เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1105 กลับไปหาแม่กับพี่ชายแท้ ๆ ของเธอสิ

สายตาของฉู่หร่านกวาดมองพี่น้องตระกูลฉู่ทั้งสามคนที่อยู่ตรง

นั้น

“หนูเป็นน้องสาวก็ต้องเป็นห่วงพี่ชายอยู่แล้วสิคะ!”

“พี่ใหญ่คะ ช่วงนี้พี่กับคุณเวินเป็นยังไงบ้างคะ? หลานชายที่ยัง

ไม่เกิดสบายดีหรือเปล่า?”

สีหน้าของฉู่เหิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“พี่รอง พี่ไปหารุ่นพี่โยวโยวกับยายาหรือยังคะ? รุ่นพี่โยวโยวยัง

ไม่ยอมพบเจอคนเยอะอยู่หรือเปล่า?”

ฉู่จิงกำหมัดแน่นอยู่ข้างตัว

จากนั้นฉู่หร่านก็มองไปทางฉู่จ้านด้วยใบหน้าอ่อนโยนและแย้ม

ยิ้มหวาน “พี่สามคะ ขาของพี่ดีขึ้นหรือยัง? หมอว่ายังไงบ้าง? ให้ฉัน

บอกตระกูลหลินช่วยออกหน้าตามหาหมอที่มีชื่อจากทั่วโลกให้ไหม

คะ?”

ใบหน้าของเธอกำลังเปื้อนรอยยิ้มอยู่แท้ ๆ

แต่คำพูดทุกคำกลับเฉือนใจ ทุกประโยคช่างบาดลึกมาก

สามพี่น้องตระกูลฉู่ซึ่งอยู่ตรงนั้นสีหน้าล้วนเปลี่ยนไปมาก แต่ก็

ไม่ได้กล่าวโต้แย้งอะไรไป

ฉู่หร่านปัดผมลอนยาวสีน้าตาลของตัวเองแล้วพูดต่อ “เราเป็นพี่

น้องกันทั้งนั้นนี่คะ หนูก็ต้องอยากให้พี่ทั้งสามคนมีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว ถ้า

พวกพี่สุขสบายดี หนูในฐานะน้องสาวถึงจะสบายใจค่ะ”

ทันใดนั้นประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก นำพาเอาความเย็นของต้น

ฤดูหนาวเข้ามาด้วย

“หว่านหว่าน…ทำไมหนูถึงอยู่ที่นี่ล่ะ?” คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือ

พ่อแม่ของซ่งเชียนหย่านั่นเอง

ทันทีที่ซ่งฉงกับอู่หลินเห็นว่าฉู่หร่านอยู่ในห้องด้วย สีหน้าซึ่งเดิม

ทีมีความเอ็นดูอยู่ก็พลันเปลี่ยนไปทันที

เธอวางของที่ถืออยู่ในมือลงกับพื้น ก้าวเข้าไปดึงกว่านหว่านกับ

ฉู่ลั่วที่อยู่ข้าง ๆ ให้ไปอยู่ข้างหลังตัวเอง

“เธอมาทำไม?”

ยังไม่ทันที่ฉู่หร่านจะได้ตอบ เธอก็รีบสำรวจเนื้อตัวกว่านหว่าน

กับฉู่ลั่วอย่างเป็นกังวล “พวกเธอเป็นยังไงกันบ้าง? ถูกรังแกตรงไหน

หรือเปล่า?”

กว่านหว่านส่ายหน้า

ก่อนอู่หลินจะหันไปทางฉู่ลั่ว

ฉู่ลั่วเองก็ส่ายหน้าตอบเช่นกัน

จากนั้นเธอจึงถอยหายใจเบา ๆ หันไปจ้องมองฉู่หร่านด้วยท่าที

น่ากลัว “เธอไม่ใช่คนตระกูลฉู่แล้ว ยังจะมาทำไมอีก?”

