เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1038 ด้ายแดงแห่งโชคชะตา

ในคืนนั้น

คฤหาสน์ตระกูลฉู่เงียบสงัด บรรดาคนรับใช้และพ่อบ้านต่าง

กลับไปพักผ่อนกันหมดแล้ว

ตามทางเดินจึงเหลือเพียงแสงไฟอันอบอุ่นที่ยังส่องสว่าง

เงาร่างหลายสายเคลื่อนไหวเชื่องช้า รอจนมาพบกันที่หน้า

ห้องนอนของซ่งเชียนหย่ากับฉู่เหว่ยฮ่าวแล้วจึงพยักหน้าส่ง

สัญญาณให้กัน

จากนั้นหยิบกุญแจออกมาไขประตูห้องนอนใหญ่

ภายในห้องนอน ซ่งเชียนหย่าและฉู่เหว่ยฮ่าวนอนหลับสนิท

เงาร่างค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้

ทันใดนั้นฉู่เหว่ยฮ่าวพลันลืมตาตื่น “นั่นใคร! พวกแกคิดจะทำ

อะไร”

ไม่รอให้เขาพูดจบกลับถูกใครคนหนึ่งจัดการปิดปาก ส่วนอีกคน

รีบเข้าไปจับตัวซ่งเชียนหย่าที่อยู่ข้าง ๆ

ซ่งเชียนหย่าร้องเสียงอู้อี้

ไฟในห้องสว่างขึ้นทันที

คนทั้งสองจึงเห็นว่าคนร้ายที่บุกเข้ามาในห้องคือลูก ๆ ของตัวเอง

ซ่งเชียนหย่าตาเบิกโต ในดวงตาเจือด้วยแววขุ่นเคือง มองฉู่ลั่ว

ซึ่งเดินมาหาจนตาขวาง

ฉู่เหิงเอ่ยปลอบเสียงแผ่วเบา “คุณแม่ครับ พวกเราหวังดีกับคุณ

แม่ทั้งนั้น ช่วยอดทนสักหน่อยนะครับ”

เขาหันไปมองฉู่ลั่วก่อนถาม “ลั่วลั่ว เป็นยังไงบ้าง”

“วิญญาณหายไปจริง ๆ พวกเราแค่เรียกวิญญาณกลับมาก็พอ”

“ถ้าอย่างนั้นก็รีบจัดการกันเลยเถอะ!”

ฉู่เหว่ยฮ่าวบิดตัวขัดขืน มองซ่งเชียนหย่าด้วยความเป็นห่วงก่อน

ถลึงตาใส่ลูกทั้งสองคน

ฉู่จิงเอ่ย “คุณพ่อครับ พวกเราทำไปก็เพราะหวังดีกับคุณทั้งสอง

จริง ๆ พวกคุณช่วยรออยู่ดูไปก็พอครับ”

ด้านหนึ่ง ฉู่ลั่วมือหนึ่งประสานอิน อีกมือหยิบแผ่นยันต์ออกมา

ริมฝีปากเอ่ยท่องคาถา หลังท่องจบจึงปล่อยมือ ยันต์แผ่นนั้นลุกไหม้

กลางอากาศ

ก่อนจะกลายเป็นกลุ่มควันฟุ้งโขมง ลอยลอดช่องหน้าต่าง

ออกไป

ไม่นานนัก กลุ่มควันนั้นก็ลอยกลับมาอย่างเบาบาง

ฉู่เหว่ยฮ่าวเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่ามีเงาร่างเลือนรางลอยตาม

กลุ่มควันกลับมาด้วย

ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของฉู่เหว่ยฮ่าวและซ่งเชียนหย่า เงาร่าง

เลือนรางนั้นถูกฉู่ลั่วคว้าจับไว้แล้วโยนใส่ร่างซ่งเชียนหย่า

ดวงตาซ่งเชียนหย่าเบิกโตทันที

ฉู่ลั่วส่งสัญญาณให้ฉู่เหิง “ปล่อยตัวคุณแม่ได้แล้ว”

