หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 75 ภาพ “ชุนเกอเหยียบหิมะ”
75 ภาพ “ชุนเกอเหยียบหิมะ”
“ท่านยายเจ้าคะ หลานยังมีของขวัญอีกชิ้นจะมอบให้ท่านยายเจ้า
จ้าวเข่อหรันเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนละมุน
“ยังมีอีกหรือ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน เลิกคิ้วอย่างสนใจ
“ดีสิ เช่นนั้นยายอยากรู้ยิ่งนัก ว่าของอีกชิ้นคือสิ่งใด
แม้งานปักสองหน้าที่จ้าวเข่อหรันนํามาจะประณีตงดงาม แต่เมื่อ
เทียบกับหยกอวี้ ของฉินอี้เหมี่ยว และพระโพธิสัตว์หยกขาวของจ้าวเข่อเห รีนแล้ว ความตื่นตะลึงที่ก่อขึ้นในใจผู้คนย่อมน้อยกว่า ทุกคนจึงเพียงสงสัย หากมิได้คาดหวังมากนัก จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง รับกล่องผ้าไหมอีกใบจากชื่อเชี ยง แล้วส่งต่อให้ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน เมื่อเปิดออก…กลับเป็นเพียงม้วนภาพ
วาต
“อ้อ แค่ภาพวาดเองหรือ?”
เสียงกระชับสั่งขั้นประปราย
“คงเป็นภาพอวยพรวันเกิดกระมัง”
“ดูแล้วก็ไม่ล้ําค่าเท่าของน้องสาวนาง”
สายตาของฉินเชียงเหอมองบุตรสาวคนโตด้วยความผิดหวัง ก่อน
หน้านี้นางชื่นชมเยอเหรินนัก แต่เข่อหวั่นกลับดูไม่โดดเด่นแม้แต่น้อย ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าหลิน ว่าที่แม่สามีของจ้าวเข่อเหริน ก็อตโล่งใจไม่ได้ที่บุตร สะใภ้ในอนาคตมิใช่จ้าวเข่อหรัน
ทว่าจ้าวเย่อเหรินกลับรู้สึกใจหวิวประหลาด ตั้งแต่เห็นพี่สาวหยิบ ภาพออกมา นางก็เหมือนสัมผัสลมเย็นวาบ ความอึดอัดที่อธิบายไม่ได้ก่อตัว ขึ้นเงียบ ๆ ฮูหยินผู้เฒ่าฉัน มิได้สนใจเสียงวิจารณ์ นางรับภาพมา คลี่ออก ช้า ๆ ยิ่งภาพเผยออก สีหน้าของนางก็ยิ่งเปลี่ยน จากยิ้มละไม กลายเป็น อาลัยลึกซึ้ง นํ้าตาคลอเต็มดวงตา
ཅི།
“ท่านพี่…ท่านพี่…”
นางพิมพ์าเรียกสวามีผู้ล่วงลับ เสียงแผ่วราวสายลม ผู้คนในห้องโถง ต่างมึนงง มีรู้ว่าเหตุใดภาพหนึ่งจึงทําให้นางสะเทือนใจถึงเพียงนี้ ผ่านไปครู ใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน จึงสงบลง เช็ดน้ําตาแล้วกล่าวกับจ้าวเข่อหรัน
“ของขวัญชิ้นนี้…ดีที่สุดในวันนี้จริง ๆ”
คําว่า “ดีที่สุด” ทําให้หัวใจผู้คนคันยุบยิบ อยากรู้ยิ่งนักว่าเป็นภาพใด กัน ฉันเชียงเหอทนไม่ไหว เอ่ยถามตรง ๆ
“ท่านแม่ ภาพนั้นคือภาพอะไรหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ยิ้มอ่อนโยน
“มิใช่ของล้ําค่าอะไร เพียงภาพหนึ่งซึ่งอดีตกั่วกงเก็บสะสมไว้เท่านั้น”
เพียงเท่านี้ทุกคนก็เข้าใจ เพราะนางกับสามีผู้ล่วงลับครองรักแนบ แน่นดังหงส์คู่ตลอดชีวิต มีรับอนุ ไม่มีแม้แต่สาวใช้ประจําห้อง จึงเป็นรัก เดียวใจเดียวที่ผู้คนร่ําลือ การได้เห็นภาพสะสมของสามีในวันเกิด ย่อม สะเทือนใจยิ่ง สายตาที่มองจ้าวเข่อหรันเปลี่ยนไปทันที นางมิได้ชนะด้วยมูล ค่า หากชนะด้วยความเข้าใจหัวใจ
จ้าวเข่อหรันยืนสงบนิ่ง รอยยิ้มบางประดับริมฝีปาก มีประจบ มีห่าง เห็น งดงามดั่งดอกบัวพ้นโคลนตม ผู้คนเริ่มตั้งคําถามกับข่าวลือที่เคยว่า นางอ่อนแอ ไร้ความสามารถ วันนี้เห็นชัด นางสง่างาม สุขุม และลุ่มลึกเกิน
คําครหา
ฮูหยินหลิน เองก็สนใจภาพนั้น นางรักโบราณวัตถุยิ่งนัก โดยเฉพาะ ภาพสะสมของอดีตกั้วกง ครั้งก่อนในวันเกิดของนาง จ้าวเย่อเหรินก็เคย มอบภาพ “ชุนเกอเหยียบหิมะ” ให้ บอกว่าเป็นมรดกจากท่านตา เมื่อนึกถึง ตรงนี้ ความไม่พอใจก็วาบขึ้น ตอนจ้าวเข่อหรันยังหมั้นกับบุตรชายนาง ไม่ เคยมอบภาพใดให้นางเลย แต่เย่อเหรินยังมิได้หมั้นก็ใจกว้างนัก
“ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ขอพวกเราชมภาพได้หรือไม่?”
