เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1109 ป้ายหยกเลือด

ทางโรงพยาบาลตกลงให้ฉู่จ้านกลับบ้านได้แล้ว

ตอนนี้ขาของเขาเพียงต้องดูแลรักษาให้ดี กลับมาติดตามอาการ

ที่โรงพยาบาลให้ตรงเวลา และคอยเข้ารับการบำบัดฟื้นฟู

ฉู่ลั่วเองก็ถูกสองสามีภรรยาอย่างซ่งฉงกับอู่หลินพาตัวมา

เช่นกัน

อู่หลินจับมือเธอพลางเอ่ย “เรื่องใหญ่อย่างการตามหาหนู

กลับมาได้ พวกเขาไม่บอกพวกเราเลยสักคำ”

“ถ้าไม่ใช่เพราะหลังจากนั้นพี่ใหญ่ของหนูเป็นฝ่ายติดต่อพวก

เรามา ป่านนี้พวกเราก็ยังไม่รู้หรอกว่าฉู่หร่านกับหนูถูกสลับตัวกัน

ตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ”

เธอพูดแล้วก็ถอนหายใจพลางส่ายหน้า “แต่ไม่รู้ว่าทำไมอาเหิง

ถึงไม่ให้พวกเราติดต่อหนูนะ จริง ๆ เลยเชียว…”

ฉู่เหิงที่เดินมาด้านหลังจึงยิ้มขมขื่นให้ฉู่ลั่ว

ตากับยายอยู่ที่อื่นตลอดทั้งปี เดิมทีพวกเขาก็ไม่ชอบฉู่หร่านอยู่

แล้ว

ในตอนที่ยังไม่แน่ใจเรื่องความสามารถของฉู่หร่าน เขาจึงไม่

อยากดึงผู้ใหญ่ทั้งสองให้เข้ามาพัวพันด้วย

อู่หลินกำลังบ่นคนตระกูลฉู่ต่อ แต่จู่ ๆ ก็ตบหน้าผากตัวเอง

“ซื่อบื้อจริง ๆ เลย ยายซื้อของขวัญเนื่องในโอกาสที่เราได้พบกันมา

ให้ด้วย แต่ยังไม่ได้มอบให้หนูเลย”

เธอเรียกให้ซ่งฉงกลับไปเอาของขวัญและมาพบกันที่บ้าน

ฉู่เหิงจึงก้าวเข้าไปพูดกับเธอ “เมื่อก่อนตายายก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน

พวกเขาอยู่ทางด้านนั้น”

เขาชี้ไปยังคฤหาสน์หลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก

“แต่ต่อมาก็เกิดเรื่องขึ้นกับหว่านหว่าน…พวกเขาโกรธมากที่

พวกเราเข้าข้างฉู่หร่าน ก็เลยพาตัวหว่านหว่านออกไป”

ตอนนั้นเรื่องราวตึงเครียดมากจริง ๆ

ฉู่เหิงถอนหายใจ

แต่พวกเขาเพิ่งจะเข้าบ้านตระกูลฉู่ไป เสียงฟังดูโมโหก็ดังขึ้นมา

“ออกจากบ้านไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังกลับมาอีก?”

คนที่พูดคืออู๋ไฉ่นั่นเอง

เธอสวมชุดแบรนด์เนมทั้งตัว สีหน้าและคำพูดล้วนกำลังดูถูก

เมื่อฉู่เจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทีของฉู่ลั่วก็โกรธเคืองขึ้นมาทันที

ทำไมทำราวกับว่าเธอไม่ควรอยู่ในบ้านหลังนี้

ได้ยินดังนั้น ฉู่เหิงก็ขมวดคิ้วกำลังจะก้าวไปหา แต่ถูกฉู่ลั่วรั้ง

แขนไว้ก่อน “ฉันกลับมาไม่ได้เหรอคะ?”

