อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด - ตอนที่ 495 ใครบอกว่าอาชญากรจะต้องอยู่ในที่เกิดเหตุ?
ตอนที่ 495 ใครบอกว่าอาชญากรจะต้องอยู่ในที่เกิดเหตุ?
“ใครบอกว่าอาชญากรจะต้องอยู่ในที่เกิดเหตุ?” เขาสามารถฆ่าคนโดยที่ตัวเขาไม่อยู่ที่นั่นก็ยังได้
“ตอนที่เกิดเหตุฉันเองก็อยู่ข้างนอก ไม่ใช่นายด้วย” เธอถอนหายใจออกมา ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและมองไปที่เขา “อันที่จริงบางครั้งฉันเองก็คิดอยากจะ…….”
แต่ตอนนี้ภายใต้กฎหมายของบ้านเมือง การฆ่าคนไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ดี!
เมื่อมองดูใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอที่เปลี่ยนเป็นสีแดงและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คิดอะไรอยู่?”
“คิดอยากจูบนาย!” เธอพูดจบก็โน้มตัวเข้าไปข้างหน้าเขาและจูบเขาทันที
บิ๊กบอสตอนนี้เหมือนกับถูกดึงดูดด้วยรสจูบที่อ่อนโยน จากที่กอดเธอแน่นก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายมือ ไม่ช้าก็ก็ดันตัวเธอไว้อีกครั้ง “นี่หมายความว่าไงกัน?”
“ปล่อยฉันนะ มันอึดอัด!” จู่ ๆ เขาก็คิดอยากจะกลับมาทำทันทีเลยงั้นเหรอ เมื่อครู่นี้ยังนั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงอยู่เลย แต่พอจูบนิดหน่อยกลับทำท่าจะกดเธอไว้เสียแล้ว
“อึดอัดหน่อย ๆ ลองดูหน่อยก็ไม่เสียหาย” เขาโอบแขนของเธอเอาไว้ ก่อนจะกดลงไปที่เตียงและก้มหน้ามองมาที่เธอ
ใบหน้าแดง ๆ ของเธอปรากฏขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่เพิ่งลืมตาได้ไม่นาน
“เวลาแบบนี้ฉันไม่มีอารมณ์อยากมาหลับนอนกับนายหรอกนะ นายไปหาผู้หญิงห้าคนเอาข้างหน้าเถอะ!” เธอพยายามดิ้นและลุกขึ้น แต่ก็ลุกขึ้นไม่ได้
น้ำหนักของคนที่อยู่ด้านบนล้วนหนักอึ้ง ตัวเธอที่พยายามคิดฝืนจะลุกก็ถูกเขาปราบพยศจนสิ้นท่า
“หาแค่เธอก็พอ เธอเป็นภรรยาของฉันนี่” ไม่หาเธอแล้วจะให้หาใครกัน
“ภรรยาไม่มีสิทธิ์แล้วหรือไง? นายอย่าลืมไปนะว่าในท้องนั้นยังมีเด็กอยู่ ห้ามทำร้ายเด็กเด็ดขาด สามเดือนหลังจากนี้ค่อยมาว่ากัน!” ตอนนี้เธอเองก็เตรียมตัว
“โหรวโหรว เขายังเด็กอยู่ ไม่รู้สึกถึงหรอก พวกเรารีบเร่งลงมือเถอะนะ” มือของเขาจับไปที่ตัวเธอ ส่วนมืออีกข้างก็จับไปที่เสื้อผ้าของเธอ
ไม่ช้าเธอก็ได้ยินเสียงตึกตึกจากเขาสองครั้ง รองเท้าถูกโยนลงพื้น ดูเหมือนครั้งนี้เธอจะหนีไม่พ้นแล้วจริง ๆ
“เริ่มก่อนช่วงสามเดือนแรกนั้นอันตรายที่สุด พวกเราต้องใจเย็น ๆ นะ!” เธอไม่อยากออกกำลังหักโหมก่อนกินข้าวเย็นจริง ๆ
หยางหยางกับหน่วนหน่วนเองก็ไม่กล้ามองหน้าพวกเขาแล้วด้วย
“โหรวโหรว ยังไม่แน่ใจเลยว่ามีหรือเปล่า พวกเราพยายามอีกหน่อย ไม่แน่ว่าอาจจะมีเลยก็ได้นะ” เดิมทีเขาเองก็ไม่ได้ต้องการเท่าไร แต่เธอกลับเป็นฝ่ายเริ่มจูบก่อน นั่นทำให้อารมณ์ของเขาที่นิ่งเงียบถูกจุดขึ้นมาทันที
“นายนี่มันเป็นพ่อที่ขาดความรับผิดชอบจริง ๆ” เขายังกล้าพูดแบบนั้นอีกเหรอ?
