เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1108 ความทรงจ าเหล่านั้นส าคัญมาก

“ฉู่จ้าน ต่อไปนายไม่ต่อยตีกับคนอื่นแล้วได้ไหม?”

เสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กสาวคนหนึ่งเจือความโมโห

แต่นิ้วมือของเธอกลับจัดการบาดแผลของอีกคนอย่างอ่อนโยน

มือทั้งสองข้างของฉู่จ้านวางอยู่บนสนามหญ้าด้านหลัง เด็กหนุ่ม

กำลังอยู่ในวัยพลุ่งพล่าน แม้ว่าจมูกจะช้าใบหน้าจะบวมก็ไม่ได้สนใจ

เขาพูดออกมาอย่างวางอำนาจ “นี่มันไม่ได้เรียกว่าการต่อยตีนะ มัน

เป็นการเรียนรู้ระหว่างลูกผู้ชายต่างหาก เธอไม่เข้าใจหรอก”

“เจ็บ ๆๆ…กว่านหว่าน เธอจะฆ่าสามีเธอหรือไง!”

กว่านหว่านชักมือที่จงใจลงน้าหนักไปเมื่อครู่กลับมา “เป็นการ

เรียนรู้ระหว่างผู้ชายไม่ใช่เหรอ? ยังจะเจ็บอะไรล่ะ! อีกอย่างนะ…อะไร

คือการฆ่าสามี! นายอย่ามาเรียกตัวเองส่งเดชนะ!”

ฉู่จ้านยิ้มอย่างไม่อาย “ทั้งโลกเขาก็รู้กันหมดว่าเธอเป็นภรรยา

ของฉัน ไม่ให้บอกว่าฆ่าสามีแล้วจะบอกว่าอะไรเล่า!”

“ยังจะพูดอีกเหรอ!”

กว่านหว่านทำท่าจะออกแรง ฉู่จ้านจึงขอความเมตตา

ใบแปะก๊วยในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงปลิวลงมาราวกับผีเสื้อ ตก

ลงเบา ๆ บนผมของกว่านหว่าน

ฉู่จ้านอยู่ด้านข้างเธอ จึงยื่นแขนไปหยิบใบแปะก๊วยออกจากผม

ให้

กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมาตามลม

ผิวกายของกว่านหว่านผุดผ่องมาก ต่างกับสีผิวของคนที่วิ่งตาก

แดดมาทั้งวันอย่างเขา

เด็กสาวชั้นมอสามนั้นมีลักษณะของผู้หญิงที่เด่นชัดแล้ว ก้มลง

เพียงเล็กน้อยสายตาของเขาก็มองเห็นแล้ว

ทั้งติ่งหูที่อยู่ใกล้ริมฝีปากและเส้นผมพลิ้วไหวนั่นอีก…

ทุกสิ่งทุกอย่างกระตุ้นจิตใจที่เริ่มก้าวเข้าสู่วัยรุ่นของเขาไป

ทั้งหมด

แม้แต่จังหวะลมหายใจก็ยังสับสน

ฉู่จ้านรีบหยิบใบแปะก๊วยออกอย่างรวดเร็วและนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เขา

หันหน้าออกไปอีกทาง ผ่อนลมหายใจยาว จากนั้นก็ค่อย ๆ สงบจิตใจ

ว้าวุ่นของตัวเองลง

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า เอ่ยปากแสร้งทำเป็นไม่จริงจังอะไร

“กว่านหว่าน เธอคบกับเดือนโรงเรียนอย่างฉันไหม?”

“ไม่เอาหรอก”

“ทำไมล่ะ?” เขาหันขวับไปมองอย่างตกใจ นี่เป็นคำตอบที่ไม่

คาดคิดจากเธอ

กว่านหว่านเก็บกล่องยาใส่ในกระเป๋าหนังสือ แล้วเอ่ยขึ้นอย่าง

เป็นธรรมชาติ “ฉันไม่อยากมีความรักก่อนวัยอันควร”

ฉู่จ้านขมวดคิ้ว

เขาบ่นพึมพำ “แล้วเมื่อไหร่ถึงจะมีความรักได้ล่ะ?”

“ตอนขึ้นมหาลัยแล้วกัน”

“มหาลัย!” เขาตกใจแล้วพูดต่อ “ตอนนี้พวกเราอยู่มอสาม อย่าง

นั้นก็แสดงว่าอีกตั้งสามปีน่ะสิ! นานเกินไปแล้ว!”

