! ที่แท้ผู้ตัดหน้าก็คือจ้าวเข่อเหริน! แววตาเย็นเฉียบวาบผ่าน ไปเพียงชั่วครู่ ถ้านางตั้งใจซื้อเพื่อตัดหน้า….งั้นก็อย่าโทษว่าข้าจะไม่ไว้หน้า จ้าวเข่อหรันเห็นทุกอย่างชัดเจน มุมปากเกือบกระตุกยิ้ม จ้าวเข่อเหรินช่าง โอหังนัก ยังไม่ทันต้องยุแหย่ นางก็ใช้สายตายั่วยุเสียเอง ครานี้ ศัตรูใหม่ได้
ถือกําเนิดแล้ว
“แล้วเย่อหรันล่ะ เตรียมอะไรมา?”
ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน เอ่ยอย่างเอ็นดู จ้าวเข่อหวั่นก้าวออกมา คุกเข่า
อย่างนอบน้อม
เจ้าค่ะ”
“ของขวัญของหลานไม่ล้ําค่าเท่าพี่สาวทั้งสอง แต่เป็นใจที่ตั้งใจจริง
นางเปิดกล่องใหญ่ เผย ฉากกั้นปักสองหน้า ด้านหนึ่งเป็นภาพนก กระเรียนอวยพร อีกด้านเป็นภาพเด็กอ้วนถือท้อทิพย์ เสียงอุทานดังขึ้นอีก
ครั้ง
“ปักสองหน้า?”
“เด็กอายุเพียงสิบสาม ได้ถึงเพียงนี้?”
ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ตาเป็นประกาย
“เย่อหรัน นี่เจ้าปักเองหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ลูบผ้าอย่างทะนุถนอม
“ยายชอบมาก”
แม้แรงสั่นสะเทือนจะไม่เท่าพระโพธิสัตว์หยกขาว แต่ความสามารถ
ของเด็กสาววัยสิบสามเช่นนี้ ก็ทําให้ผู้คนต้องมองใหม่ จ้าวเข่อเหรินเพียงยก มุมปากเย้ยในใจ ปักผ้าจะสู้หยกขาวล้ําค่าได้อย่างไร? ทว่า จ้าวเข่อหรันยิ้ม
บาง
ค่ะ”
“ท่านยายเจ้าคะ หลานยังมีของขวัญอีกชิ้นจะมอบให้ท่านยายเจ้า
คําพูดนั้น ทําให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงในพริบตา สายตาทุก คู่หันมาจับจ้อง เหมือนพายุที่กําลังก่อตัวเงียบงันก่อนจะระเบิด….
YOU MAY ALSO LIKE
