อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด - ตอนที่ 496 ห้องสอบสวน
ตอนที่ 496 ห้องสอบสวน
ทุกคน：“……”
บรรยากาศภายในห้องนั้นเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ เธอรู้สึกว่าจิ่งเป่ยเฉินต้องอยู่ที่นี่ไม่มีทางไปไหนแน่ ๆ
ดังนั้นเธอจึงลุกขึ้นยืน “ฉันจะไปห้องสืบสวนกับพวกคุณ!”
เมื่อทุกคนกำลังจะซาบซึ้งใจนั้น ชายผู้เย็นชาและสูงส่งก็ลุกขึ้นยืนพลางจับไปที่เอวบาง ๆ ของอันโหรวอย่างสง่าผ่าเผย ก่อนจะเดินออกไป
จะไปห้องสืบสวนก็จะไปด้วยกัน
อันโหรวหมดหนทาง เธอต้องการให้เขาอยู่ที่นี่ เมื่อเธอออกไปเพราะงั้นเขาถึงได้ตามมา ออกมาจากสถานที่ที่สบายใจไปห้องสืบสวนเพื่ออะไรกัน!
“จิ่งเป่ยเฉิน นายจะไม่อธิบายอะไรหน่อยเหรอ? นายรออยู่ที่นี่ เดี๋ยวฉันไปคนเดียวก็ได้!” เธอเข้มงวดเล็กน้อย ตัวเองทำอะไรนั้นชัดเจนอยู่แล้ว
ตำรวจไม่มีทางจับคนมาอย่างไร้เหตุผล เพราะงั้นเธอจะไม่เป็นอะไร
บิ๊กบอสก้าวเดินไม่หยุดด้วยใบหน้าที่เย็นชา “ไม่อธิบาย”
ด้วยการบังคับของเขาแบบนี้ ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าหลังจากที่เธอเข้าไป คนอื่นจะถามอะไร
เธอนั่งลงที่โต๊ะสอบสวนด้านใน จิ่งเป่ยเฉินเองก็นั่งลงด้านข้างเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเฉยเมย
โชคดีที่เขาลากเก้าอี้เข้ามานั่ง ไม่อย่างนั้นเธออดสงสัยไม่ได้จริง ๆ ว่าใครบางคนอาจจะอุ้มเธอมานั่งบนตักอยู่ในห้องสืบสวน
อ่านนิยายฟรี ได้แล้ววันนี้ที่ Novel Lucky
คนตรงข้ามไม่ใช่ตำรวจหญิงเมื่อวันก่อน แต่เปลี่ยนเป็นตำรวจชายอีกคนหนึ่ง ดูเหมือนมีตำแหน่งยศสูงกว่านั้น
โดยปกติเธอตอบคำถามอย่างจริงจังโดยไม่ได้ปิดบังข้อมูลใด ๆ
“เมื่อวานคุณอยู่ที่กองถ่ายละคร（คิดถึงเพียงเธอ）และเจอเหอเหมียว เธอได้พูดร้องขอให้คุณช่วย แล้วคุณตอบอะไรกลับไป?”
“ตอนนั้นฉันไม่ได้สนใจเธอเลย”
ไม่ได้เป็นคนที่ต้องใส่ใจอยู่แล้ว และคนมากมายตรงนั้นเธอก็ยังไม่ได้พูดอะไรเลยสักประโยค
อาจจะเพราะเธอเป็นแบบนี้จึงได้รับโอกาสจากคนอื่น
“ทำไมถึงไม่สนใจเธอ?”
“แล้วทำไมฉันต้องสนใจเธอด้วย?” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ฉันขอถามคุณตำรวจหน่อยได้ไหมว่าถ้าเป็นคุณ คุณจำเป็นต้องสนใจคนที่เคยคิดจะฆ่าคุณตั้งหลายครั้งงั้นเหรอ?”
ตำรวจที่นั่งฝั่งตรงข้ามตกตะลึงไปชั่วขณะ “คุณกับเขามีเรื่องแค้นและเป็นศัตรูกัน? เพราะว่าเกลียดเธอถึงได้ลงมือฆ่าเธอ?”
“ฉันมีความเห็นเกี่ยวกับเธอ แต่ว่าเธอนั้นทุกข์ทรมานเกินไป ตอนนี้ชีวิตของฉันอยู่สบายดีแล้ว ทำไมฉันจะต้องไปฆ่าคนอย่างนั้นด้วย และยังเป็นแผนการที่โง่เขลาที่สุดที่เหลือรอยนิ้วมือไว้บนขวดน้ำ รอให้พวกคุณมาจับฉัน กล่าวหาว่าฉันเป็นฆาตกร เพื่อมาทำลายชีวิตของฉันในตอนนี้งั้นเหรอ?”
