เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1003 ประชุมส ำนักเต๋ำ
สิบคู่!
ก็หมำยควำมว่ำ องค์กรของพวกเขำจับยมทูตเอำไว้ยี่สิบตนแล้ว
บำงคนตกใจ
บำงคนหวำดกลัว
บำงคนสงบนิ่ง
ไจ๋โหรวคือหนึ่งในคนที่ท ำหน้ำสงบคนนั้น “เจ้ำนิกำยเก่งขนำดนี้
เธอต้องมีเหตุผลของเธอแน่นอน!”
คนตระกูลไจ๋อีกคนที่เพิ่งเข้ำมำใหม่ช ำเลืองมองหล่อน “สิ่ง
ส ำคัญไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นข้อมูลที่เสวียนเฉิงจื่อบอกออกมำต่ำงหำก”
สีหน้ำของไจ๋โหรวเปลี่ยนไปแล้ว
“หลังจำกที่องค์กรตรวจสอบดู ก็พบว่ำเป็นควำมจริงถึงแปดสิบ
เปอร์เซ็นต์ เธอรู้ไหมว่ำนี่หมำยถึงอะไร?”
คนที่มำจำกส ำนักเต๋ำพำกันขมวดคิ้วอย่ำงหนัก
“ถ้ำต้องกำรจะเอำผิดคนพวกนี้ เท่ำกับต้องล่วงเกินหลำยส ำนัก
ในส ำนักเต๋ำ”
“แต่ถ้ำไม่เอำผิด ควำมน่ำเชื่อถือขององค์กรก็…”
องค์กรศักดิ์สิทธิ์เพิ่งเริ่มต้นได้ไม่นำน หำกทะเลำะกับส ำนักเต๋ำ
ขึ้นมำจริง ๆ ล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ำย
อีกอย่ำง…
ในองค์กรก็มีคนของส ำนักเต๋ำจ ำนวนมำก หำกต้องสู้กับตระกูล
หรือส ำนักของตัวเอง พวกเขำอำจจะไม่สำมำรถลงมือได้
ในตอนนี้ทุกคนต่ำงกังวลใจ
…
เมืองชิง
ส ำนักดำรำบรรพกำล
ที่นี่คือส ำนักเต๋ำที่สร้ำงขึ้นบนยอดเขำสูงชันอันตรำย จึงมี
นักท่องเที่ยวขึ้นมำน้อย
แต่ตอนนี้ ภำยในส ำนักหลับมีคนของส ำนักเต๋ำไม่ต่ำกว่ำร้อยคน
รวมตัวกันอยู่
มีเสียงดังปึงปัง ตำมมำด้วยอำรมณ์คุกรุ่น
เต้ำชิงจื่อตบโต๊ะพร้อมกับก่นด่ำว่ำ “ฉันจะคอยดูว่ำพวกมันกล้ำ
จะหรือเปล่ำ! เรื่องของส ำนักเต๋ำก็ต้องจัดกำรตำมกฎของส ำนักเต๋ำ!”
“ถ้ำให้องค์กรอะไรนั่นมำจับไปจริง ๆ ส ำนักเต๋ำของพวกเรำจะ
เอำหน้ำไปไว้ที่ไหน?”
เขำชี้ไปที่จี้ไจ่ “นำยน่ะ! กลับไปบอกยัยหนูคนนั้นด้วย ถ้ำเธอ
กล้ำส่งคนมำจับคนในส ำนักเต๋ำ ก็อย่ำโทษว่ำพวกเรำไม่เกรงใจ”
“ไม่ใช่แค่เต้ำชิงจื่อคนเดียวที่โกรธ คนอื่นก็โมโหเหมือนกัน”
“ถูกต้อง!”
“แค่องค์กรเล็ก ๆ กล้ำมำตบหน้ำส ำนักเต๋ำอย่ำงพวกเรำเหรอ!”
“แค่เธอบอกว่ำหลักฐำนถูก มันก็ต้องถูกรึไง?”
“ไม่ให้ควำมส ำคัญกับส ำนักเต๋ำของพวกเรำเลยหรือไง? เรำ
เรียกเธอว่ำเจ้ำนิกำยเพรำะเห็นควำมสำมำรถ แต่ยัยนั่นคิดว่ำตัวเอง
เป็นเจ้ำนิกำยจริงเหรอ?”
“ทุกคนคิดเห็นยังไง?”
