เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1106 สิบสามเข็มแห่งประตูผี

ทุกคนในห้องผู้ป่วยต่างมองเธอที่เดินจากไปอย่างเงียบ ๆ

มีเพียงฉู่เหว่ยฮ่าวเท่านั้นที่ก้าวเท้าจะตามออกไปอย่างร้อนใจ แต่

เพียงก้าวเดียว ซ่งเชียนหย่าก็รั้งแขนเขาเอาไว้ก่อน “คุณจะทำอะไร

คะ?”

“ที่รัก คุณไม่เห็นเหรอว่าหร่านหร่านร้องไห้เสียขนาดนั้น ผมจะ

ไปดูเธอหน่อย”

จากนั้นเขาก็สะบัดแขนออกจากมือซ่งเชียนหย่าแล้วตามออกไป

ฉู่เหว่ยฮ่าวเดินตามฉู่หร่านไปจนถึงหน้าประตูโรงพยาบาล เขา

เห็นฉู่หร่านนั่งอยู่บนรถกำลังร้องไห้อยู่ จึงทำมือส่งสัญญาณให้

คนขับจอดรถ แล้วขึ้นรถไปด้วย

เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฉู่หร่าน “หร่านหร่าน อย่าร้องเลยนะ”

“พ่อคะ!”

ฉู่หร่านสะอื้นแล้วโผเข้าอ้อมกอดของฉู่เหว่ยฮ่าว “ทำไมคะ?

ทำไมตากับยายต้องทำกับหนูขนาดนี้ด้วย?”

“หนูก็แค่มาเยี่ยมพี่สาม แค่นี้ก็ไม่ได้แล้วเหรอคะ?”

“พี่ใหญ่ก็เคยพูดเอาไว้แล้ว ว่าต่อให้หนูออกจากบ้านตระกูลฉู่ไป

ก็ยังเป็นคนตระกูลฉู่เหมือนกัน และเป็นลูกสาวของตระกูลฉู่ด้วย

ไม่ได้ถือว่าเป็นตามคำพูดพวกนี้แล้วเหรอคะ?”

“ต้องเป็นตามนั้นแน่นอนอยู่แล้วสิ” ฉู่เหว่ยฮ่าวปลอบใจฉู่หร่าน

“หนูจะเป็นเจ้าหญิงน้อยของตระกูลฉู่ตลอดไป”

ฉู่หร่านเงยหน้าขึ้นมองฉู่เหว่ยฮ่าวทั้งน้าตา

ฉู่เหว่ยฮ่าวจึงเช็ดน้าตาหางตาให้เธออย่างปวดใจ “หนูสบายใจ

ได้ ปู่กับย่ายังรักหนู เมื่อถึงเวลา พ่อจะหาทางให้หนูกลับมาอยู่บ้าน

ตระกูลฉู่เอง”

พ่อลูกสองคนนี้ คนหนึ่งอ่อนโยนเอ็นดู อีกคนขี้อ้อนน้อยใจ

ส่วนทางด้านห้องผู้ป่วย หลังจากอู่หลินจ้องมองซ่งเชียนหย่าครู่

หนึ่งแล้ว เธอก็หันไปพูดกับฉู่ลั่วและกว่านหว่านว่า “พวกหนูสองคน

ไปถามคุณหมอให้หน่อยนะว่าอาการของอาจ้านสามารถกลับบ้าน

ได้หรือยัง”

ฉู่ลั่วกับกว่านหว่านรู้ว่าอู่หลินอยากจะสั่งสอนคนอื่น ๆ ที่อยู่ใน

ห้องผู้ป่วย แต่ไม่อยากทำต่อหน้าพวกเธอ

กระทั่งทั้งสองเดินออกไปได้ไม่นาน กว่านหว่านกลับยืนนิ่งเงียบ

ไป

เธอหยิบมือถือออกมาพิมพ์ข้อความลงในนั้นแล้วยื่นให้ฉู่ลั่วอ่าน

พร้อมทั้งแสดงท่าทีเคารพต่อฉู่ลั่วอีกครั้ง

กว่านหว่าน ‘กว่านหว่านผู้สืบทอดสิบสามเข็มแห่งประตูผี คารวะ

เจ้านิกายค่ะ’