ไม่มีความสมบูรณ์เลยให้ตายสิ!
“นายเพิ่งกลับมาจากนั่งเครื่องบิน เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว พวกเราไปกินข้าวและพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ!” ตอนนี้เธอเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมที่ถูกใส่ความมา ยิ่งคิดเรื่องนั้นก็ยิ่งรู้สึกหดหู่
“อืม ก็ได้ กินข้าวเสร็จแล้วก็นอนด้วยกันเลย ยิ่งอยู่ด้วยกันนาน โอกาสก็ยิ่งมากขึ้น หลาย ๆ ท่าไปเลย….”
“หยุดก่อน! งั้นก็ตอนนี้เลย!” เธอยอมแพ้ได้หรือเปล่า?
ก็ดูเขาเล่นคิดจะจับเธอทั้งคืนเลยใช่ไหม?
ใช้เวลานาน ๆ หลาย ๆ ท่า!
พอมองหน้าที่หล่อเหลาของเขา เธอก็พูดขึ้น “อันที่จริงนายไม่คิดอยากจะมีลูกใช่ไหม? หลังจากนี้ก็ช่วยเว้นความต้องการของตัวเองที ไม่อย่างนั้นมันจะยิ่งไกลตัวนายมากขึ้นนะ”
ลมหายใจที่อุ่น ๆ ของเธอแผ่วเบา เสียงทุ้มต่ำที่ชวนลุ่มหลง ฟังแล้วน่าหลงใหลจนต้องทำให้เขาพูดขึ้น “ที่รัก…..ผมบอกตอนไหนผมว่าผมจะละเว้น”
“อืม……..”
เรื่องละเว้นหักห้ามอะไรพวกนี้คงไม่มีทางเป็นไปได้ ชั่วชีวิตนี้เขาคงไม่มีทางทำสำเร็จแน่นอน
เพราะงั้น…….
ช่วงที่เธอตั้งท้องอยู่นั้น เขาก็คงควบคุมร่างกายส่วนล่างไปได้นานแล้ว……
“เธอคิดอะไรอยู่?” ทันใดนั้นจู่ ๆ เขาก็เอ่ยถามเพราะเห็นสายตาที่เลื่อนลอยของเธอ
“ฉันแค่คิดว่าจะนายจัดการให้จบไวที่สุด”
“รับทราบ”
“อา…..”
เธอพูดให้จบไวที่สุด แต่ไม่ได้หมายความว่าแบบนี้!
จะบ้าตายจริง ๆ
คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้ลุกไปกินข้าวเลย เอาเถอะ แต่เดิมทีเธอก็ไม่หิวอยู่แล้ว ไม่มีอารมณ์แม้แต่จะกินข้าวเลยสักนิด
ตกกลางคืนเมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็พยายามปลุกผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ให้ตื่นขึ้น
ไม่ช้าเขาก็ลืมตาขึ้นมา ก่อนจะเอาแขนใหญ่ ๆ โอบเอวเธอไว้ “อืม….”