สีหน้าของฉู่หร่านเต็มไปด้วยความน้อยใจ “ยายคะ ถึงแม้ว่าตัว

ของหนูจะไม่ได้มีสายเลือดของตระกูลฉู่ แต่หนูก็เป็นลูกสาวของ

ตระกูลฉู่นะคะ ยายดูสิ…”

“หยุดนะ กลอุบายของเธอมันใช้กับพวกคนโง่เขลาอย่างตระกูล

ฉู่ได้เท่านั้น แต่ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะรู้ไหม!”

เธอยิ้มเยาะ “หลานสาวแท้ ๆ ของฉันอยู่ตรงนี้แล้ว แม่ของเธอนั่น

แหละที่ทำให้เขาต้องไประหกระเหินอยู่ข้างนอก และเธอที่ทำให้เขาไม่

สามารถกลับมาบ้านได้”

“ตอนนี้เธอไม่ใช่คนตระกูลฉู่ต่อไป ยังจะต้องมาคอยเอาอกเอาใจ

อะไรอีก อยากจะได้ส่วนแบ่งจากตระกูลฉู่เยอะขึ้นหรือไง? เธออย่าลืม

นะว่าสิ่งที่เธอได้รับไปมันไม่ใช่ของเธอเลยสักอย่าง!”

ฉู่หร่านก้มหน้าอย่างน้อยใจ ในที่สุดน้าตาก็ไหลรินออกมา

“ยายคะ หนูไม่เคยคิดอยากได้สิ่งของของตระกูลฉู่เลยนะคะ หนู

ก็แค่อยากเป็นลูกสาวของพ่อกับแม่ แล้วก็เป็นน้องสาวของพวกพี่ ๆ

เท่านั้นเอง”

อู่หลินเพียงยิ้มเยาะออกมาเท่านั้น

“ถ้าเธออยากจะเป็นลูกและน้องสาวที่ดี เธอก็กลับไปหาแม่กับ

พี่ชายแท้ ๆ ของเธอสิ”

“หรือเธอหาไม่เจอ?”

“ให้ยายอย่างฉันออกหน้าช่วยเธอตามหาไหมล่ะ?”

ในตอนนี้ฉู่หร่านเกลียดเวลาที่คนอื่นเอ่ยถึงพ่อแม่แท้ ๆ ของ

ตัวเองที่สุด น้าตาของเธอหยุดไหลไปทันที ดวงตารื้นหยาดน้าอยู่นั้น

ค่อย ๆ ช้อนมองขึ้นมา

ไม่มีคลื่นใด ๆ มีเพียงความเย็นของพลังหยิน

ทั้งหมดตกลงที่ตัวอู่หลิน

ฉู่ลั่วขมวดคิ้วคิดจะก้าวไปขวางหน้าอู่หลินไว้ แต่อีกฝ่ายกลับยก

แขนขึ้นมาขวางเธอไว้ก่อน

อู่หลินพูด “มีผู้ใหญ่อยู่ตรงนี้ยังจะต้องให้ถึงมือเด็ก ๆ อีกเหรอ”

ฉู่ลั่ว “…”

“พ่อ แม่ นี่มันอะไรกันครับ?” ฉู่เหว่ยฮ่าวเดินเข้ามาพร้อมกับซ่ง

เชียนหย่า ก่อนจะเห็นฉู่ลั่วที่กำลังยืนตาแดงอยู่ “หร่านหร่าน ทำไม

ลูกถึงร้องไห้ล่ะ?”

ฉู่หร่านเก็บสีหน้าแล้วสะอื้นไห้ทันที “พ่อ หนูไม่เป็นไรค่ะ หนูรู้มา

ตั้งแต่เด็กแล้วยายไม่ชอบหนู หนูชินแล้วค่ะ”

เมื่อพูดแล้วเธอก็ยิ้มอย่างขมขื่น “หนูไม่รบกวนการอยู่พร้อม

หน้าพร้อมตากันของทุกคนแล้วค่ะ หนูที่เป็นคนนอกคงต้องขอตัว

ก่อน”

เธอทั้งพูดตัดพ้อพลางร้องไห้ จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอก