เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1064 ทักษะในการท าอาหาร

“ปรมาจารย์ฉู่กลับมาแล้ว! เมื่อกี้ฉันทำกับข้าวเพิ่มอีกนิดหน่อย

ปรมาจารย์ฉู่ลองชิมสิคะ”

จั่วโยวโยวยิ้มทักทายฉู่ลั่วอย่างมีความสุข

นับตั้งแต่ฉู่ลั่วพบกับเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นจั่วโยวโยวสดใส

ร่าเริงมากขนาดนี้

เธอนั่งลงที่โต๊ะอาหาร มองอาหารสีดำซึ่งวางอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

ก่อนจะมองเฉิงยวนกำลังประสานมือ สวดพึมพำภาวนาอยู่เงียบ ๆ

“นี่เป็นซุปที่ฉันทำเองค่ะ เป็นซุปสาหร่ายไข่แบบง่าย ๆ ”

ซุปสาหร่ายไข่จัดวางอยู่เบื้องหน้า

ซุปสีม่วงเข้มถ้วยหนึ่งถูกยกมาเสิร์ฟให้ น้าซุปยังร้อนคงจน

เหมือนกำลังมีฟองเดือดปุดปุด ไข่สีเหลืองเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย และ

ต้นหอมสีเขียวลอยอยู่ด้านบนซุปสีม่วงถ้วยนั้น

ทั้งสีสันกับส่วนผสมไม่ต่างอะไรจากซุปไข่ปกติ เพียงแต่…

ฉู่ลั่วเห็นเฉิงยวนที่โน้มตัวไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว เหมือนพยายาม

ออกห่างจากถ้วยซุปไข่

ฉู่ลั่ว “…”

“จริงสิ ยังมีอาหารอีกอย่างนะคะ เนื้อผัดพริกหยวก! จานนี้ฉัน

เพิ่งหัดทำวันนี้เลยค่ะ ขั้นตอนค่อนข้างเยอะสักหน่อย หน้าตามันเลย

ออกมาไม่ค่อยดีนัก”

เธอกล่าวจบ ก็เข้าไปหยิบอาหารอีกจานจากในครัวออกมา…

ถ้าบอกว่าอาหารจานก่อนหน้าคือถ่าน จานปัจจุบันก็สามารถ

เรียกได้ว่า…สสารที่ไม่รู้จัก

พวกเขาแทบจะมองไม่เห็นสีเขียวที่มาจากพริกหยวกเลย แต่เห็น

ได้ชัดว่าเป็นสสารชนิดหนึ่งที่อยู่เหนือขอบเขตความรู้ความเข้าใจ

ของมนุษย์ไปไกลแล้ว

“เอาล่ะค่ะ นี่เป็นอาหารทั้งสามอย่างที่ฉันทำในวันนี้ค่ะ”

จั่วโยวโยวทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง จ้องมอง

พวกเธออย่างคาดหวัง

“รีบกินสิคะ! ฉันทำตามสูตรเป๊ะ ๆ เลยนะ รสชาติอร่อยมากเลย”

รสชาติอร่อย…มากเหรอ?

หากไม่ใช่เพราะดวงตากลมโตคู่สวยไร้เดียงสานั้นกำลังกะพริบ

ปริบ ๆ อยู่ เฉิงยวนคงคิดว่าจั่วโยวโยวกำลังข่มขู่พวกเธอแน่

เฉิงยวนหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยอาการสั่น เธอกวาดสายตามอง

อาหารทั้งสามจานอย่างรวดเร็ว สุดท้ายจึงเลือกคีบซี่โครงหมู

กระเทียมขึ้นมา

เธอมือสั่นระริก ขณะคีบซี่โครงหมู…ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง?

จากนั้นจึงรีบยัดมันใส่ปากอย่างรวดเร็ว

เคี้ยว เคี้ยว เคี้ยว และแทบจะกลืนทั้งหมดลงท้องไปภายในเวลา

สองวินาทีเท่านั้น

“อร่อย อร่อย!”

ตอนที่เฉิงยวนพูด ถ่านสีดำก็พ่นออกมาจากปาก

จั่วโยวโยวหัวเราะเบา ๆ “ใช่ไหมล่ะ! ฉันก็คิดว่าอร่อยค่ะ ก่อน

หน้านี้ฉันไม่สังเกตเลย ว่าฉันเองก็มีทักษะในการทำอาหารติดตัว

ด้วย”

“ปรมาจารย์ฉู่ คุณรีบกินสิคะ!”

ฉู่ลั่วมองอาหารทั้งสามจาน ก่อนจะมองจั่วโยวโยวและถามด้วย

ท่าทางจริงจังว่า “คุณคิดว่ามันอร่อยจริงเหรอ?”

จั่วโยวโยวตอบรับ “ต้องอร่อยสิคะ! ถึงหน้าตาจะดูแย่ไปหน่อย

แต่รสชาติมันอร่อยจริง ๆ นะคะ”

“ปรมาจารย์ฉู่ คุณอย่ามองเพียงว่าพวกมันดูไม่น่ากิน แต่มัน

อร่อยมากนะคะ”

จั่วโยวโยวหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเนื้อผัดพริกหยวกมากินชิ้น

หนึ่ง

ทุกอย่างกินได้เป็นปกติ กลืนได้อย่างปกติ สีหน้าท่าทางยังคง

สง่างาม ไม่มีทีท่าเหมือนกำลังฝืนตัวเองอยู่เลยสักนิด

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วทันที เธอหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเนื้อ…ที่อยู่ในจาน

เนื้อผัดพริกหยวกขึ้นมาหนึ่งชิ้น?

ก่อนส่งมันเข้าปาก แต่แค่กัดไปคำหนึ่งก็ต้องคายออกมาแล้ว

เธอวางตะเกียบลงทันที พลางหยิบแก้วน้าที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาดื่มจน

หมดทั้งแก้ว

จั่วโยวโยวเห็นแบบนั้น ก็ขมวดคิ้ว “ไม่อร่อยเหรอคะ? เค็มไป

หรือว่าจืดไปคะ? พริกเผ็ดเกินไปหรือเปล่า? หรือว่า…”

เฉิงยวนดึงชายเสื้อฉู่ลั่วไว้จากใต้โต๊ะ พลางส่ายหน้าส่งสัญญาณ

ให้

หลังจากจั่วโยวโยวเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ เธอก็เหมือนเป็นคนที่

ไม่มีความสุขอยู่ตลอดเวลา แต่ในที่สุดเธอก็อุส่าห์กลับมามีชีวิตชีวา

ขึ้นได้บ้างแล้ว

พวกเธอจะกล้าบอกว่าอีกฝ่ายทำอาหารไม่อร่อยได้อย่างไรกัน

ล่ะ!

ฉู่ลั่วหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นซับปาก ก่อนจะกล่าวกับจั่วโยวโยวอ

ย่างตรงไปตรงมาว่า “มันไม่อร่อยเลย”

จั่วโยวโยวชะงักไป

ส่วนเฉิงยวนเองก็มองอย่างฉู่ลั่วคาดไม่ถึง

ก่อนผีสาวจะต้องยกมือกุมหน้าผาก ถอนหายใจอย่างจนปัญญา