เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1044 คนตระกูลฟู่
“ขอบคุณปรมาจารย์มาก ๆ นะครับที่ดูแลฟู่ซินของเรา”
เช็คใบหนึ่งถูกเลื่อนมาตรงหน้าฉู่ลั่ว “ปรมาจารย์ฉู่โปรดรับเงิน
จำนวนนี้ไว้เถอะครับ”
“เงินจำนวนนี้ไม่เพียงแต่เป็นการขอบคุณที่ปรมาจารย์ฉู่ช่วย
ดูแลลูกชายของเรา แต่เราหวังว่าปรมาจารย์ฉู่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็น
ความลับด้วย เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่านายน้อยใหญ่ของตระกูลฟู่ตกต่าถึง
ขั้นมาเป็นคนรับใช้ของคุณ” ฟู่หงเย่พูดรอยยิ้มบนใบหน้า
เขาตบหลังมือของฟู่ปู้เสวี่ยนซึ่งอยู่ข้าง ๆ แล้วบอก “จะว่าไปแล้ว
คงนับเป็นโชคชะตาของเราจริง ๆ พวกเราเพิ่งมองหาภรรยาให้ฟู่ซิน
ได้ เธอก็ฝันว่าฟู่ซินอยู่ที่นี่ทันที”
“ช่างสมเป็นโชคชะตาระหว่างสองสามีภรรยาจริง ๆ เลย”
ฉู่ลั่วไม่ได้รับเช็คใบนั้นไว้ “ฝันเหรอคะ จิ่งอันฉิงคนนั้นน่ะเหรอ”
“ปรมาจารย์ฉู่รู้จักว่าที่ลูกสะใภ้ของเราด้วยเหรอคะ? ใช่แล้วค่ะ
เป็นเธอคนนั่นเองแหละ เธอมีบุญคุณกับตระกูลฟู่ของเรามาก ทั้งปู่ย่า
และบรรดาน้อง ๆ ของฟู่ซินต่างชอบเธอกันทั้งนั้น แน่นอนว่าพ่อแม่
อย่างพวกเราเองก็ชื่นชอบเธอมากเช่นกัน”
คุณนายฟู่เช็ดน้าตาของตัวเองก่อนกล่าวต่อ “ครอบครัวของเรา
จึงตัดสินใจรับอันฉิงเข้ามาเป็นว่าที่ลูกสะใภ้แล้วค่ะ”
“ฟู่ซิน ลูกอย่าทำให้อันฉิงเสียใจเชียวนะ”
“การที่พวกเราหาตัวเจอน้อง ๆ รวมถึงลูกเจอได้ ต้องขอบคุณ
อันฉิง”
“อันฉิงเธอคงมีโชคดีอยู่กับตัว”
ยิ่งเป็นคนทำธุรกิจก็ยิ่งใส่ใจเรื่องพวกนี้มาก
เฉิงยวนยิ้มเยาะ “นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้ว ยังคิดจะคลุมถุงชน
กันอยู่อีกหรือ ไม่ถามฟู่ปู้เสวี่ยนสักคำว่าเขายินดีจะแต่งให้ไหม”
เสียงของเธอไม่ดังไม่เบา จึงพอจะทำให้ทุกคนในห้องรับแขกได้
ยินทั้งหมด
สามีภรรยาตระกูลฟู่เห็นหญิงสาวดูมีเสน่ห์คนหนึ่งเยื้องย่าง
ออกมา
เฉิงยวนสะบัดพัดกลมลวดลายฉูดฉาดของตัวเอง ก่อนหย่อนตัว
นั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ ฉู่ลั่ว
“คุณคนนี้คือ…”
“เพื่อนค่ะ”
“ที่แท้ก็เป็นเพื่อนของปรมาจารย์ฉู่นี่เอง” คุณนายฟู่เหลือบมอง
