เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1040 โชคดีแบบสุด ๆ

ประธานฉู่เข้าโรงพยาบาลเพราะอาการบาดเจ็บ

หุ้นของบริษัทฉู่จึงเกิดการผันผวน

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา หุ้นของบริษัทฉู่มีการผันผวนครั้งใหญ่ ๆ

หลายรอบแล้ว ทำให้คนวงในเริ่มคาดเดากันว่าบริษัทฉู่อาจเป็นไม้

ใกล้ฝั่งที่รอวันล่มสลายไปหรือไม่

ฉู่หร่านปิดมือถือไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ก่อนเดินไปยังหน้าห้อง

ผู้ป่วย ทว่าเธอกลับไม่ได้เข้าไป เพียงมองฉู่เหว่ยฮ่าวที่มีอุปกรณ์

การแพทย์ระโยงระยางเต็มตัวผ่านกระจก

“คุณแม่คะ คุณพ่อป่วยหนักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ป่านนี้แล้วยัง

ไม่ฟื้นอีก”

ซ่งเชียนหย่าพยักหน้าอ่อนแรง แต่ยังรวบรวมสติพูดกับฉู่หร่าน

“หร่านหร่าน ลูกไม่ต้องคิดมาก พวกเราจะดูแลพ่ออย่างดีเอง ลูกดูแล

ตัวเองดี ๆ ก็พอ…”

ฉู่หร่านมองไปรอบ ๆ กลับไม่เห็นแม้เงาของฉู่ลั่ว “ลั่วลั่วล่ะคะ”

“จะพูดถึงเธอทำไมกัน! แม่ไม่รู้หรอก !”

เมื่อเห็นว่าซ่งเชียนหย่ายังมีท่าทีรังเกียจฉู่ลั่ว ฉู่หร่านจึงแอบโล่ง

ใจ

เธอกล่าวปลอบโยนสองสามประโยคก่อนหันหลังเดินจากไป

ฉู่จิงเดินมาจากด้านข้าง “คิดจะไปก็ไปอย่างไม่ลังเลจริง ๆ !”

ซ่งเชียนหย่ามองตามแผ่นหลังของฉู่หร่าน ก่อนมองฉู่เหว่ยฮ่า

วซึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย “ยังดีที่พวกเราเตรียมการแสดงหลอก ๆ

กันไว้ รวมถึงพูดคุยกับคุณหมอแล้ว…”

แต่ใครจะรู้ว่าฉู่หรานกลับขี้เกียจจะเอ่ยถามรายละเอียดง่าย ๆ

แบบนี้

ฉู่หร่านขับรถกลับจนถึงหน้าตึกบริษัทฉู่ ทันทีที่เข้าไปด้านในก็

เห็นพนักงานเดินผ่านไปมาด้วยสีหน้ากังวล

กระทั่งมาถึงชั้นห้องทำงานของฉู่เหิง เธอจึงเห็นกับตาว่าทุกคน

กำลังทำงานอย่างลนลานและวุ่นวายมาก

เธอแอบได้ยินว่ามีพนักงานบางคนต้องการที่จะลาออกด้วยซ้า

ฉู่หร่านขมวดคิ้วเดินตรงไปยังในห้องทำงานของฉู่เหิง และรีบ

ถามเขาทันที “พี่ใหญ่ ที่บริษัทไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ”

“หร่านหร่าน ทำไมเธอถึงมาที่นี่ได้”

ฉู่เหิงยิ้มรับเธอ “เอาเถอะ เธอไม่ต้องกังวลเรื่องบริษัทหรอก”

“แต่ที่บริษัทไม่มีปัญหาอะไรจริง ๆ เหรอคะ”

ฉู่เหิงยื่นกาแฟให้ “มันจะมีปัญหาอะไรได้ พี่ใหญ่เก่งแค่ไหน เธอ

ไม่รู้เหรอ”

เขาพูดยังไม่ทันขาดคำ

เสียงมือถือก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ประธานหลิว โครงการที่พวกเราตกลงกันก่อนหน้านี้ว่าจะ

ร่วมงานกัน ทำไมถึงมาผิดสัญญาล่ะ ครับ ? พวกเรายังไม่ได้เซ็น

สัญญาก็จริง แต่ว่าก่อนหน้านี้…”

สายหนึ่งเพิ่งตัดไป ไม่กี่วินาทีต่อมา มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีก

“ประธานถาน สบายใจได้ครับ เรื่องการร่วมงานของเราไม่มีปัญหา

แน่นอน บริษัทฉู่เป็นบริษัทชั้นนำของเมืองเจียงมายาวนานขนาดนี้

จะเกิดปัญหาได้ยังไงล่ะครับ…”

“คุณจะทำแบบนี้ได้ยังไงกัน ! ถ้าคุณถอนทุนไปตอนนี้ แล้ว

บริษัทฉู่ของเราจะดำเนินการโครงการใหญ่ขนาดนี้ต่อไปได้เหรอ ถ้า

ห่วงโซ่เงินทุนขาดไปมันจะไม่ส่งผลดีกับบริษัทของเราทั้งสองนะครับ”

……

เมื่อเห็นว่าท่าทีของฉู่เหิงย่าแย่ลงเรื่อย ๆ สีหน้าของฉู่หร่านยิ่งแย่

ลงกว่าเขาเสียอีก

เธอลุกยืนขึ้นอย่างร้อนใจ “พี่ใหญ่ หนูไปก่อนนะคะ”

ฉู่เหิงยังคงโทรศัพท์อย่างเคร่งเครียด ไม่มีเวลากระทั่งจะตอบเธอ

ด้วยซ้า

จนฉู่หร่านเดินออกไปแล้ง ฉู่เหิงเพิ่งวางสาย เขามองการ

บันทึกเสียงในมือถือ จากนั้นก็ยิ้มเยาะออกมา

สองวันผ่านไป

ณ โรงพยาบาล

ภายในห้องผู้ป่วย

หลังฉู่จ้านกลับมาจากการตรวจร่างกาย เขาก็เห็นฉู่เหิงกำลังคุย

โทรศัพท์อยู่

เมื่ออีกฝ่ายจากวางสายไปแล้ว ฉู่เหิงยิ้มเย็นชาทันที “ฉู่หร่าน

ขายหุ้นในมือให้ซ่งเฉินจุ่นไปแล้ว !”

ผลลัพธ์นี้ไม่อยู่เหนือการคาดการณ์ที่พวกเขาสามคนพี่น้องคิด

เอาไว้

ฉู่จิงก้มหน้าเล่นมือถือพลางเอ่ย “เรื่องบริษัทฉู่มีปัญหาหรือไม่มี

นั้น แค่เธอหาใครสักคนมาวิเคราะห์ก็รู้ได้แล้ว แต่กลับโง่ถึงขั้นขาย

หุ้นในมือทิ้งไปง่าย ๆ แบบนี้…”

ฉู่จ้านทอดถอนใจ

มันแสดงให้เห็นแล้วว่าฉู่หร่านนั้นโง่เขลามาก

แต่ตนเองที่ถูกเธอหลอกได้กลับโง่เง่าเสียยิ่งกว่า