ฉู่เหิงจึงปล่อยมือ

ซ่งเชียนหย่าไอโขลก ผุดตัวลุกลงจากเตียง วิ่งเท้าเปล่าไปอยู่

ตรงหน้าฉู่ลั่ว “ลั่วลั่ว ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบาย

ตรงไหนไหม”

“คุณแม่ครับ คุณแม่ครับ…”

ฉู่เหิงจับตัวซ่งเชียนหย่าไว้ “คุณแม่ใจเย็น ๆ ก่อนครับ ใจเย็น

ก่อน”

ความหวาดกลัวในแววตาซ่งเชียนหย่ากลับไม่ลดน้อยลง เธอ

มองฉู่เหิงตามด้วยฉู่จิง “อาจ้านล่ะ อาจ้านอยู่ที่ไหน”

“เขาอยู่ที่โรงพยาบาลครับ” ฉู่เหิงปลอบประโลมเธอ “ตอนนี้อา

จ้านปลอดภัยแล้ว เขาไม่เป็นอะไรครับ”

เขากดไหล่ซ่งเชียนหย่าให้นั่งลงบนเตียง “คุณแม่ครับ เกิดอะไร

ขึ้นกันแน่”

“พอลั่วลั่วเจอคุณแม่ เธอก็บอกว่าวิญญาณคุณแม่หายไป ตกลง

ว่าเรื่องนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

ฉู่จิงปล่อยตัวฉู่เหว่ยฮ่าวด้วย เขามองพวกลูก ๆ ด้วยความโกรธ

และสงสัย

ซ่งเชียนหย่าเล่าเรื่องทุกอย่าง ร่างเธอสั่นระริก “แม่ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าเธอทำอะไร แค่…แค่จู่ ๆ แม่ก็สลบไป หลังตื่นขึ้นมาก็ถูกขังอยู่ใน

ห้อง”

“ลั่วลั่ว!”

ซ่งเชียนหย่าปรี่ตัวเข้าหาฉู่ลั่วอีกครั้ง “ลูกไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ

ในห้องนั้น…มีรูปปั้นของฉู่หร่าน ด้านหลังรูปปั้นยังมีรูปปั้นของเธออยู่

ด้วย”

“มันเป็นแค่รูปปั้นเด็กทารก แต่บนนั้นเขียนชื่อและชะตาแปด

อักษรของเธอ”

“แล้วก็…แล้วก็…”

ซ่งเชียนหย่านึกย้อนกลับไปพลางเริ่มเล่าไม่ได้ศัพท์ “แล้วก็ยังมี

กล่องแปดใบ ในกล่องมีหยกอยู่เยอะมาก แถมมีกล่องว่างเปล่าใบ

หนึ่งอีก”

“บนหยกพวกนั้นมีด้ายแดงผูกอยู่ ด้ายแดงพวกนั้นผูกกับเท้า

ของรูปปั้นฉู่หร่าน…”

ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ ฉู่ลั่วขมวดคิ้วถาม “ผูกตรงไหนนะคะ”

“ตรงเท้า”

ฉู่ลั่ว “…”

ฉู่เหิงเห็นสีหน้าฉู่ลั่วเปลี่ยนไปกะทันหันแบบนี้จึงรีบถาม “มีอะไร

แปลกไปเหรอ ด้ายแดงผูกเท้ามีความหมายว่าอะไรหรือเปล่า”

คนทั้งห้องต่างมองฉู่ลั่วด้วยความสงสัย

ฉู่ลั่วไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงอธิบายว่า “ในสำนักเต๋ามัก

ไม่ผูกด้ายแดงไว้ที่เท้า หากผูกในลักษณะนี้ย่อมมีความเป็นไปได้

เดียว…”

ฉู่จิงถาม “ความเป็นไปได้แบบไหน”

“ด้ายแดงแห่งโชคชะตา”

ฉู่จิงกับฉู่เหิงตาโตทันที น้าเสียงเอ่ยสูงอย่างควบคุมไม่ได้ “อะไร

นะ!”