จะไม่บอกว่าใครใส่ร้ายเธอ เห็นชัดเจนกันขนาดนี้ คนโง่เท่านั้นแหละที่มองไม่ออก!
เธอจะไปเอาโพแทสเซียมไซยาไนด์มาจากไหน?
เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะเตรียมแผนพวกนี้ด้วยซ้ำ!
จิ่งเป่ยเฉินเหลือบไปมองเธอ โหรวโหรวของเขาพูดถูก โหรวโหรวของเขาจะไปฆ่าคนได้ยังไง และสำหรับเขาแล้วผู้หญิงคนนั้นไม่มีความหมายอะไรเลยสักนิดเดียว
มีคำถามเพิ่มเติมในตอนหลัง แต่ว่าในสถานการณ์ตอนนั้นไม่พบร่องรอยของอันโหรว คนอื่น ๆ ในกองถ่ายก็ไม่เห็นอันโหรวให้ขวดน้ำเหอเหมียว แม้ว่ารอยนิ้วมือบนขวดน้ำจะเป็นของเธอ แต่ก็ไม่สามารถเป็นหลักฐานได้ทั้งหมด
สุดท้ายก็ต้องปล่อยให้เธอกลับไป
เธอและจิ่งเป่ยเฉินเดินออกจากสถานีตำรวจ เหล่านักข่าวต่างรุมล้อมรออยู่ด้านนอกเพื่อถ่ายรูปพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง
จิ่งเป่ยเฉินโอบเธอเดินออกไปอย่างหนาแน่น เผชิญหน้ากับนักข่าวสื่อต่าง ๆ ที่ถามคำถามพวกเขาเกี่ยวกับเหอเหมียวอย่างเย็นชา
สายตามองไปที่ชายด้านข้างที่ดูเหมือนจะระเบิดลง อันโหรวยิ้มพลางเอ่ย “ในเเมื่อฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ได้ก็แสดงว่าสบายดี ไม่มีอะไร ไม่ใช่ฆาตกร ส่วนรายละเอียดคดีนั้นยังไม่สามารถเปิดเผยได้”
ถ้าตำรวจต้องการที่จะเปิดเผยข้อมูล แบบนั้นพวกเขาก็คงจะค่อย ๆ เปิดเผยมัน ตอนนี้เธอไม่อยากจะพูดอะไรต่อ
นักข่าวตรงข้ามยังคงมุ่งเป้ามาที่พวกเขา โอกาสดีแบบนี้จะปล่อยผ่านไปไม่ได้
“เป็นเพราะเหอเหมียวแย่งอดีตแฟนเก่าของคุณไปถึงได้ทำแบบนั้นกับเธอใช่ไหมคะ?”
อดีตแฟนเก่า? โอวหยางลี่?
“คุณขึ้นรถไปกับโอวหยางลี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ครับ?”
“ไสหัวออกไป!”
จิ่งเป่ยเฉินตะโกนคำราม นักข่าวที่อยู่ด้านหน้าต่างตกใจกับรัศมีที่เย็นเฉียบจากตัวเขา ก่อนจะถอยห่างออกไปไม่กี่ก้าว
ทั้งคู่เดินขึ้นไปบนรถและขับออกไปจากสถานีตำรวจอย่างรวดเร็ว คดีนี้นี้ค่อนข้างเป็นความลับตั้งแต่เมื่อวาน ทำไมตอนนี้จู่ ๆ ถึงได้มีนักข่าวมารออยู่ที่นี่มากมาย มีคนเจตนาป่าวประกาศงั้นเหรอ?
เธอและจิ่งเป่ยเฉินเองต่างก็คิดเหมือนกัน
“ไม่ช้าก็จะจบลง”
“อืม! ฉันอยากจะรู้ประสิทธิภาพการทำงานของฉีเซิ่งเทียน นายบอกหน่อยว่าเขามีแฟนสาวแล้วประสิทธิภาพในการทำงานนั้นต่ำลงหรือเปล่า?” ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาจะหามันเจออย่างรวดเร็ว แต่ว่าตอนนี้ ไม่คิดว่า…….
ผ่านไปแล้วหนึ่งวัน เธอกลับไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของจิ่งเป่ยเฉินเลย หรือว่าฉีเซิ่งเทียนไม่ได้หาความจริงถึงไม่ต้องโทรศัพท์มารายงานสถานการณ์ในปัจจุบัน?
“อาจจะเป็นไปได้ เธออยากให้พวกเขาเลิกกันไหม?”
