เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1107 ยุติการหมั้นหมาย
“ถ้าพวกเธอรักลูกสาวก็ต้องไม่เลือกที่รักมักที่ชัง! ไม่เคยเห็นใคร
เขาทำกันหรอกนะ ที่จะรักลูกสาวปลอม ๆ แล้วทิ้งขว้างลูกสาวแท้ ๆ
น่ะ!”
อู่หลินพูดพลางใช้นิ้วจิ้มศีรษะลูกสาวตัวเองไปด้วย “สมองของ
ลูกนี่มัน…โง่!”
ซ่งฉงไม่ได้ดุด่าอะไร แต่ก็ไม่พอใจกับการกระทำของลูกสาวกับ
ลูกเขยมาก ๆ
ซ่งเชียนหย่าถูกแม่ตัวเองดุจนต้องก้มหน้าก้มตา “แม่พูดถูกแล้ว
ค่ะ”
ฉู่เหว่ยฮ่าวคิดจะอยากออกตัวแก้ต่างแทนฉู่หร่านสักหน่อย แต่ก็
ไม่กล้าพูดต่อหน้าแม่ยาย
ซ่งฉงประคองอู่หลินที่กำลังโมโหไปนั่งด้านข้าง ก่อนพูดว่า
“วันนี้ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันพอดี พวกเราจะมาพูดเรื่องของหว่าน
หว่าน”
“หว่านหว่านกับอาจ้านมีสัญญาหมั้นหมายกันอยู่ หลังจากเกิด
เรื่องกับพ่อแม่ของเธอ จึงฝากหว่านหว่านไว้ที่บ้านของเรา เดิมทีก็
อยากให้หว่านหว่านกับอาจ้านได้อยู่ใกล้ชิดกันตั้งแต่เด็ก จะได้มี
ความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน แต่ว่า…”
เมื่อนึกถึงเรื่องคอของหว่านหว่าน ซ่งฉงก็ถอนหายใจออกมา
“ตอนนี้พวกเราอายุมาก อาจารย์ของหว่านหว่านเองก็เสียไปเมื่อ
ครึ่งปีก่อนแล้วด้วย”
“การที่ฉันพาหว่านหว่านมาในครั้งนี้ ประการแรกคือจะให้เธอ
ลองรักษาขาของอาจ้านดูว่าจะทำได้ไหม และประการที่สองคือจะ
หารือเรื่องการหมั้นหมายของหว่านหว่านกับอาจ้าน”
ฉู่จ้านค่อย ๆ ยืนตัวตรงลอบกลืนน้าลาย
“อาจ้าน หลานคิดเห็นยังไง?”
ฉู่จ้าน “…”
ข่าวเรื่องเวินอวิ๋นเสาเกือบจะถูกนักเลงแทงตายแวบเข้ามาในหัว
ของเขา รวมถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนที่จั่วโยวโยวกับยายาต้องทน
โศกเศร้า…
ความวุ่นวายเหล่านั้นล้วนเป็นโชคชะตาที่พวกเธอไม่อาจควบคุม
ได้เลย
เขาเลียริมฝีปาก ทิ้งตัวพิงหัวเตียง จากนั้นก็พูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่
ใจ “ผมไม่แต่ง”
ซ่งฉงกับอู่หลินต่างมองเขา
ฉู่จ้านยักไหล่แล้วบอก “ตายายอย่าลืมนะครับว่าผมเป็นนายน้อย
ตระกูลฉู่ ตัวตนของผมจะแต่งงานกับคนใบ้ได้ยังไงกันล่ะครับ! ผมไม่
แต่ง!”
“แล้วเรื่องการหมั้นหมาย ก็จะไม่รักษาสัญญาด้วย!”
“ทั้งกว่านหว่านและตัวผมเองต่างไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน”
“คนใบ้คนหนึ่งคิดจะมามีความสัมพันธ์กับฉู่จ้านเนี่ยนะ ไม่ดู
ตัวเองเลยว่าคู่ควรหรือเปล่า”
คำพูดนี้รุนแรงเกินไปแล้ว
ซ่งฉงผุดลุกขึ้นก่อนยกมือตบหน้าเขาทันที
“เจ้าเด็กโง่! ที่พูดมามันใช่ภาษาคนหรือไง!”
เสียงเพี๊ยะยังดังก้องอยู่ภายในห้องผู้ป่วย
ซ่งฉงกำลังจะลงมือตบอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นประตูห้องผู้ป่วยก็ถูก
เปิดออก
กว่านหว่านเดินเข้ามา ซ่งฉงซึ่งเงื้อมืออยู่จึงชะงักไป “หว่าน
หว่าน!”
วินาทีต่อมาเขาก็ยกมือขึ้นสูงอีกครั้ง “หว่านหว่าน ปู่ซ่งจะ
ตัดสินใจให้หนูเอง วันนี้ปู่จะตีเจ้าเด็กนี่ให้ตายไปเลย”
กว่านหว่านเดินเข้าไปกอดแขนของซ่งฉงเอาไว้ ส่ายหน้าให้เขา
พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
ซ่งฉง “…”
กว่านหว่านใช้ภาษามือคุยกับฉู่จ้านด้วยความเคยชิน แต่เพิ่งจะ
ขยับมือไม้ไปได้ไม่เท่าไรก็นึกขึ้นได้ว่าฉู่จ้านไม่เข้าใจภาษามือ เธอ
จึงหยิบมือถือมากดพิมพ์ข้อมความ
กว่านหว่านส่งให้เห็น ‘นายสบายใจได้ งานหมั้นจะไม่เป็นไป
ตามที่สัญญา’
จากนั้นกว่านหว่านก็พิมพ์ให้คนตระกูลฉู่อ่าน
กว่านหว่าน ‘หนูขอบคุณปู่ซ่งย่าซ่งมากนะคะที่เลี้ยงดูหนูมา แล้ว
ก็ขอบคุณบ้านตระกูลฉู่มาก ๆ ที่รับเลี้ยงหนูตอนพ่อแม่เสียไป
หลังจากรักษาขาของฉู่จ้านหายดีแล้ว หนูกับตระกูลฉู่ก็จะไม่มีอะไร
ติดค้างกันแล้วค่ะ’
เธอยกมือถือไปตรงหน้าคนตระกูลฉู่ หลังจากพวกเขาอ่านเสร็จ
เธอก็กดพิมพ์อีกครั้ง
กว่านหว่าน ‘แต่คงต้องรบกวนพวกคุณไปกับหนูที่หน้าหลุมศพ
พ่อแม่หน่อยนะคะ เพื่อบอกเรื่องยุติการหมั้นให้ชัดเจน’
เธอเป็นคนในสำนักเต๋า จึงมีความเคร่งในเรื่องพิธีการเหล่านี้
ซ่งเชียนหย่ากับฉู่เหว่ยฮ่าวขมวดคิ้วไม่พูดอะไร ได้แต่หันไปมอง
ฉู่จ้าน
ฉู่จ้านมองกว่านหว่านที่ยืนหันข้างให้เขา มุมปากของเธอมี
รอยยิ้มจาง ๆ อยู่ด้วย เธอใช้ทั้งมือและมือถืออธิบายในสิ่งที่ตัวเองคิด
ไม่หยุด
ยุติการหมั้นหมาย
จากนี้ไปจะไม่มีการติดต่อใด ๆ กับเขาอีกแล้ว…
YOU MAY ALSO LIKE
