เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1065 รสชาติของผี
สิบนาทีต่อมา
ผู้คนนั่งกันอยู่จนเต็มห้องรับแขก
จั่วโยวโยวนั่งเก้าอี้ สวมชุดเดรสสีขาว ผมรวบมัดไว้ข้างหลัง
อย่างเรียบง่าย ทว่าแววตาของเธอฉายความโศกเศร้าเล็กน้อย
ยายานอนฟุบอยู่บนตักเธอ “แม่คะ ไม่ต้องเสียใจนะคะ”
จั่วโยวโยวพยายามยกมุมปากขึ้น แต่กลับยิ้มไม่ออก
เธอยื่นมือมาลูบผมของยายา “ถ้ามันไม่อร่อย แล้วทำไมถึงไม่
บอกแม่ล่ะ?”
ยายาก้มหน้า
ก่อนน้าเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลจะตอบว่า “หนูไม่อยากทำให้แม่
เสียใจ หนูอยากให้แม่มีความสุข”
เวลาแม่ทำอาหาร แม่มีความสุขมาก
จิ่งเจียเหยียนและคนอื่น ๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างกังวลใจ พวกเขา
มองจั่วโยวโยวด้วยความรู้สึกผิด
“โยวโยว! เธออย่าเสียใจเลยนะ เธอเพิ่งเริ่มหัดทำอาหาร ถ้าทำ
ไม่อร่อยก็เป็นเรื่องปกติ”
“มีใครที่ไหนจะเพิ่งเริ่มทำแล้วอร่อยได้เลย”
จั่วโยวโยวลุกขึ้น ก่อนจะโค้งขอโทษพวกเขา “ขอโทษนะคะ ฉัน
คิดว่า…ฉันคิดว่าตัวเองทำอาหารอร่อย ซ้ายังบังคับให้ทุกคนกินอีก”
“ขอโทษค่ะ!”
“โธ่เอ๊ย ไม่เป็นอะไรหรอก ฉันเป็นผี กินอะไรก็ไม่รู้รสทั้งนั้น”
เพียงแต่หน้าตาอาหารมันดูแย่ไปสักหน่อย จึงทำใจกินลงไม่ได้
“ข้าเป็นปีศาจ กินไปท้องไส้ก็ไม่เป็นอะไรหรอก”
เฉิงยวนเอียงศีรษะหันไปเอ่ยกับฉู่ลั่ว “นี่คือสาเหตุที่พวกเราไม่
อยากเปิดเผยกับนางอย่างไรล่ะ เจ้าดูสิว่านางเสียใจแค่ไหน!”
ฉู่ลั่วปรายตามองเฉิงยวน ก่อนดึงสายตากลับมา แล้วบอกกับจั่ว
โยวโยวว่า “คุณไม่ต้องขอโทษ คุณไม่ได้ทำอะไรผิด”
จั่วโยวโยว “…”
คนอื่น “…”
“การรับรสของคุณไม่เหมือนการรับรสของคนปกติแล้ว” ฉู่ลั่ว
หยิบจานซี่โครงหมูกระเทียมที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา “การรับรสของ
คุณ เป็นรสชาติเดียวกับผี”
จั่วโยวโยวกระพริบตา “รสชาติของผีเหรอคะ?”