“ทำไมต้องเลิกกันด้วย แต่งงานกันก็จบแล้ว” พวกเขาอยู่ด้วยกันแล้ว อยู่ด้วยกันจริง ๆ จะได้ไม่เบื่อกัน
ก็เหมือนกับพวกเขา หลังจากแต่งงาน…….
ดูเหมือนว่าจะตัวติดกันมากขึ้น
จิ่งเป่ยเฉินมองดูท่าทางที่ลังเลของเธอ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เธอ “หลังจากแต่งงาน…..เธอรู้สึกยังไง?”
“ฉันสบายดี นายก็สบายขึ้น!” เธอยังไม่ทันจะได้ลิ้มลองสัมผัสความรู้สึกที่ได้หลังจากนั้น เธอก็ถูกเขาลากไปจดทะเบียนสมรสแล้ว เธอจะต้องรู้สึกยังไง?
“สบายยังไง?”
“สบายที่นายจะนอนกับฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย” ก่อนจะแต่งงานกันก็เป็นแบบนั้น บางครั้งก็ในโรงแรม ห้องน้ำ หรือแม้แต่ตอนที่เธอหน้าตาน่าเกลียดก็ยังทำ
เธอสงสัยมากจริง ๆ เขาตาบอดจนไม่รู้เลยหรือว่าเธอหน้าตาน่าเกลียดขนาดไหน
เขากระตุกริมฝีปากขึ้น “ที่รักของฉันนี่ฉลาดจัง”
หลังจากที่เธอหลับนอนกับเขาก็ทิ้งเขาไปห้าปี ตั้งห้าปี! ไม่ใช่ห้าเดือนและไม่ใช่ห้าวัน!
วันเวลาที่ผ่านไปเนิ่นนานโดยไม่ได้เจอเธอ เมื่อเห็นเธอก็ต้องจับเธอเอาไว้อย่างแน่น จะปล่อยไปได้ยังไง
ปล่อยเธอไปก็ไม่รู้ว่าจะหนีไปที่ไหนอีก
“ประธานจิ่งที่ฉลาดกว่าฉัน บอกฉันมาสิว่าใครกันที่ใส่ร้ายฉัน?” นานแล้วที่เธอไม่โดนใครโยนความผิดมาให้แบบนี้
ถ้ามีละก็ ในหัวของเธอตอนนี้คิดถึงแต่เย่มู่เหยียนที่เจอในกองถ่ายละครวันนั้น แต่ว่าวันนั้นพวกเขาไปโรงพยาบาล เย่มู่เหยียนเองก็ดูใจกว้างมากเกินไปจริง ๆ ทั้งยังไม่ต้องการให้จิ่งเป่ยเฉินรับผิดชอบอะไรด้วย
ถ้าความรู้สึกผิดที่ทำไปนั้นจอมปลอม งั้นเรื่องเหอเหมียวก็อาจจะเกี่ยวข้องกับเธอ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ แผนการนั้น…..คงจะลึกซึ้งเกินไป
“โหรวโหรว คนที่เธอคิดไว้ก็อาจจะใช่” เธอน่าจะพอจินตนาการออก
“เป็นเธอจริงเหรอ? ทำให้ฉันเข้าคุก ให้มีชื่อว่าเป็นฆาตกร หลังจากนั้นจะได้สามารถให้ลูกในท้องของเธอนั้นแทรกแซงเข้ามาได้งั้นเหรอ? เป็นแผนการที่ดีจริง ๆ จำไว้ว่าทำดีกับหยางหยางและหน่วนหน่วนไว้หน่อย!” เธอยิ้มตอบ
“เรื่องที่เธอกังวลมันจะไม่เกิดขึ้นแน่นอน ฉันไม่มีทางเกี่ยวข้องกับเธอ” เขาวางแผนที่จะส่งเย่มู่เหยียนออกไป
ไม่ว่าพวกเขาจะมีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่ แต่หากอยู่ที่นี่ต่อก็นับว่าอันตรายอยู่ดี
“อืม ไม่เกี่ยวข้องกัน” สีหน้าของเธอนั้นดำดิ่งลง ไม่รู้ว่าจะตอบกลับอย่างไร
ตลอดเส้นทางไปบริษัทจิ่ง พนักงานที่เดินผ่านไปมามองเธอด้วยความตกใจ แต่ว่าจิ่งเป่ยเฉินกลับเหลือบมองพวกเขาเหล่านั้นอย่างเย็นชา พร้อมส่งสายตาที่ไร้เสียงไปให้อยู่ห่างจากเธอ
หลังจากที่ขึ้นมาชั้นบนเธอก็กลับไปห้องทำงานของตัวเอง ส่วนความจริงนั้นจะเป็นยังไง เมื่อถึงเวลาที่เธอควรรู้ก็จะได้รู้เอง
YOU MAY ALSO LIKE
