เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1063 ข้าท าพลาดไปแล้ว!

ฉู่ลั่วมองมองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นหัวหว่านกับฟู่ปู้เสวี่ยน อีก

ทั้งนอกจากพวกเขาแล้ว จั่วโยวโยวก็ไม่อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน “หัวหว่าน

กับฟู่ปู้เสวี่ยนล่ะ…”

“พวกเขาเดินทางไปประเทศอีกับคนตระกูลฟู่แล้ว”

“แล้วจั่วโยวโยว…”

เมื่อเธอถามถึงจั่วโยวโยว สีหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงนั้นพลัน

เปลี่ยนไปทันที แม้กระทั่งจิ่งฉานที่มีใบหน้าสงบนิ่งอยู่ตลอดเวลา ก็

อดแสดงอาการหวาดกลัวออกมาไม่ได้

“รีบหมุนช้อนเถอะ! หมุนถูกใครก็เป็นคนนั้นแหละ! ห้ามหนี

เด็ดขาดเลยด้วย”

“ถ้าอย่างนั้นข้าจะเริ่มหมุนแล้วนะ”

เฉิงยวนยกมือกำลังจะแตะที่ช้อน แต่ถูกหร่วนย่วนย่วนคว้าข้อมือ

เอาไว้ก่อน “เธอไม่ได้คิดจะเล่นตุกติกอะไรใช่ไหม?”

“ข้าเป็นผีแบบนั้นเหรอ? ในสายตาของเจ้า ข้าเป็นผีที่มีศีลธรรม

บ้างหรือเปล่า?”

เฉิงยวนโกรธมาก เธอถามเสียงสูงแต่ก็พยายามข่มน้าเสียงไว้

“เหอะ!”

“หนูไม่เชื่อพี่ยวนยวนหรอกค่ะ!”

จิ่งเจียเหยียน “ฉันก็ไม่เชื่อ”

เฉิงยวน “…”

“ให้ฉู่ลั่วหมุน!”

“ถ้าท่านปรมาจารย์เป็นคนหมุน ฉันจะเชื่ออยู่”

“หนูก็เชื่อพี่ลั่วลั่วค่ะ!”

ทุกคนมองฉู่ลั่วเป็นตาเดียว

ฉู่ลั่วนั่งยอง ๆ เหมือนพวกเขา แต่เธอยังมีสีหน้างุนงง “สรุปว่า

พวกเธอกำลังทำอะไรกันแน่?”

“อย่าเพิ่งสนใจเรื่องพวกนี้ รีบหมุนมันก่อน!”

เฉิงยวนส่งสัญญาณให้ฉู่ลั่วหมุนช้อน

ภายใต้สายตากดดันของของทุกคน ฉู่ลั่วทำได้เพียงวางนิ้วลง

บนช้อน พร้อมกับออกแรงหมุนมันเบา ๆ

ช้อนหมุนควงอย่างรวดเร็ว

ทุกสายตาจับจ้องไปที่ช้อน ไม่มีใครกล้าละสายตาไปไหน

ความกดดันทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังลุ้นลอตเตอรี่ลูกบอล

สีคู่*[1] และกลุ่มคนที่อยู่ข้างหน้าก็คือคนที่ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต

มาเป็นสิ่งเดิมพันครั้งนี้

ช้อนเริ่มหมุนช้าลงเรื่อย ๆ

เฉิงยวนภาวนา “ขอพระเจ้าอวยพรด้วย”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวอ้อนวอน “อวยพรด้วย อวยพรด้วย”

สัมภเวสีเด็กกล่าวเช่นกัน “อวยพรด้วย อวยพรด้วย”

จิ่วฉานประนมมือ “อามิตาพุทธ”

จิ่งเจียเหยียนส่ายหน้า “ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉันนะ”

หร่วนย่วนย่วนสงบนิ่ง “…”

ยายาบอก “หนูไม่หิว หนูไม่หิวจริง ๆ!”

และแล้วช้อนก็หยุดนิ่งลงในที่สุด

“กรี๊ด! ไชโย ไม่ใช่ฉัน!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่าเป็นพี่ยวนยวนล่ะ!”

