เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1004 ตัดช่องทำงอยุติธรรม

“นำย… พูดอีกทีสิ?”

จี้ไจ่ยืนอยู่กลำงห้องโถงใหญ่ พูดเสียงไม่ดังแต่ก็ไม่เบำ “ยมทูต

ที่มำรับวิญญำณเขำถูกท่ำนเจ้ำนิกำยจับขังไว้ครับ”

ปรมำจำรย์เหอซวี่ลุกพรวดขึ้นมำทันที ก่อนจะพุ่งตัวออกไปข้ำง

นอก “ไม่ได้! จะมอบส ำนักเต๋ำไว้ในมือคนแบบนี้ไม่ได้ นี่จะท ำให้เกิด

หำยนะครั้งใหญ่!”

คนอื่น ๆ ก็ตำมออกมำข้ำงนอกเช่นกัน “ไม่ว่ำจะต้องจับตัวเธอ

ไว้ หรือลงโทษยังไง ก็ต้อง…”

“ยมทูตยี่สิบตนด้วยนะครับ!” จี้ไจ่ตะโกนไล่หลังทุกคน

กลุ่มคนที่เดินไปถึงหน้ำประตูต่ำงหยุดชะงักไป มีเพียงปรมำจำรย์

เหอซวี่ที่พุ่งตัวออกไปข้ำงนอกประตูแล้ว แต่ถูกเต้ำชิงจื่อคว้ำแขน

เอำไว้

เต้ำชิงจื่อหันไปมองจี้ไจ่ “ยมทูตยี่สิบตนเหรอ?”

“ยี่สิบตนครับ” น้ำเสียงของจี้ไจ่รำบเรียบ “มันเริ่มตั้งแต่เจ็ดวัน

ก่อน มีกำรจับกุมยมทูตทุกวัน จนถึงเมื่อสองวันก่อน จำกนั้นก็ไม่มี

ยมทูตมำรับวิญญำณของเสวียนเฉิงจื่ออีกแล้ว”

ในห้องโถงใหญ่ที่เคยมีเสียงดังโหวกเหวก ตอนนี้เงียบสนิทแล้ว

ปรมำจำรย์เหอซวี่ก็เข้ำใจ ดวงตำจึงค่อย ๆ เบิกกว้ำง “จับกุม

ยมทูตยี่สิบตน! มำเจ็ดวันแล้วเหรอ?”

“ครับ”

“แล้วเธอล่ะ?”

“ยังอยู่ที่องค์กรครับ ก ำลังจัดกำรเรื่องของเสวียนเฉิงจื่อ”

ปรมำจำรย์เหอซวี่มองสหำยผู้บ ำเพ็ญด้วยกันที่อยู่ทำงด้ำน

ซ้ำยมือ ก่อนจะหันไปมองเหล่ำศิษย์น้องที่อยู่ทำงขวำ สีหน้ำของทุก

คนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ในตอนนี้เองนักพรตผิงหยำงก็ลุกขึ้นพร้อมกับปัดฝุ่นตำมตัว

แล้วพูดเบำ ๆ ว่ำ “พวกเขำปิดบังวิถีแห่งสวรรค์ ท ำร้ำยทั้งผู้อื่นและ

ตนเอง ไม่ใช่แค่ขัดขวำงยมฑูต แต่ยังท ำลำยชื่อเสียงส ำนักเต๋ำของ

พวกเรำด้วย”

“แทนที่เรำจะเก็บกวำดกันเอง จนท ำให้มือเปื้อนเลือดผู้บ ำเพ็ญ

ส ำนักเดียวกัน ไม่สู้ส่งพวกเขำไปให้ทำงกำรเป็นคนจัดกำรไม่ดีกว่ำ

เหรอ”

“ยุคสมัยนี้กฎหมำยอยู่สูงสุด ตอนนี้ประเทศก ำลังรุ่งเรือง ส ำนัก

เต๋ำของพวกเรำก็ควรปรับตัวสิ่งที่เปลี่ยนไปตำมกำลเวลำด้วย”

“กำรต่อต้ำนลิขิตสวรรค์ ไม่ใช่หนทำงของลัทธิเต๋ำ”

“ทุกท่ำนคิดเห็นอย่ำงไร?”

ทุกคนต่ำงก็มองกันไป มองกันมำ

เต้ำชิงจื่อเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง “ผิงหยำงพูดถูกต้องแล้ว

ประเทศก ำลังรุ่งเรือง กฎหมำยเที่ยงธรรม แทนที่มือของพวกเรำจะ

เปื้อนเลือดคนในส ำนักเดียวกัน ไม่สู้ส่งพวกเขำไปให้ทำงกำร

จัดกำร”

“พูดแบบนี้ก็ถูก”

“ก่อนหน้ำนี้ที่พวกเรำไม่เห็นด้วย เพรำะคิดว่ำเธอท ำแบบนี้เป็น

กำรไม่ไว้หน้ำส ำนักเต๋ำ แต่ตอนนี้กฎหมำยของประเทศมีอ ำนำจ

สูงสุด พวกเรำก็ไม่ใช่คนไม่ฟังเหตุผล เนอะ?”

