เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1029 ถูกไฟคลอกตายทั้งหมด

โต๊ะทานอาหารตัวยาว มีคนนั่งอยู่จนเต็ม

หัวหว่านอยากถามฉู่ลั่วมากว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทว่าไม่กล้า

เอ่ยปาก ทำได้เพียงจ้องเฉิงยวน

แต่เฉิงยวนเมินสายตาของหล่อนอย่างสมบูรณ์

เด็กสาวนั่งลงบนเก้าอี้ เธอแนะนำตัวอย่างระมัดระวัง “ปรมาจารย์

ฉู่ ฉันคือจิ่งจื่อค่ะ คุณเรียกฉันว่าเสี่ยวจื่อก็ได้ หรือจะเรียกฉัน

ว่าจือจื่อฮวา*[1] แต่เรียกฉันว่าจิ่งจื่อก็ได้เหมือนกันค่ะ”

หล่อนเงียบไปพักหนึ่ง “ปรมาจารย์ฉู่อยากเรียกอะไรก็เรียกได้

เลยนะคะ”

จนกระทั่งมื้อเช้าจบลง จิ่งจื่อก็สนิทกับคนในคฤหาสน์เมฆใสเฝ้า

มองตะวันไม่น้อยแล้ว

เฉิงยวนแสร้งทำเป็นถามด้วยท่าทางจริงจัง “เจ้าไม่กลัวจริง

เหรอ? พวกเรามีทั้งผี มีทั้งปีศาจ และยังมี…ของน่ากลัวอีกเยอะแยะ

เลย!”

จิ่งจื่อทำหน้าไม่แยแส “กลัวมันก็กลัวอยู่แล้วล่ะค่ะ แต่ฉันเชื่อใน

ตัวปรามาจารย์ฉู่ การที่ปรมาจารย์ฉู่ยอมให้พวกคุณอยู่ที่นี่ ก็แสดง

ว่าพวกคุณไม่ทำร้ายคนแน่นอน!”

“ฉันเชื่อปรมาจารย์ฉู่ค่ะ!”

“เด็กดี!” เฉิงยวนตบไหล่หล่อนด้วยความดีใจ

ฉู่ลั่วเดินไปที่โซฟาแล้ว หัวหว่านจึงยกผลไม้และน้าชาหลัง

อาหารเข้ามา ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไป

ใครจะไปเล่นก็ไปเล่น

ใครอยากกลับห้องก็กลับห้อง

ในห้องรับแขกเหลือเพียงเฉิงยวน ฉู่ลั่ว และจิ่วฉาน

เฉิงยวนกดจิ่วฉานให้นั่งลงบนเก้าอี้ พลางกระซิบถามว่า “เจ้า…

ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่?”

ผมของจิ่วฉานยาวขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่ได้โล้นเกลี้ยงอีก ทำให้เขา

ดูเหมือนเด็กน้อยมาก

แต่สีหน้าของเขากลับลึกซึ้งราวกับผู้ใหญ่ “เขามีบางอย่าง

ผิดปกติ”

เขามองหลินโจวอี้

เฉิงยวนกวาดตามองหลินโจวอี้ เธอกดน้าเสียงต่ากว่าเดิม “มี

อะไรผิดปกติเหรอ?”

“รัศมีของผิดปกติ…”

เฉิงยวน “…”

ดวงตาของเฉิงยวนมืดมนลงเล็กน้อย ตอนที่เธอหันไปมองหลิน

โจวอี้อีกครั้ง เธอก็ไม่ได้ทำท่าทางไม่แยแสเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

จิ่วฉานเป็นผู้บำเพ็ญวิถีพุทธะมาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งชาติก่อนยัง

เป็นเจ้าอาวาสที่มีพลังแก่กล้า

แม้แต่เขายังรู้สึกได้ว่าหลินโจวอี้มีบางอย่างผิดปกติ เพียงแค่เห็น

ผู้ชายคนนี้…

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นคู่หมั้นของฉู่หร่านด้วย

จิ่งจื่อไม่ได้สนใจหลินโจวอี้เลย เธอเริ่มบอกจุดประสงค์ที่พวกเขา

มาในครั้งนี้ให้ฉู่ลั่วฟัง “เกิดเรื่องกับพี่ชายของฉันค่ะ”

