เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1114 อธิบายยังไงครับ
นอกคฤหาสน์
ฉู่หร่านเตรียมจะยื่นมือไปกดกริ่ง แต่ถูกฉู่เหว่ยฮ่าวห้ามไว้ เขา
ส่ายหน้าบอก “ตอนนี้แม่ของลูกกำลังโกรธ พวกเราอย่าทำอะไรให้
เธอโกรธไปมากกว่านี้เลย”
ฉู่หร่านมองเขากลับด้วยสีหน้าเจ็บปวด “คุณพ่อ ความสัมพันธ์
ของคุณพ่อกับคุณแม่ดีมาตลอด ทำไมคุณแม่ถึงได้คิดสงสัยหนู…”
“อีกอย่างคุณพ่อก็ออกมาทั้งที่ยังไม่ได้ทานอาหารเช้า…”
ฉู่เหว่ยฮ่าวส่ายหน้าอย่างขมขื่น
เขาไม่เพียงไม่ทานอาหารเช้า แต่เมื่อคืนถึงขั้นนอนไม่หลับ
คิดแค่เรื่องจะมาอธิบายให้ภรรยาเข้าใจ
ระหว่างเขากับหร่านหร่านจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง…
พวกเขาเป็นพ่อลูกกันนะ!
รูปพวกนั้นเป็นรูปที่พวกปาปารัซซี่ใส่ความต่างหาก!
ฉู่หร่านยังทำสีหน้าเจ็บปวด “ทำไมคุณแม่ถึงไม่เชื่อคุณพ่อคะ?
หรือเพราะมีใครพูดอะไรกับคุณแม่?”
“แต่พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สามก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของคุณพ่อคุณแม่ดี
มาก คงไม่พูดอะไรไร้สาระหรอกค่ะ”
เธอไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แค่ต้องการบอกใบ้อีกฝ่ายเท่านั้น
ฉู่เหว่ยฮ่าวขมวดคิ้วกัดฟัน “นับตั้งแต่เธอกลับมา ครอบครัวเราก็
ไม่เคยอยู่อย่างสงบเลยสักวัน ถ้ารู้ตั้งแต่แรก…”
“คุณพ่อ อย่าพูดแบบนั้นนะคะ!” ฉู่หร่านรีบปิดปากฉู่เหว่ยฮ่าวไว้
ทันที
ตอนนั้นเอง ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ก็เปิดออก ซ่งเชียนหย่ามอง
มาด้วยสีหน้าเย็นชา “ทำไม? แค่แสดงความรักกันในรูปยังไม่พอ
เหรอ ถึงต้องมาแสดงความรักต่อหน้าฉันอีก?”
คำพูดเธอเอ่ยดังขึ้นมา
ฉู่เหว่ยฮ่าวรีบผลักฉู่หร่านออกไปอย่างแรง ฉู่หร่านไม่คิดว่าเขา
จะออกแรงขนาดนี้ เธอล้มลงไปบนพื้น พร้อมมีสีหน้าตกใจ
“ที่รัก ไม่ใช่นะ มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด!”
ฉู่เหว่ยฮ่าวร้อนใจแทบตายแล้ว
กว่าภรรยาจะยอมมาเจอเขาก็ไม่ง่ายแล้ว ทำไมถึงยังเกิดปัญหา
ขึ้นอีก
ซ่งเชียนหย่าเดินเข้ามาช้า ๆ ด้วยสีหน้าซีดเซียว น้าเสียงเธอดู
เศร้าซึม “ฉู่เหว่ยฮ่าว ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน เพราะคิดว่าพวกเรารัก
กันมาตั้งหลายปี แต่ฉันคงจะเข้าใจคุณผิดไปเอง”
“คงเป็นความจงใจของพวกปาปารัซซี่ไร้จิตสำนึก ที่คิดจะสร้าง
ข่าวฉาวขึ้นมา”
“แต่คิดไม่ถึงเลยว่า…”
“เหอะ!”