“แน่นอน ๆ”

จี้ไจ่มองผู้อำวุโสที่มีท่ำทีเปลี่ยนไปในชั่วพริบตำ ในดวงตำก็มี

รอยยิ้มขึ้นมำ

แผนกำรนี้ของท่ำนเจ้ำนิกำยไม่มีกำรนองเลือด ทั้งยังตัดช่องทำง

กำรตัดสินโทษอย่ำงไม่เป็นธรรมของคนในส ำนักเต๋ำเดียวกันได้อีก

ด้วย

องค์กรศักดิ์สิทธิ์

จี้ไจ่เล่ำสถำนกำรณ์ให้ทุกคนฟัง “ตอนนี้ส ำนักใหญ่ทั้งหลำยไม่

ถือสำที่เรำไปจับคนของพวกเขำถึงที่ ขอแค่อย่ำงเดียวคืออย่ำ

สอบสวนอย่ำงเปิดเผยครับ”

ซู่เซี่ยงหยำงพยักหน้ำ “เรื่องนี้พวกเรำพอท ำได้ ผลสอบสวน

สุดท้ำยพวกเรำก็จะส่งกลับให้ส ำนักทั้งหลำย”

นี่เป็นคดีใหญ่ที่สุดที่พวกเขำเคยดูแลมำนับตั้งแต่ก่อตั้งองค์กร

เรื่องนี้แผ่ออกไปเป็นวงกว้ำง จ ำนวนคนที่มีเอี่ยวด้วยมำกมำยนับ

ไม่ถ้วน

ไม่ใช่แค่ส ำนักเต๋ำเท่ำนั้นที่ให้ควำมส ำคัญ องค์กรของพวกเขำก็

ให้ควำมส ำคัญมำกเช่นกัน

“เบื้องบนเตือนพวกเรำแล้วว่ำกลัวด้ำนส ำนักเต๋ำจะก่อเรื่อง ไม่

คิดเลย…”

จี้ไจ่ถอนหำยใจอย่ำงนึกกลัวไม่หำยเช่นกัน “เจ้ำนิกำยมอง

กำรณ์ไกล เธอใช้เรื่องยมทูตข่มขวัญคนในส ำนักเต๋ำที่เห็นต่ำงได้อยู่

หมัด”

“ตอนนี้ยังมีคนในส ำนักเต๋ำไม่น้อยที่ยังเรียกวิญญำณมำถำม

ควำมเคลื่อนไหวในยมโลก”

“บ้ำงก็สืบข่ำวจำกปำกคนในองค์กร”

หำกยมทูตถูกจับมำขังจริง ๆ ท ำไมด้ำนยมโลกนิ่งสงบไม่มี

ปฏิกิริยำ

ซู่เซี่ยงหยำงลูบหน้ำอกด้วยหวำดหวั่น “ยังดีที่เรื่องปรโลกปลอม

ไม่ถูกเปิดเผย มีแค่คนในที่รู้”

“วิญญำณที่พวกเขำเรียกน่ำจะมำจำกยมโลกจริง ๆ…”

ยมทูตจำกยมโลกจริง ๆ ไม่ได้เป็นอะไร แล้วยมโลกจะมำท ำ

อันตรำยฉู่ลั่วได้ยังไง

แค่ข้อมูลที่คลำดเคลื่อนไปเล็กน้อยนี้ถูกเธอเอำไปใช้ประโยชน์

ควบคุมควำมเคลื่อนไหวของส ำนักเต๋ำได้

ซู่เซี่ยงหยำงถอนหำยใจเบำ ๆ “ใครว่ำฉู่ลั่วไม่เก่งเรื่อง

ควำมสัมพันธ์ นี่ก็รู้จักควบคุมจิตใจคนดีไม่ใช่เหรอ”

…

ห้องสอบสวน

เสวียนเฉิงชื่อแค่นเสียงอย่ำงยำกล ำบำก “ฉันบอกทุกอย่ำงที่รู้ไป

แล้วจริง ๆ ปล่อยฉันไปตำยได้ไหม ปล่อยฉันไปตำยซะทีเถอะ!”

เขำตำยไปนำนแล้ว ร่ำงกำยนี้ก็อยู่ในสภำพเกินทน!

ควำมเจ็บปวดจำกกลับเข้ำร่ำงกำยที่บิดเบี้ยวก็เรื่องหนึ่ง แต่

ควำมน่ำเปื่อยก็อีกเรื่องหนึ่ง!

พอวิญญำณเข้ำสู่ร่ำงกำยแล้ว เขำรับรู้ถึงสองอย่ำงนี้ได้อย่ำง

ชัดเจน

เขำอยำกไปตำยซะเดี๋ยวนี้

ฉู่ลั่วพยักหน้ำ “ได้ ฉันจะปล่อยคุณไปตำย”

เสวียนเฉิงจื่อตำโตด้วยควำมตะลึง “เธอยอมปล่อยฉัน… ไปตำย

จริงเหรอ”

“ค่ะ”

แววตำเสวียนเฉิงจื่อเปี่ยมไปด้วยควำมดีใจ วิญญำณรีบลอยละ

ล่องออกจำกร่ำงกำย

ตึง

ร่ำงของเขำล้มลงไปกับเก้ำอี้

เส้นผมหลุดร่วงจำกหนังศีรษะ ผิวที่เผยอยู่ด้ำนนอกเป็นจ้ำมำก

ขึ้นทีละนิด ทีละนิด

“ถ้ำอย่ำงนั้นฉันขอตัวก่อน”

วิญญำณพูดจบก็ท ำท่ำทะลุก ำแพง หนนี้ไม่รู้สึกถึงแรงกีดขวำง

สักนิด

เสวียนเฉิงจื่อทะยำนผ่ำนทุกอย่ำงไปด้วยควำมรวดเร็วอย่ำงได้ใจ

เหำะไปด้วย… ท่องคำถำไปด้วย