“มาองมาอืมอะไร รีบลุกขึ้น ฉันหิวแล้ว ระวังเรื่องท้องหน่อยก็ดี!” เธอไม่คิดเลยว่าคนคนหนึ่งจะสามารถแปลความหมายของเธอผิด ๆ ไปแบบนี้ได้
“ได้ครับ ที่รัก” เขารีบลุกขึ้น ก่อนจะพลิกตัวเธอขึ้นมาและก้มหน้าเข้าไปใกล้ ๆ
“นี่นายถ้าหากจะอารมณ์มากขนาดนี้ ฉันก็ขอกินให้อิ่มก่อนได้ไหม! รีบออกจากตัวฉันได้แล้ว! ไปเลย!” เขาไม่ได้ยินที่เธอพูดเลยใช่ไหม เธอบอกว่าเธอหิวแล้ว
จู่ ๆ โคมไฟที่ข้างเตียงก็ถูกเปิดขึ้น ทั้งสองคนมองหน้ากันและกัน ภายใต้แสงไฟที่อบอุ่นเธอเห็นรอยจูบเต็มรอบตัวเขาไปหมด
ไม่ช้าเธอก็รีบเอ่ยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มนวลทันที “สามีขา ฉันหิวแล้ว”
“เด็กน้อยที่เชื่อฟังนอนไปก่อน เดี๋ยวฉันจะไปเอามาให้เธอเอง” ที่ห้องครัวป่านนี้ก็น่าจะเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว เพราะน่าจะรู้ว่าเธอคงหิวไม่ใช่น้อย
“สามีช่างดีจังเลย” เธอยิ้ม ก่อนจะมีคนยอมลงออกไปจากตัวเธอเสียที
เมื่อเห็นเขาลุกออกไป ท้องของเธอก็ส่งเสียงครวญครางเสียงดัง จิ่งเป่ยเฉินที่สวมเสื้อผ้าอยู่ถึงกับหันหน้ามามอง “เดี๋ยวกินเยอะ ๆ นะ”
“กินเยอะเกินไปก็ไม่ย่อยพอดี” เธอไม่อยากกลายเป็นคนอ้วนเท่าไรหรอกนะ
“ออกกำลังกายอีกหน่อยเดี๋ยวก็ย่อย” เขาสวมเสื้อผ้า ก่อนจะเดินไปหาเธอพลางบรรจงจูบเข้าไปที่แก้มและเดินออกไป
ผู้ชายคนนี้จริง ๆ เลย!
เอะอะก็จูบเธออยู่ได้!
ค่ำคืนนี้มันทำให้เธอคิดได้ว่า ไม่ว่าจะเป็นกินข้าวเย็นหรือกินอะไรก็ไม่เหมือนกัน ใช้เวลานาน ๆ ท่าทางเยอะ ๆ บ้าบอ โกหกพอ ๆ กันทั้งนั้น!
สุดท้ายเธอก็รั้งเขาไว้ไม่ได้ เธอก็ยอมอดทนเพื่อเขาไป ไม่ได้กินเยอะอะไรมาก เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วเดี๋ยวจะกลายเป็นไม่ย่อยและเธอก็ไม่ต้องการออกกำลังกายหนักหลังกินข้าวด้วย
เธอเช็ดปาก ก่อนจะมองชายที่อยู่ตรงข้ามด้วยสายตาที่เย็นชา “ฉันคิดถึงสุขภาพร่างกายนายจริง ๆ”
“ฉันสุขภาพดีอยู่แล้ว”
“ดีมากเกินไป เพราะงั้นไม่ดีบ้าง นายเบา ๆ หน่อยเถอะ!” เธอมองดูชามตรงหน้าจิ่งเป่ยเฉิน เขาแทบไม่ได้กินเยอะอะไรเลย เหมือนยกมาเพื่อตั้งไว้ดูแลเธอเท่านั้นเอง
“อืม” ภรรยาพูดแบบนี้ ยังไงเขาก็ต้องฟัง
ทั้งสองคนกินข้าวเสร็จก็หลับไปอีกรอบ เธอนอนขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่ขยับเขยื้อน ก่อนจะหลับสนิทไป
……
เพราะว่าคดีของเหอเหมียวไม่ได้มีผู้ต้องสงสัยรายอื่น เธอเลยถูกเรียกไปที่สถานีตำรวจอีกครั้งหนึ่ง
อืม จิ่งเป่ยเฉินเองก็ตามเธอไปด้วยเช่นกัน
เมื่อวานตอนที่เธอมาก็เกรงใจเธอมาก แต่ว่าวันนี้ดูเหมือนคงจะไม่เกรงใจเท่าไรแล้ว
ใครเคยเห็นผู้ต้องสงสัยอยู่ในห้องประชุมกันบ้าง ในมือถือชาร้อน ๆ ราวกับเป็นแขกผู้มีเกียรติขนาดนี้
เพราะงั้น……บิ๊กบอสนายแน่ใจแล้วเหรอว่าจะไม่ยอมไป?
