เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1110 พร้อมหน้าพร้อมตา

อู่หลินพยักหน้าปลื้มใจและมีความสุข เธอจับมือฉู่ลั่วไว้อย่างเป็น

มิตรและกำชับด้วยความรอบคอบว่า “ปรมาจารย์บอกไว้ว่าหยกเลือด

ชิ้นนี้มีความพิถีพิถันมาก หนูต้องดูแลมันด้วยนะ…”

เธอคงลืมไปแล้วว่าฉู่ลั่วเป็นถึงปรมาจารย์ลัทธิเต๋าที่มีชื่อเสียง

มาก ๆ บนโลกอินเตอร์เน็ต

เธอมองฉู่ลั่วเป็นเพียงเด็กหญิงธรรมดาคนหนึ่ง

อู่หลินเดินไปไม่กี่ก้าว ก็ทำเหมือนนึกอะไรได้แล้วหันไปมองฉู่เจิ้ง

กับอู๋ไฉ่ที่อยู่ไม่ไกล พลางเอ่ยถามสีหน้ายิ้ม ๆ “คุณคะ ลั่วลั่วไปอยู่

ข้างนอกมาตั้งเป็นสิบปี พวกคุณในฐานะปู่กับย่าเธอคงจะปวดใจมาก

เลยใช่ไหม?”

ฉู่เจิ้งมีท่าทีลังเล

ส่วนอู๋ไฉ่เองก็ยิ้มแห้ง

“อย่าได้ถือสากับของขวัญที่ฉันมอบให้หลานสาวเลยนะ มันคง

เทียบไม่ได้กับสิ่งของของพวกคุณอยู่แล้ว แต่นี่เป็นความจริงใจจาก

พวกเรา ไม่ทราบว่าของขวัญที่พวกคุณมอบให้ฉู่ลั่วคืออะไรคะ?”

มุมปากฉู่เจิ้งกระตุกค้างไปทันที

อู๋ไฉ่ก็มีอาการไม่ต่างกัน

แต่เพราะฉู่เจิ้งเคยคลุกคลีอยู่กับห้างสรรพสินค้าจึงต้องเปลี่ยน

ประเด็นโดยเร็ว “พวกเราเตรียมของขวัญเอาไว้ตั้งนานแล้วล่ะ

เพียงแต่ไม่มีโอกาสมอบให้เสียที วันนี้ถือว่าได้โอกาสพอดีเลย”

เขาส่งสัญญาณให้อู๋ไฉ่

อู๋ไฉ่มึนงงไปครู่หนึ่งแล้วก็เบิกตาโตอย่างตกใจ

สิ่งของเหล่านั้นเป็นของที่จะมอบให้หร่านหร่าน

หร่านหร่านเพิ่งออกจากบ้านตระกูลฉู่ไป จะต้องเศร้าเสียใจมาก

แน่นอน

พวกเขาเตรียมของขวัญไว้ให้หร่านหร่านไม่น้อยเลยเพื่อให้เธอ

รู้สึกมีความสุข

หรือตอนนี้จะต้องนำของพวกนั้นออกมาให้ฉู่ลั่วแล้ว?

เธออยากจะเอ่ยอะไรออกมา แต่ในตอนที่เห็นสายตาของฉู่เจิ้ง

เธอก็เพียงยิ้มอย่างอ่อนแรง “พวกเราเตรียมไว้แล้วค่ะ ฉันจะไปเอามา

เดี๋ยวนี้เลย”