“หึ เธอทำได้เหรอ? เธอน่ะ…”

“ต้องให้หนูเรียกปู่ทวดย่าทวดมาถามไหมคะว่าหนูกลับบ้านมา

ได้ไหม?”

ใบหน้าเธอสงบนิ่ง น้าเสียงก็สงบเยือกเย็น ไม่ได้กะโตกกะตาก

อะไร

แต่เพียงประโยคเดียวก็ทำเอาสองสามีภรรยาที่พูดอยู่นั้นต่างต้อง

ชะงักไป

ฉู่เจิ้งใช้ไม้เท้าในมือกระแทกลงพื้น ชี้นิ้วใส่ฉู่ลั่วอย่างโมโห

“เธอ…เธอ…”

แค่นึกถึงภาพที่ถูกจัดการในความฝัน คำพูดที่เหลือก็พูดไม่ออก

แล้ว

“นี่เป็นท่าทีที่เธอใช้พูดจากับผู้อาวุโสเหรอ?”

“ท่าทีอะไร?” อู่หลินเดินเข้ามา เห็นได้ชัดว่าเธอรีบร้อนมากถึง

ใช้เวลาไปกลับแค่สั้น ๆ เท่านั้น

เธอถามแค่หนึ่งประโยค แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก จากนั้นนำกล่อง

ไม้จันทน์วางใส่มือของฉู่ลั่ว “ยายเตรียมสิ่งนี้มานานแล้ว…คิดเอาไว้

ว่าอยากจะมอบให้หลานสาว”

เดิมทีเธอจะมอบให้ฉู่หร่าน

น่าเสียดายที่หลานสาวคนนั้นไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของเธอ จึง

ไม่ได้มอบของชิ้นนี้ให้

แต่ที่แท้…ก็ไม่ใช่เพราะเธอไม่ชอบหลานสาวของตัวเอง แต่คน

คนนั้นไม่ใช่หลานสาวแท้ ๆ ของเธอต่างหาก

ทันทีที่เปิดกล่องออกก็เห็นว่ามีหยกเลือดขนาดประมาณฝ่ามือ

อยู่หนึ่งชิ้น เป็นหยกที่มีความบริสุทธิ์มาก ไม่มีสิ่งใดเจือปนอยู่เลย

ทั้งยังได้รับปลุกเสกอีกด้วย

อู่หลินหยิบหยกเลือดออกมาจากในกล่องแล้วเอ่ย “หนูคงไม่รู้

ตอนที่แม่หนูตั้งท้องหนูน่ะ ยายมีลางสังหรณ์อยู่แล้ว มั่นใจมากว่าต้อง

เป็นเด็กผู้หญิงแน่ ๆ”

“ยายก็เลยตั้งใจไปซื้อหยกมาชิ้นหนึ่งเพื่อมาทำป้ายหยก ทั้งยัง

ไปขอให้ปรมาจารย์ปลุกเสกให้ด้วยนะ”

เธอหยิบเชือกแดงที่ถักอย่างดีสวมให้ฉู่ลั่ว

ขณะสวมให้ก็พลางพูดว่า “ช่วยคุ้มครองให้ลั่วลั่วของเราแคล้ว

คลาดปลอดภัย สุขภาพร่างกายแข็งแรงด้วยเถิด ให้ลั่วลั่วมีแต่

ความสุขความเจริญนะ”

ในน้าเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเลื่อมใสอย่างมาก

ฉู่ลั่วก้มหน้ามองป้ายหยกเลือดนั้น

ป้ายหยกผ่านการปลุกเสกมาก็จริง แต่ว่า…เมื่อพูดถึง

ความสามารถของมันแล้ว ยังสู้ยันต์หนึ่งแผ่นของเธอไม่ได้เลย

เพียงแต่…

ฉู่ลั่วก้มหน้ามองป้ายหยกนั้นอย่างถี่ถ้วน จากนั้นก็เงยหน้า ตอบ

ด้วยน้าเสียงจริงจัง “หนูจะสวมมันไว้อย่างดีแน่นอนค่ะ”