ใบหน้ำทุกคนที่นี่เหมือนจะเต็มไปด้วยควำมโกรธกันหมด
“ต่อให้มีควำมผิดจริงก็ท ำตำมที่พวกเขำบอกไม่ได้ จะปล่อยให้
พวกเขำจับกุมไม่ได้ ทุกส ำนักมีกฎของตัวเอง นี่เป็นกำรตบหน้ำ
ส ำนักเต๋ำของพวกเรำชัด ๆ”
“ถ้ำมีควำมผิด ก็ต้องจัดกำรตำมกฎของส ำนักเต๋ำ”
“ใช่แล้ว คนในส ำนักเต๋ำ ก็ต้องจัดกำรตำมกฎของส ำนักเต๋ำ”
“จี้ไจ่ กลับไปบอกกับท่ำนเจ้ำนิกำยว่ำพวกเรำไม่ได้อยำกสร้ำง
ควำมล ำบำกให้เธอ แต่เรื่องนี้มันเป็นกำรไม่ไว้หน้ำส ำนักเต๋ำของ
พวกเรำ”
เมื่อยืนอยู่ท่ำมกลำงผู้อำวุโส สีหน้ำของจี้ไจ่ยังคงเป็นปกติ ไม่มี
ควำมขลำดกลัวเลยแม้แต่น้อย
จี้ไจ่เอ่ย “นี่เป็นหนึ่งในกฎที่ก ำหนดโดยตัวแทนลัทธิเต๋ำกับ
องค์กรมำตั้งแต่แรก ถ้ำคนของส ำนักเต๋ำท ำผิด ก็ต้องจัดกำรตำมกฎ
ขององค์กร นี่เป็นกฎหมำยของประเทศครับ”
“กฎหมำยของประเทศ? เหอะ! ส ำนักเต๋ำของพวกเรำก่อตั้งมำกี่
ปีแล้ว? ส ำนักต่ำง ๆ ที่อยู่ที่นี่ก็ยังก่อตั้งมำ… นำนกว่ำ”
บำงคนมีสีหน้ำไม่พอใจ “ส ำนักเต๋ำไม่เคยเข้ำไปยุ่งกับเรื่องพวก
นี้เลย ถ้ำไม่ใช่เพรำะฉู่ลั่ว พวกเรำจะลงนำมให้ควำมร่วมมือกับ
รัฐบำลเหรอ”
“เจ้ำส ำนักเมฆำครำมไร้ควำมสำมำรถ ไม่อยำกเป็นเจ้ำนิกำย ก็
เลยผลักภำระไปให้ผู้หญิงคนหนึ่งแบบสุ่มสี่สุ่มห้ำ เหอะ!”
“ถ้ำใครกล้ำมำจับคนในส ำนักของพวกเรำ ก็อย่ำหำว่ำฉันไม่
เกรงใจ”
“พวกเรำก็ด้วย! เรื่องในตระกูลของพวกเรำต้องให้ทำงกำรเข้ำ
มำยุ่งตั้งแต่เมื่อไหร่? พวกเขำเข้ำใจลัทธิเต๋ำมำกนักเหรอ?”
“นำยกลับไปบอกฉู่ลั่วว่ำเรื่องนี้อย่ำแม้แต่จะคิด”
จี้ไจ่มองมวลชนที่โกรธเคืองเพรำะไม่ได้รับควำมเป็นธรรม หำก
ฉู่ลั่วอยู่ที่นี่ไม่แน่ว่ำเธออำจจะถูกฉีกกินทั้งเป็นไปแล้ว
“ตอนสอบปำกค ำเสวียนเฉิงจื่อ เขำถูกผลสะท้อนกลับจนตำยไป
แล้วครับ”
“…”
ทันทีที่จี้ไจ่เอ่ยปำก
กลุ่มคนที่ก ำลังโวยวำยก็เงียบลงทันที
เต้ำชิงจื่อยกถ้วยชำขึ้นมำ จิบไปอึกหนึ่ง “ขยะพวกนี้นี่ ตำยก็
ตำยไปแล้ว ยังมีค่ำให้นำยพูดถึงอีกเหรอ?”
ปรมำจำรย์เหอซวี่ เจ้ำส ำนักมหำหยำงหัวเรำะเยำะ “ท ำไม? เขำ
ตำยแล้วก็ยังจะโทษว่ำเป็นควำมผิดของพวกเรำเหรอ”
จี้ไจ่ส่ำยหน้ำ “สิ่งส ำคัญไม่ใช่กำรตำยของเสวียนเฉิงจื่อครับ แต่
เป็นเรื่องหลังจำกเขำตำยต่ำงหำก มียมทูตจำกนรกมำวิญญำณ…”
ทุกคนมองจี้ไจ่อย่ำงไม่เข้ำใจ
คนตำย ยมทูตมำรับวิญญำณ ก็เป็นเรื่องธรรมดำไม่ใช่เหรอ?
“ยมทูตที่มำถูกท่ำนเจ้ำนิกำยจับตัวไว้ครับ”
“พรืด!”
“แค่ก แค่ก แค่ก!”
“อะไรนะ!”
กลุ่มคนที่ตอนแรกยังวำงท่ำสูงส่งรักษำกริยำไว้ไม่อยู่แล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