นางเอ่ย ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน พยักหน้า ก่อนให้สาวใช้นําภาพไปให้ทุกคน ชม ดวงตาจ้าวเข่อหรันวาบวาวราวชมละครสนุก เย่อเหรินเอ๋ย….ของขวัญชิ้น นี้ พี่ตั้งใจตอบแทนน้องที่ผลักพี่ตกสระบัว
ภาพถูกคลี่เต็มฝัน ทิวทัศน์ปลายเหมันต์ต้นวสันต์ ผู้คนเหยียบหิมะ ละลายเที่ยวชมชนบท เสียงอุทานดังขึ้นทันที
“นี่มัน ชุนเกอเหยียบหิมะ’ ของอู๋โจวจื่อ!”
ใช่ คือภาพเดียวกับ จ้าวเย่อเหรินเคยเช็ดหน้าอวดว่าได้มาจากพี่ สาว สีหน้าจ้าวเข่อเหริน อเผือด หัวใจร่วงวูบ
ฮูหยินหลิน หน้าชา ก่อนกล่าวเสียงแข็ง
“ภาพนี้…เป็นของปลอม”
คําเดียวเหมือนหินตกกลางสระ น้ํากระเพื่อมทั้งห้องโถง ฮูหยินผู้
เฒ่าฉิน หน้าบึ้งทันที
“ท่านพูดอะไร! ภาพนี้สามีข้ามอบให้หลานสาวข้า แล้วหลานมอบให้
ข้า จะปลอมได้อย่างไร?”
ฮูหยินหลิน ยืนกรานหนักแน่น
“เพราะของจริงอยู่กับข้าต่างหาก เย่อเหรินมอบให้ข้าในวันเกิด”
บรรยากาศอึมคริมดุจพายุใกล้เข้า จ้าวเข่อเหรินใจสั่นรัว อยากห้าม
แต่สายไปแล้ว จ้าวเข่อหรันก้าวออกมา ค้อมกายอย่างงดงาม
“ท่านป้าหลิน เรื่องนี้เกี่ยวกับชื่อเสียงของข้า โปรดอย่าปรักปรําา”
“ข้าไม่ได้ปรักปรําา ของจริงอยู่กับข้าต่างหาก!”
นางกล่าวอย่างมั่นใจ เพราะเคยเชิญผู้คนมาชมแล้วหลายครั้ง
จ้าวเข่อหรันยิ้มละมุน
“ท่านเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ภาพที่เชอเหรินมอบให้ท่าน เป็นเพียงภาพ
ลอกเลียน ก่อนวันเกิตท่าน นางมาขอยืมภาพของข้า บอกว่าจะคัดลอกไป
มอบให้
“อะไรนะ?”
ฮูหยินหลิน อึ้งงัน สายตาหลายคู่หันไปมองจ้าวเข่อเหริน จ้าวเย่อเห
รินฝืนยิ้ม รีบคล้องแขนพี่สาว
“พี่ลืมหรือ ภาพนั้นพี่ยกให้ข้าแล้วมิใช่หรือ?”
แววตานางเว้าวอน ขอให้ช่วยปกปิด จ้าวเข่อหรันมองน้องสาวนิ่งเย็น ชา อดีตชาตินางเคยแบกรับความผิดแทนน้องสาวมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ชาติ นี้จะไม่โง่อีก นางดึงแขนออกช้า ๆ เอ่ยเสียงเรียบแต่ชัด
“เย่อเหริน เจ้าพูดสิ่งใด ภาพนี้เป็นของที่ท่านตาทิ้งไว้ให้ข้า ข้าจะยก ให้เจ้าได้อย่างไร หากยกแล้ว วันนี้ข้าจะนํามามอบท่านยายได้อย่างไรเล่า?”
คําพูดมีเหตุผลทุกประการ ผู้คนพยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าจ้าวเข่อเห ริน ตจัด หัวใจร่วงสู่เหวลึก ความตื่นตระหนกแผ่ านไปทั้งกาย หมากกระดานนี้ นางพลาดแล้ว และจ้าวเข่อหรัน…เพิ่งเริ่มเชือด
เฉือนเท่านั้น
YOU MAY ALSO LIKE