“ใช่ ปกติหลังจากเป็นผีจะไม่รับรู้รสชาติ แต่ผีก็ยังกินอาหาร ยัง
สัมผัสอาหารได้ และการรับรสของผีก็แตกต่างจากคน”
ทุกคนหันมองจั่วโยวโยว
“แต่นางเป็นคน”
“เธอเป็นคน แต่เป็นเพราะ…ตอนที่เธอท้องยายา เธอถูกวาด
อักขระลงไป เดิมทีร่างกายของหญิงตั้งครรภ์ก็เป็นร่างกายหยินอยู่
แล้ว ยิ่งเพิ่มอักขระเข้าไปด้วย…”
“อีกอย่างตำแหน่งคอเป็นจุดที่ยมทูตใช้สำหรับเข้าออก
เพราะฉะนั้นเธอจึงตกอยู่ในสภาพแบบนี้”
ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สังเกตเลย
จั่วโยวโยวเองก็ไม่แสดงอาการอะไรออกมาด้วย
จั่วโยวโยวลูบคอของตัวเอง เธอก้มหน้าลงและเห็นยายากำลัง
มองมาอย่างกังวล เธอจึงหัวเราะเบา ๆ “แม่ไม่เป็นอะไร ไม่ต้องเป็น
ห่วงนะ”
เธอเงยหน้าสบตาฉู่ลั่ว
“เหมือนจะเป็นแบบนั้นนะคะ ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้สึกอยากอาหาร
เลยค่ะ กินอะไรเข้าไปก็รู้สึกว่าไม่อร่อย ฉันนึกว่าอารมณ์ของตัวเอง
จะส่งผลต่อความอยากอาหารเสียอีก”
บางครั้งทั้งที่เธอรู้สึกหิว แต่พอกินอาหารเลิศรสของหัวหว่าน
เธอกลับกินไม่ลงเลยสักคำ และรู้สึกว่าพวกมันไม่อร่อยด้วย
แต่ทุกคนกลับบอกว่าอร่อยมาก เธอจึงแอบคิดในใจว่าปัญหาคง
อยู่ที่จิตใจของเธอ
ยิ่งไม่กินอะไร ร่างกายเธอก็ยิ่งผอม
เมื่อยิ่งผอม ก็ยิ่งไร้ชีวิตชีวา
จนกระทั่งหัวหว่านกับฟู่ปู้เสวี่ยนเดินทางออกไปแล้ว เธอจึงคิด
อยากจะเข้าครัว คิดไม่ถึงว่า…ตัวเองจะได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่
เฉิงยวนยังคงสงสัย “ไม่ใช่สิ! ถ้าเป็นรสชาติของผีล่ะก็ ข้าก็เป็นผี
เหมือนกันนะ!”
“เมี่ยวเมี่ยวก็เป็นผี ในบ้านหลังนี้มีผีอยู่เยอะแยะ”
คนอื่น ๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย
“มันเป็นเพราะพวกเธอทำพันธะสัญญากับฉันแล้ว ถึงสามารถ
ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนได้ และยังได้รับพลังหยางกับกลิ่นอายมนุษย์
จากฉัน”
“เพราะฉะนั้น…”
เฉิงยวนเบิกตากว้าง มองซี่โครงหมูกระเทียมในมือฉู่ลั่ว
“เพราะฉะนั้น ในมุมมองของผี นี่จึงเป็นอาหารรสเลิศสินะ!”
แต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนอาหารรสเลิศเลย!
“ใช่!”
ฉู่ลั่วยกมือขึ้นประทับตรา และทำการปลดพันธะสัญญาบน
ตัวเฉิงยวน
จากนั้นจึงยื่นจานที่อยู่ในมือส่งให้เธอ “เธอลองกินดู”
เฉิงยวนรับมาด้วยความลังเล จมูกเธอกระตุกสองครั้ง “นี่มัน
ค่อนข้างหอมเลยไม่ใช่เหรอ! ไม่เหมือนกลิ่นธูปวิญญาณ แต่เป็น
กลิ่นหอมของอาหาร”
เธอลองหยิบซี่โครงหมูไหม้เกรียมชิ้นหนึ่งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
แล้วโยนเข้าปาก
วินาทีต่อมา ดวงตาเธอก็เบิกกว้าง
เคี้ยว เคี้ยว เคี้ยว
ทั้งเนื้อและกระดูกถูกกลืนลงคอไปจนหมด
“พี่ยวนยวน อร่อยไหมคะ?”
“เป็นยังไงบ้าง?”
“รสชาติดีไหม?”
เฉิงยวนจับยัดเข้าปากอีกชิ้น เคี้ยวแก้มตุ่ย พูดจาฟังไม่ชัด “เมื่อ
กี้กินเร็วเกินไป ข้าขอลองอีกชิ้น”
หลังกินหมดไปอีกชิ้น เธอก็เลียริมฝีปาก “บอกตามตรงนะ
รสชาติก็ธรรมดา ไม่ได้มีอะไรพิเศษ…”
“อ้ากกก! พี่ยวนยวนโกหก!”
“หนูจะกินด้วย!”
ซ่งเมี่ยวเมี่ยวกับคนอื่นพุ่งเข้ามาหาเฉิงยวน
สัมภเวสีเด็กลอยมาที่โต๊ะอย่างรวดเร็ว หยิบเนื้อผัดพริกหยวก
จากนั้นจึงลอยไปอยู่ข้างฉู่ลั่ว กะพริบตามองเธออย่างคาดหวัง
ฉู่ลั่วยกมือขึ้นประทับตรา ปลดปล่อยพันธะสัญญา
“กรี๊ดดด! ถงถง พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกัน เธอจะกินคนเดียว
ไม่ได้นะ…”
YOU MAY ALSO LIKE