เฉิงยวนอย่างจับผิด “แต่ไม่ว่าฟู่ซินจะยินดีแต่งหรือไม่ คนที่เขาจะ
แต่งงานด้วยก็ต้องผ่านความเห็นชอบของผู้ใหญ่ก่อนอยู่ดี
ไม่อย่างนั้น…”
สายตาของเธอเหลือบมองหัวหว่านที่อยู่อีกด้าน “จะใช่ว่าใครที่
ไหนก็เข้าตระกูลฟู่ของเราได้”
เฉิงยวนมองตามสายตาของคุณนายฟู่ไปก่อนเห็นว่าเป็นหัว
หว่านอยู่ตรงนั้น
พัดในมือเธอพลันหยุดชะงักไป สายตามองระหว่างหัวหว่านกับ
ฟู่ปู้เสวี่ยนอย่างรวดเร็ว ก่อนทำหน้าตกใจ พลางใช้พัดตีฉู่ลั่วเบา ๆ
“ลั่วลั่ว เจ้าฟังความหมายของคุณนายฟู่ออกไหม”
“อะไร”
“คุณนายฟู่บอกให้หัวหว่านของเราอย่าได้ไปยุ่งเกี่ยวกับฟู่ปู้
เสวี่ยนเชียวนะ นางรังเกียจหัวหว่านจึงไม่ยอมให้นางเข้าตระกูลฟู่”
ฉู่ลั่วชะงักไปเล็กน้อย
คุณนายฟู่ตกใจทันที “เข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันไม่ได้หมายความ
แบบนั้น”
“ถ้าอย่างนั้น ความหมายของคุณนายคือหัวหว่านของเรามี
คุณสมบัติจะเข้าตระกูลฟู่ได้ใช่ไหม”
คุณนายฟู่ “…”
“คุณนายรังเกียจหว่านหว่านของเราจริง ๆ ด้วย”
หัวหว่าน “…”
ฉู่ลั่วขมวดคิ้ว “รังเกียจเหรอ ทำไมล่ะ”
เฉิงยวนยิ้มเยาะ “ใครจะรู้เล่า! พวกเขาเป็นผู้ลากมากดี ใครจะรู้
ว่ารังเกียจเรื่องอะไร”
มุมปากคุณนายฟู่กระตุก “ในเมื่อปรมาจารย์ก็ถามแล้ว อย่างนั้น
ฉันจะขอพูดตามตรงเลยนะคะ ตระกูลฟู่ของเราเป็นครอบครัวที่มี
ฐานะและชื่อเสียง ด้วยฐานะลูกชายคนโต ในอนาคตเขาย่อมจะต้อง
รับช่วงต่อธุรกิจค่ะ”
“ภรรยาของเขาจึงต้องมาจากคนที่มีชาติตระกูลดี”
“คนที่ไม่มีพ่อแม่ ไร้การศึกษา ทั้งยังไม่รู้ภูมิหลังครอบครัวอย่าง
คุณหัวหว่านคงไม่สามารถแต่งงานเข้าตระกูลฟู่ของเราได้”
ฉู่ลั่วเงยหน้ามองหัวหว่านพลางเอ่ยถาม “เธออยากแต่งงานเข้า
ตระกูลฟู่หรือเปล่า”
หัวหว่านส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ “ไม่อยากค่ะ”
ฉู่ลั่วหันไปมองคุณนายฟู่ “คุณคงเข้าใจผิดแล้วนะคะ”
คุณนายฟู่จ้องมองหัวหว่านอย่างเฉียบคม “อย่างนั้นเหรอคะ
หรือว่าคนที่เราจ้างให้มาตามสืบจะทำงานผิดพลาด พวกเขาบอกว่า
คุณหัวหว่านคนนี้ เวลาออกไปทำอะไรก็จะต้องพาฟู่ซินของเราไป
ด้วย…ทั้งสองคนมักตัวติดกันอยู่ตลอด…”
YOU MAY ALSO LIKE