สิบสามเข็มแห่งประตูผี รักษาได้ทั้งคนและผี

และคอยสนับสนุนสำนักเต๋าอยู่

พวกเขาเป็นเหมือนกับผู้ขายเชื่อ คือเพียงทำการรักษาเท่านั้น

ไม่เข้ามาแทรกแซงสำนักเต๋า

ฉู่ลั่วมองกว่านหว่านอย่างงุนงง

กว่านหว่านจึงพิมพ์ลงในมือถืออีกครั้ง

‘ฉันมาในครั้งนี้ก็เพื่อมายุติเรื่องการหมั้นหมายกับฉู่จ้านค่ะ เขา

เคยช่วยชีวิตฉันไว้ ตอนนี้ฉันจะรักษาขาของเขา เป็นการตัดกรรม

ต่อกันและกันแล้วค่ะ’

ฉู่ลั่ว “…”

ก่อนหน้านี้เธอคิดมาโดยตลอด

ฉู่หร่านทำการตัดเส้นบุพเพของฉู่เหิงกับฉู่จิงไปแล้ว แล้วเส้นบุพ

เพของฉู่จ้านล่ะ?

ตอนนี้…

ในที่สุดก็ปรากฏตัวแล้ว!

กว่านหว่าน บุพเพที่ฟ้าลิขิตมาแต่เดิมของฉู่จ้าน

เธอเงยหน้าสบมองกว่านหว่าน เห็นสายตาอ่อนหวานและงดงาม

ของกว่านหว่านไม่มีร่องรอยความเคืองโกรธเลยแม้แต่น้อย

“คุณรู้ว่าฉู่หร่าน…”

กว่านหว่าน ‘อาจารย์ได้ทำนายไว้ให้ฉันแล้วค่ะ’

ฉู่ลั่วเข้าใจแล้วจึงพยักหน้า “ฉันจะไม่เข้าไปแทรกแซงเรื่อง

ระหว่างคุณกับฉู่จ้านค่ะ”

กว่านหว่านแย้มรอยยิ้ม ‘ขอบคุณมาก ๆ นะคะ’

จากนั้นทั้งสองคนจึงเดินไปหาคุณหมอเพื่อถามอาการฉู่จ้าน

พร้อมกัน

กระทั่งถามเสร็จและกลับมายังห้องผู้ป่วย ทว่าไม่ทันได้เข้าไปก็

ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของอู่หลินดังออกมา “พวกหลานสามคนยัง

เด็กจะไม่รู้เรื่องบ้างก็ไม่เป็นอะไรหรอก แต่พวกลูกเป็นพ่อแม่คนแล้ว

ยังจะโง่เขลาอยู่อีก!”

“ฉู่หร่านนั่นจิตใจไม่ดีมาตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนเด็กๆ ก็ทำร้ายจน

เกิดเรื่องกับหว่านหว่าน คนโง่ยังรู้เลยว่าเธอเป็นคนทำ แต่พวกเธอทั้ง

ครอบครัว…อย่างกับเป็นคนตาบอด โง่เขลาเบาปัญญามาก ๆ!”

“จริงอยู่ว่าลูกสาวของพวกลูกเป็นสมบัติล้าค่า แต่ลูกสาวคนอื่น

เขาก็ไม่ใช่ดินใช่หญ้านะ!”

“ต่อให้รักใคร่เอ็นดูยังไงมันก็ต้องมีขอบเขตกันด้วยสิ!”

“พวกลูกทำแบบนี้ ไม่ใช่การปฏิบัติต่อเธอเหมือนลูกสาวแล้ว แต่

ปฏิบัติเหมือนเธอเป็นบรรพบุรุษ!”

เสียงของอู่หลินดังกังวานจนคนที่อยู่ตรงทางเดินได้ยินกันชัดเจน

ทั้งหมด