เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1100 ดีหรือไม่ดี
ภายในห้องรับแขก ซุนหย่าจิ้งวางมือเท้าเอวด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง
เชิดหน้าจนรูจมูกแทบจะชี้ฟ้า
เสียงชื่นชมดังอยู่รอบตัว เธอหัวเราะคิกคักเป็นครั้งคราว
ส่วนอีกทาง ฉู่ลั่วมองรูปถ่ายในมือถือ สีหน้าเต็มตื้นอย่างหาดูได้
ยาก
เฉิงยวนคล้องแขนซุนหย่าจิ้งพลางเอ่ย “จิ้งจิ้ง เหตุใดเจ้าถึงรู้ว่า
ต้องถ่ายเก็บไว้นะ”
ซุนหย่าจิ้งส่ายหัวไปมาด้วยความลำพอง “ครั้งก่อนฉันมาหา
ปรมาจารย์ใช่ไหมล่ะ ตอนที่ปรมาจารย์วาดยันต์ให้ ฉันเห็นว่าบนโต๊ะ
ปรมาจารย์มียันต์แบบนี้่อยู่หลายใบ ก็เลยจำเอาไว้”
“ครั้งที่พาหงอินไปตามหาศิลาจารึกบรรพชนเลยเห็นสิ่งนี้ ฉันจึง
ถ่ายที่เห็นมาทั้งหมด”
“เป็นยังไง ฉันเก่งมากเลยใช่ไหม”
“เก่ง เก่ง!” เฉิงยวนนวดไหล่บีบขาให้ซุนหย่าจิ้งอยู่ข้าง ๆ
เจ้าตัวเล็กทั้งหลายมารวมตัวอยู่ข้างซุนหย่าจิ้ง พลางเอ่ยชมเธอ
ไม่หยุด
“พี่จิ้งเก่งจังเลย!”
“พี่จิ้งทั้งสวยทั้งเก่ง!”
“พี่จิ้งเก่งที่สุดแล้ว!”
รอจนฉู่ลั่วส่งรูปนับร้อยเข้ามือถือตัวเองทั้งหมด ก่อนคืนให้ซุน
หย่าจิ้ง
พร้อมทั้งโค้งคำนับขอบคุณซุนหย่าจิ้งอย่างจริงจัง “ขอบคุณ
มากนะ”
สีหน้าลำพองใจของซุนหย่าจิ้งแข็งทื่อไป นิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม
เพียงครู่เดียวก็ได้สติ กระเถิบไปหลบอีกด้าน “ปรมาจารย์อย่าทำ
แบบนี้สิคะ ฉันกลัวนะ”
เธอคว้าตัวเฉิงยวนมาแล้วไปหลบอยู่หลังอีกฝ่าย “ทำไม
ปรมาจารย์ถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย”
เฉิงยวน “…”
ฉู่ลั่ว “…”
“เอาเป็นว่าขอบคุณเธอมากนะ” ฉู่ลั่วยืดตัวตรง
ซุนหย่าจิ้งตบหน้าอกตัวเอง ยอมโผล่ออกมาจากด้านหลังเฉิง
ยวน “ปรมาจารย์อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม ฉันตกใจแทบแย่”
ปรมาจารย์ไอดอลที่ตัวเองชื่นชมขอบคุณตัวเองหรือนี่
เธอหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ย “ปรมาจารย์คะ ที่ฉันถ่ายรูปมาช่วย
คุณได้ใช่ไหม”
“อืม”
“ช่วยได้มากไหมคะ”
“อืม”
ซุนหย่าจิ้งยิ่งลำพองเข้าไปใหญ่ เธอดึงเด็กชายหน้ากลมอายุอา
นามราวสิบเจ็ดสิบแปดเข้ามาโอบไหล่พลางเอ่ย “หงอิน ฉันบอกแล้ว
ใช่ไหมว่าต้องถ่ายไว้ นายกลับไม่เชื่อ”
เด็กชายในชุดเสื้อคลุมกางเกงยีนส์ผลักแขนซุนหย่าจิ้งออก แล้ว
ดึงเสื้อตัวเองด้วยท่าทางไม่ชอบใจนัก เขาคิ้วขมวดมุ่น
“เธอไม่รู้สึกผิดปกติอะไรบ้างเหรอ ที่ตรงนั้นแม้แต่ฉันเองก็ยังไม่รู้
แต่เธอกลับเดินสะลึมสะลือเข้าไป…”
สะลึมสะลือ?
ฉู่ลั่วหันมอง
หงอินแค่นหัวเราะ น้าเสียงเจือความอ่อนใจ “ตอนแรกฉันกำลัง
บำเพ็ญเพียรอยู่หน้าศิลาจารึกบรรพชนอยู่ดี ๆ แต่เธอสิ…ไม่รู้ถูก
อะไรสะกดจิตเข้า ถึงวิ่งไปทางนั้น”
ซุนหย่าจิ้งยักไหล่ “ไม่แน่อาจจะเป็นบรรพชนของนายก็ได้ที่ชี้
ทางให้ฉัน บอกฉันให้ช่วยปรมาจารย์ได้ไง”
เธอทำหน้าไม่ใส่ใจ หงอินกลับโกรธจนแก้มป่อง
จิ้ม!
จิ้ม ๆ!
จิ้ม ๆ ๆ!
แก้มป่อง ๆ นั้นมีนิ้วหนึ่งจิ้มไปมาไม่หยุดอยู่หลายที
หงอินเอียงคอมองจิ่งเจียเหยียนอีกด้าน
จิ่งเจียเหยียนยื่นนิ้วไปจิ้มอีกครั้ง “เสี่ยวหง ที่แท้นายเป็นปลาตัวผู้
เหรอ”
หงอิน “…”
“พอนายจำแลงเป็นมนุษย์แล้วมีหน้าตาแบบนี้เองเหรอ”
เธอจิ้มแก้มหงอินอีกครั้ง ก่อนจะดึงผมเขาเบา ๆ “ดูไม่ดีเลย”
หงอินขมวดคิ้ว
นิ้วจิ่งเจียเหยียนยังคงจิ้มต่อไป ปากพึมพำ “ไม่ดูดีเลยสักนิด
หล่อสู้ฮั่วเซียวหมิงไม่ได้ หล่อสู้ฟู่ปู้เสวี่ยนก็ไม่ได้ นายหล่อสู้…จิ่วฉาน
ยังไม่ได้เลย”
“นี่นายยังเป็นปีศาจอยู่ไหมเนี่ย”
“ปีศาจอย่างเราหน้าตาแบบนี้กันทั้งนั้น!”
เธอหมุนตัวอยู่ที่เดิมหนึ่งรอบ บิดตัวเป็นรูป S แล้วมองหงอินด้วย
สีหน้าดูแคลน “แต่หน้าตานายกลับเป็นแบบนี้ เฮ้อ…”
“ถ้าหน้าตาแบบนาย เกรงว่าคงหว่านเสน่ห์ใส่ผู้หญิงได้ไม่มาก”
ไม่รอให้หงอินโต้กลับ ซุนหย่าจิ้งก็ก้าวเข้ามาพลางเอ่ย “หงอิน
ของเราทำไมเหรอ ตอนนี้ทุกคนนิยมความเป็นหนุ่มน้อย หรือก็คือ
เจ้าลูกสุนัขตัวน้อย รู้บ้างไหม”
“เธอดูส่วนสูงนี่สิ แก้มขาว ๆ เนียน ๆ ท่าทางสะอาดสะอ้าน ปาก
แดงฟันขาวนี่สิ”
“แล้วดูกล้ามหน้าท้อง ดูบั้นท้ายงอน ๆ นี่…”
เสื้อคลุมถูกเลิกออก มือหนึ่งนาบลงบนกล้ามหน้าท้อง
ก่อนจะถูกจับตัวหมุน ตบก้นงอน ๆ นั่น
“เหยียนเหยียน เธอน่ะยังเด็กเกินไป จึงไม่เข้าใจ ผู้ชายน่ะต้องอยู่
ระหว่างวัยหนุ่มกับวัยผู้ใหญ่นี่แหละกำลังดี”
“วัยหนุ่มเด็กเกินไป”
“วัยผู้ใหญ่รู้มากเกินไป”
“มีแค่แบบเขาเท่านั้น…”
เธอมองหงอินด้วยสีหน้าหลงใหล
“เช็ดน้าลายตัวเองหน่อยเถอะ!” เฉิงยวนเดินเข้ามาตวัดคอเธอ
แล้วป้ายกระดาษใส่ปาก
ก่อนจะมองหงอินที่หน้าตาใสซื่อ ขนาดถูกซุนหย่าจิ้งลวนลาม
แล้วก็ยังไม่รู้เรื่อง
เธอพลันมีหน้าตาสงสารเอ็นดู
ซุนหย่าจิ้งลดระดับเสียงลง “เธอตอบมา ดีหรือไม่ดี หุ่นแบบนี้
หน้าแบบนี้…”
เฉิงยวนมองพินิจขึ้นลง ก่อนจะตอบ “เจ้าอย่าเอ็ดไป อย่าเอ็ดไป
เชียว”
จิ่งเจียเหยียนเข้าร่วมด้วย แต่ท่าทางยังไม่ค่อยเข้าใจนัก “จริง
เหรอ แบบเสี่ยวหงเป็นที่นิยมมากเลยเหรอ”
หัวทั้งสามเบียดเสียดอยู่ด้วยกัน พูดคุยประหนึ่งว่าไม่มีใครอยู่
ด้วย
ดวงตาทั้งหกราวกับไฟฉายนำทาง
ส่งเสียงหัวเราะหื่นกามเป็นบางครั้ง
หงอินถูกพวกเธอทั้งสามจ้องมองจนต้องถอยหลังกรูด ถูแขน
ตัวเองไปมาพลางเอ่ย “พวกเธอทำอะไรน่ะ อย่ามามองฉันด้วยสายตา
แบบนี้นะ”
“น่าขยะแขยง!”
ใครจะรู้ พอเขาปริปาก ผู้หญิงสามคนตรงหน้าก็ยิ่งตื่นเต้นเข้าไป
ใหญ่
“เสียงนี้…”
“ว้าว!”
“เอ่อ…เพราะเหรอ”
เจ้าตัวเล็กทั้งหลายเกาะกลุ่มตามพวกเธอ มองหงอินขึ้นลงอย่าง
พิจารณา
“หล่อไหม”
“ไม่รู้”
“น่าจะหล่อละมั้ง! แต่หล่อไม่เท่าพี่ฮั่วเซียวหมิง”
“ใช่ที่ไหน พี่ฟู่ปู้เสวี่ยนหล่อที่สุด”
“พี่ฮั่วหล่อที่สุด”
“พี่ฟู่หล่อที่สุด”
YOU MAY ALSO LIKE