เฉิงยวน “…”

ในตอนนั้นผีร้ายพันปีตัวแข็งค้างอยู่ที่เดิม ราวกับว่าเธอ

กลายเป็นรูปปั้นหินไปเสียแล้ว

ทุกคนล้วนโห่ร้องอย่างปลาบปลื้มยินดี มีเพียงเธอเท่านั้นที่มีสี

หน้าซีดเซียวเหมือนขี้เถ้า

ฉู่ลั่ว “ตอนนี้จะบอกฉันได้หรือยังว่าพวกเธอทำอะไรอยู่กันแน่?”

เธอเพิ่งจะถามจบ จากฝั่งคฤหาสน์ก็มีเสียงอ่อนโยนและก้อง

กังวานของจั่วโยวโยวดังขึ้นมา “กับข้าวเสร็จแล้วนะ พวกเธอรีบมา

กินข้าวกันก่อนสิ!”

นอกจากเฉิงยวน คนอื่นที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันแยกย้ายหนีไป

เหมือนฝูงสัตว์ป่าที่ตื่นตระหนกและต้องการเอาชีวิตรอด

เฉิงยวนไม่เข้าใจ “…ทำไมถึงเป็นข้าด้วย? วันนี้ตั้งแต่ตื่นเช้ามา

ข้าก็เริ่มสวดภาวนาต่อเทพเจ้าและพระพุทธองค์ แล้วทำไมถึงยังเป็น

ข้าอีก? ข้าจริงใจกว่าใครทั้งนั้นเลยนะ!”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยววิ่งหนีไปไกลได้หลายสิบเมตรแล้ว แต่เสียงของเธอ

กลับลอยเข้ามา “พี่ยวนยวน พี่โง่เกินไปแล้ว! พวกเราเป็นผีเป็น

วิญญาณร้ายนะ จะไปขอพรจากเทพเจ้าหรือพระพุทธองค์ได้ยังไงล่ะ

คะ?”

“ใช่แล้ว พวกเราเข้าวัดหรือสำนักเต๋าไม่ได้ด้วยซ้า!”

“หนูไปขอพรจากท่านพยายามราชด้วยล่ะ! ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”

เฉิงยวนได้ยินดังนั้น เธอก็ก้มหน้าพลางกระทืบเท้า “พลาดแล้ว

ข้าทำพลาดไปแล้ว!”

“ทำไมยังไม่มาอีกล่ะ?” เสียงของจั่วโยวโยวเอ่ยขึ้นมา

เฉิงยวนตอบเสียงสั่น “มาแล้ว มาแล้ว! ข้า…ข้าก็มาแล้วไม่ใช่

หรือไง?”

เธอเดินไปที่ห้องรับแขกอย่างเชื่องช้า

ฉู่ลั่วเดินตามหลังเธอมา ทว่ายังเดินไปไม่ถึงห้องรับแขก กลับได้

กลิ่นแปลกประหลาดโชยออกมา

มันเหมือนจะเป็นกลิ่นเหม็นไหม้ แต่ก็แตกต่างไปจากกลิ่นใหม่

อยู่มาก

กระทั่งเดินเข้าไปในคฤหาสน์

เธอก็เห็นจั่วโยวโยวสวมผ้ากันเปื้อน กำลังยกอาหารสีดำจาน

หนึ่งออกมาจากในห้องครัว

ที่แท้กลิ่นแปลก ๆ นั้น มาจากอาหารจานนั้นนี่เอง

*[1] ลูกบอลสีคู่ 双色球 หรือ The double chromosphere

เป็นลอตเตอรี่รูปแบบหนึ่งของ 中国福利彩票 หรือ สลากลอตเตอรี่

เพื่อระบบสวัสดิการแห่งจีน (China Welfare Lottery) ที่เรียกว่าลูก

บอลสีคู่ เพราะในการออกรางวัลจะใช้ลูกบอลสองสี แบ่งเป็นสีฟ้า 3

ลูก เป็นเลข 3 หลักแรก และ สีแดง 6 ลูก เป็นตัวเลข 6 หลักด้านหลัง