“พี่ชายของฉันแต่งงานไปเมื่อหนึ่งปีก่อนค่ะ พี่สะใภ้ของฉันมา

จากต่างเมือง ทางฝั่งของพวกเธอมีธรรมเนียมปฏิบัติ ว่าต้องไปจัด

งานที่บ้านเกิด และเจ้าบ่าวเจ้าสาวต้องมาอยู่ในงานด้วย”

“พี่ชายของฉันก็ไปนะคะ พวกเขาไปจัดงานเลี้ยงที่โรงแรมเล็ก ๆ

ในเมือง แต่ว่า…”

“แต่เพราะความประมาทเลินเล่อของทางโรงแรม ทำให้เกิดเพลิง

ไหม้ค่ะ”

“พี่สะใภ้ของฉัน รวมถึงพ่อแม่และญาติของเธออีกหลายคน

เสียชีวิตในกองเพลิง แต่พี่ชายของฉันถูกช่วยออกมาได้”

ฟังมาถึงตรงนี้ สีหน้าของฉู่ลั่วก็เปลี่ยนไป “ถูกไฟคลอกตายกัน

หมดเหรอคะ”

“ค่ะ” จิ่งจื่อมีสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมา “หลังจากพี่ชายของฉันถูก

ช่วยออกมา ก็มักจะฝันค่ะ เขาบอกว่าในฝันพี่สะใภ้ของฉันมักจะมา

ยืนอยู่ตรงหน้าและจ้องมองเขา”

“บางครั้ง เขาก็รู้สึกร้อนไปทั้งตัว หลายครั้งที่มีอาการชักจนเกือบ

ตายไปหลายครั้ง”

“พวกเราอยากหาปรมาจารย์มาช่วย แต่พี่ชายของฉันไม่ยอม

ค่ะ”

“เขาไม่อยากให้พวกเราทำร้ายพี่สะใภ้ แต่ว่าคนในครอบครัว

ของพวกเราก็แอบไปหาปรมาจารย์นะคะ เพื่อสะกดวิญญาณของ

พี่สะใภ้เอาไว้”

“ใครจะรู้ พี่ชายของฉันเข้ามาขัดขวางพิธี นับจากนั้นมา อาการ

ของพี่ชายฉันก็หนักขึ้นกว่าเดิม มักจะแอบขึ้นไปข้างบนกลางดึก ไม่

ก็แอบไปที่ห้องครัวคิดจะเผาคนทั้งบ้านให้ตาย…”

“ปรมาจารย์ท่านนั้นบอกว่า ต้องกำจัดพี่สะใภ้ฉันเท่านั้น ถึงจะ

ช่วยชีวิตพี่ชายฉันได้ค่ะ”

“แต่พี่สะใภ้ของฉันเป็นผู้บริสุทธิ์ และพี่ชายของฉันก็ไม่ยอม”

พูดไปพูดมา ขอบตาของจิ่งจื่อก็แดงขึ้นมาแล้ว “เพราะแบบนี้

เลยอยากมาเชิญท่านปรมาจารย์ไปช่วยค่ะ ไปดูให้หน่อยค่ะว่าพอจะ

มีหนทางไหน ที่ไม่ทำร้ายพี่สะใภ้ของฉัน และช่วยชีวิตพี่ชายของฉัน

ได้ด้วย”

เฉิงยวนทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

“ค่ะ”

“ตายกันหมด มีแค่พี่ชายของเจ้าที่รอด เจ้าไม่รู้สึกแปลกบ้าง

เหรอ?”

จิ่งจื่อรีบอธิบาย “แต่พี่ชายของฉันบริสุทธิ์นะคะ เขาถูกคนช่วย

เอาไว้”

เฉิงยวนยังทำหน้าสงสัย

“จริงนะคะ…”

หลินโจวอี้รั้งจิ่งจื่อไว้ “เป็นผู้บริสุทธิ์หรือเปล่า ก็เชิญปรมาจารย์

ฉู่ไปดูสักครั้ง”

เขาหยิบเช็กมาวางตรงหน้าฉู่ลั่ว “นี่คือเงินที่จ่ายให้ล่วงหน้าครับ

ถ้าปรมาจารย์ฉู่แก้ไขเรื่องนี้ได้ ผมจะจ่ายอีกครึ่งที่เหลือให้ครับ”

[1] จือจื่อฮวา 栀子花 ดอกพุดซ้อน