เขาลุกขึ้นวิ่งไปที่จักรยานซึ่งจอดอยู่ริมถนน จากนั้นก็ใช้มือเช็ด

ๆ ตบ ๆ เบาะหลัง รอจนกว่านหว่านขึ้นมานั่งซ้อนท้ายแล้วปั่น

จักรยานออกไป

เขาปั่นจักรยานเร็วปานสายฟ้า

“ช่างเถอะ! สามปีก็สามปี!”

ท่ามกลางเสียงลมนั้น จู่ ๆ ฉู่จ้านก็พูดขึ้น เขาตะโกนออกมา

อย่างไม่อาย “ถึงยังไงทั่วทั้งโลกก็รู้กันหมดแล้วว่าเราหมั้นหมายกัน

ตั้งแต่เด็ก!”

เสียงนั้นดังลั่นเสียจนนกกายังต้องตกใจ

ลุง ๆ ป้า ๆ ที่อยู่ข้างทางก็มองมาอย่างไม่พอใจนัก

ส่วนกว่านหว่านซึ่งกำลังซ้อนท้ายอยู่หน้าแดงหูแดงไปหมดแล้ว

เมื่อเทียบกับการมีรถหรูปิดมิดชิดคอยไปรับไปส่งแล้วนั้น กว่าน

หว่านชอบสัมผัสกับการเปลี่ยนแปลงของสิ่งรอบตัวมากกว่า

ดังนั้นตั้งแต่ที่ขึ้นมอต้นมาวันแรก ฉู่จ้านก็ปั่นจักรยานพาเธอไป

กลับโรงเรียนเสมอไม่เคยขาด ยกเว้นวันที่ฝนหรือหิมะตกหนัก

พวกเขารับแสงแดดยามเช้าและดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน

ฟังเสียงนกร้องครั้งแรกในฤดูใบไม้ผลด้วยกัน

เปียกปอนในวันที่ฝนตกหนักทั้งที่ยังเป็นฤดูร้อนมาด้วยกัน

ถูกใบไม้ปลิวใส่หน้าในฤดูใบไม้ร่วงมาด้วยกัน

ลื่นล้มบนถนนที่มีหิมะฤดูหนาวมาด้วยกัน

ฉู่จ้านยิ่งออกแรงถีบจักรยานมากขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงของเขายิ่งมีความเย่อหยิ่งของเด็กวัยหนุ่ม จากนั้นเขา

ตะโกนเสียงดัง “ทั่วทั้งโลกรู้กันหมดว่าฉู่จ้านชอบกว่านหว่าน!”

“แล้วกว่านหว่านจะชอบฉู่จ้านที่หล่อ เท่ และเจ๋งที่สุดในโลกไหม

นะ?”

จักรยานคันนั้นปั่นไปไกลท่ามกลางพระอาทิตย์ตกอันสวยงาม…

เสียงลมที่พัดผ่านหูนั้นมีเพียงน้าเสียงเขินอายแผ่วเบาของเด็ก

สาวเอ่ยดัง

“ชอบ ชอบแล้วไง พอใจไหม! ไม่ต้องตะโกนแล้ว!”

ฉู่จ้านลืมตาขึ้นมาทันที หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เมื่อยกมือมาสัมผัสใบหน้าก็พบว่ามันเต็มไปด้วยความเปียกชื้น

เขามองเหม่อความมืดสนิท ความอัดอั้นตันใจแสนทรมานพลัน

ปะทุขึ้นมา

จู่ ๆ ก็มีความทรงจำเข้ามาในหัวของเขา

เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าความทรงจำเหล่านั้นสำคัญมาก แต่กลับเหมือน

ถูกทิ้งเอาไว้ในกล่องอยู่ซอกมุมหนึ่ง

หลายปีมานี้…

เขาไม่เคยนึกถึงกว่านหว่านเลย

ราวกับว่าเธอไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

แม้แต่ตอนที่ตายายโทรมาแล้วเอ่ยถึงเธอ เขาเองก็ไม่ได้เก็บเอา

มาใส่ใจ

กว่านหว่าน!

กว่านหว่าน!

ทันใดนั้นสิ่งที่โผล่เข้ามาในหัวสมอง คือกว่านหว่านที่ยิ้มบาง

และชูหน้าจอมือถือมาตรงหน้าเขา

‘นายสบายใจได้ การหมั้นจะไม่เป็นไปตามสัญญา’