อันโหรวมองไปที่ใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉิน “เพราะท่าทางของนายเป็นแบบนี้ ใครมันจะกล้าถามคำถามกัน?”
บิ๊กบอสไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ก่อนจะพูดออกมาว่า “ก็นั่นแหละสิ่งที่ต้องการ”
“……”
หรือว่าเธอควรแสร้งทำเป็นไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้านี่ดีนะ?
เธอขมวดคิ้วอยู่หลายครั้ง ก่อนจะลดเสียงต่ำลง “ฉันไม่ได้ฆ่าใคร ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก แทนที่นายจะอยู่ที่นี่ สู้ไปหาความจริงดีกว่าไหม ฉันจะได้พ้นผิดสักที!”
“เธอยังไม่ถูกตัดสินโทษเลย”
“ฉันรู้ แต่ว่าฉันเป็นผู้ต้องสงสัยไง! เพราะงั้นผู้ต้องสงสัยเพียงคนเดียว สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นฆาตกรอยู่ดี!” เธอเข้าไปที่สถานีตำรวจตั้งแต่เช้า แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าคนอื่น ๆ ต่างประหม่าเสียยิ่งกว่าตัวเธออีก
ทุกอย่างเป็นเพราะชายที่อยู่ตรงนี้ ชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอคนนี้คนเดียว!
จิ่งเป่ยเฉินกวาดสายตามองคนอื่น ๆ ก่อนจะหันหน้ากลับมามองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ “ฉันเชื่อเธอ”
ฉีเซิ่งเทียนเองก็กำลังสืบข้อมูลและยังไม่ได้ตรวจสอบพบ เพราะงั้นเขาเลยยังไม่สามารถไปไหนได้
“อืม ๆ” แต่สิ่งที่เธอต้องการนั้นจึงไม่ใช่ความเชื่อใจจากเขา แต่เป็นความเชื่อจากตำรวจต่างหาก
ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่สถานีตำรวจ ด้วยท่าทางแบบนี้ใครมันจะกล้าตั้งคำถามขึ้นมากัน?
“จะให้ฉันพ้นผิดไหม? นายคิดเหรอว่าทำแบบนี้แล้วคนอื่นจะถามคำถามขึ้นมา?” ตอนนี้เขาไม่รู้ตัวหรือไงว่าการที่เขาอยู่ที่นี่มันทำให้คนอื่นอึดอัดจนแทบจะตายได้เลยนะ!
“ก็ให้เขาพูดมาสิ!” เขาแค่มาอยู่กับภรรยาตัวเอง ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ใครอยากพูดก็พูดออกมาเลยสิ!
อันโหรวถึงกับ……ใส่เขาอย่างจนปัญญา
YOU MAY ALSO LIKE
![[Mars Gravity] สวรรค์มวลดาว](https://novel-lucky.com/wp-content/uploads/2026/06/6e2dfa27-66c8-4d61-937b-135fb24e6443-75x106.png)