ขณะอู๋ไฉ่ออกไปนำของขวัญมา อู่หลินก็ลากฉู่ลั่วกับกว่าน

หว่านไปนั่งลงบนโซฟา

ซ่งเชียนหย่ากำลังวุ่นกับเรื่องของฉู่จ้าน ตอนนี้เขาต้องนั่งรถเข็น

จึงไม่สะดวกขึ้นบันได ดังนั้นจึงย้ายมาอยู่ที่ห้องชั้นล่าง

ไหนจะยังมีอุปกรณ์บางส่วนที่เอาไว้ฝึกฟื้นฟูร่างกายอีก ซึ่ง

ทั้งหมดก็จัดไว้เช่นกัน…

หลังจากนั้นไม่นาน อู๋ไฉ่ก็นำของลงมา มันคือชุดเครื่องประดับ

เพชรที่ล้าค่ามาก ไม่ว่าจะดูในแง่ของการออกแบบหรือประเภทของ

เพชรก็ดูล้าค่าไปหมด

ทันทีที่อู่หลินเห็น เธอก็ยื่นมือไปรับมาแล้วพูดอย่างเกินจริง

“พวกคุณสุดยอดจริง ๆ ค่ะ ลั่วลั่ว ปู่กับย่าดูแลหนูดีมากจริง ๆ เลยนะ”

ฉู่ลั่วยกยิ้มบางตอบ

เห็นได้ชัดว่ายายเธอคงมองอะไรบางอย่างออก ถึงได้จงใจพูด

แบบนั้นกับพวกเขา

ตัวเธอเองก็ไม่ได้เมินเฉยกับเจตนาดี ๆ ของผู้อาวุโส รับ

เครื่องประดับนั้นมาแล้วกล่าวขอบคุณอู๋ไฉ่อย่างสุภาพ

ความกลมเกลียวที่เห็นจากภายนอกนั้นลากยาวมาจนถึงเวลา

อาหารเย็น

ซ่งเชียนหย่ารู้สึกปลาบปลื้มจนดวงตาแดงเรื่อ “ในที่สุด

ครอบครัวก็ได้ทานข้าวด้วยกันแล้ว”

ทันทีที่เธอพูดจบ ก็ได้ยินฉู่เจิ้งพูดเสียงดัง “เชียนหย่า เธอบอก

ว่าครอบครัว แต่ยังขาดไปอีกคนนะ!”

ซ่งเชียนหย่าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

ตามมาด้วยเสียงอันดังมาจากหน้าประตูที่ตอกย้าการคาดเดา

ของเธอ

“พ่อคะแม่คะ อุส่าห์ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งที ทำไม

ไม่รอหนูด้วยล่ะคะ”

เธอหอบหิ้วข้าวของเข้ามาเต็มไม้เต็มมือ

ทันทีที่เห็นว่าเธอเข้ามา ฉู่เจิ้งกับอู๋ไฉ่ก็ฉีกยิ้มบนใบหน้าอย่าง

เห็นได้ชัด รีบให้แม่บ้านจัดชามและตะเกียบเพิ่มทันที “ไหน ๆ ก็บอก

ว่าครอบครัวได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว เราจะลืมหนูไป

ได้ยังไง ก็ต้องให้พ่อหนูบอกหนูอยู่แล้วสิ”

“พวกเรากำลังรอหนูคนเดียวเลยนะ”

จากนั้นเขาก็โบกมือ “มาเถอะ ทานข้าวกันได้เลย”

ไม่ว่าสีหน้าท่าทางของคนอื่น ๆ จะเป็นยังไง เขาก็ให้ฉู่หร่านมา

นั่งข้าง ๆ ตัวเอง

ทันทีที่ซ่งเชียนหย่ารู้ว่าฉู่เหว่ยฮ่าวรู้เรื่องนี้ เธอมองค้อนขวับไป

หาเขา

ฉู่เหว่ยฮ่าวไม่กล้าสบตาเธอจึงหลบสายตาไปทันที

ซ่งเชียนหย่า “…”

ถึงอย่างไรคนก็มาแล้ว จะไล่ออกไปได้เหรอ?

เธอถอนหายใจ ก้าวมาอยู่ข้าง ๆ ฉู่ลั่ว “ลั่วลั่ว ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยว

แม่จัดการเอง!”