“พวกคุณอดทนรอไม่ไหวขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกเรายังไม่ได้
หย่ากัน ก็มาพลอดรักแบบนี้แล้ว…”
“ฉู่เหว่ยฮ่าว หลายปีมานี้…ในที่สุดฉันก็เห็นธาตุแท้ของคุณแล้ว”
เธอถลึงตาใส่ฉู่เหว่ยฮ่าว แต่กลับไม่สนใจฉู่หร่านเลยสักนิด ก่อน
จะหันหลังเดินจากไป
ฉู่เหว่ยฮ่าวตบประตูด้วยความร้อนใจ แต่เขาไม่สามารถบุกเข้า
ไปได้ ได้แต่กระวนกระวายอยู่ด้านนอก “ที่รัก มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด
จริง ๆ นะ! เป็นเรื่องเข้าใจผิด…”
“พ่อคะ! หนูเจ็บ!”
ฉู่หร่านกุมข้อศอกที่เป็นแผลถลอกของเธอไว้ น้าตาไหลอาบ
แก้ม
หยดแล้วหยดเล่า…
ภาพนี้ช่างน่าสงสารมาก
ฉู่เหว่ยฮ่าวเห็นแบบนี้ก็รู้สึกปวดใจ แต่เขาก็กังวลเรื่องของซ่ง
เชียนหย่าเช่นกัน เขาหันไปมามองทางนี้ที ทางนั้นที
ฉู่เหิงก้าวเท้ายาว ๆ ออกมา ประคองซ่งเชียนหย่ากลับเข้าไป เขา
ถอนหายใจพลางส่ายหน้า
ฉู่จิงเดินเข้ามาเหมือนกัน เขายืนอยู่นอกประตูเหล็ก ก่อนถอน
หายใจเบา ๆ “พ่อครับ พ่อรู้ไหมว่าเมื่อคืนแม่ร้องไห้ขนาดไหน นอนก็
นอนไม่หลับ…ตอนเช้าแม่ยังไม่ได้ทานข้าวด้วยซ้า…”
“แม่แค่ยังโกรธพ่ออยู่ จึงอยากอยู่ห่างจากพ่อสักพัก แต่พ่อ
กลับ…”
เขามองฉู่หร่านที่ร้องไห้อยู่บนพื้นอย่างหมดคำจะพูด “พ่อพาห
ร่านหร่านกลับไปเถอะครับ! แม่อยู่ทางนี้ มีผมกับพี่ใหญ่คอยดูแล…”
ฉู่เหว่ยฮ่าวใช้มือสองข้างคว้าราวประตูเหล็กเอาไว้ “อาจิง แกให้
พ่อเข้าไปนะ พ่อจะอธิบายกับแม่ของแกเอง…”
“อธิบายยังไงครับ?” ฉู่จิงเชิดหน้าไปทางฉู่หร่านที่ยังอยู่บนพื้น
“แม่เห็นกับตาตัวเองแล้ว พ่อครับ…พ่อลองบอกผมหน่อย การกระทำ
แบบนี้ ถ้าฉู่ลั่วทำกับพ่อบ้าง พ่อจะยืนนิ่งไม่ขยับแบบนี้ไหมครับ?”
ฉู่เหว่ยฮ่าว “…”
เมื่อนึกถึงนิสัยเย็นชาของฉู่ลั่ว เขานึกไม่ออกเลยว่าเธอจะทำ
ท่าทางออดอ้อนแบบนี้ได้
จากนั้นจึงมองไปยังฉู่หร่าน ก่อนต้องขมวดคิ้ว
“ถ้าอย่างนั้นแกกับอาเหิงช่วยปลอบแม่เขาด้วย ฉันกับ…อยู่
ด้วยกันมาตั้งหลายปีแล้ว ความรู้สึกที่ฉันมีต่อแม่ของแก พวกแกจะ
ไม่รู้เลยหรือไง?”
ฉู่จิงทำหน้าจนปัญญา “พ่อครับ พ่อก็รู้ ผมไม่เคยมีความรักมา
ก่อน ไม่เข้าใจเรื่องแบบนี้ อีกอย่างผมเป็นผู้ชาย มองปัญหานี้ในมุม
ของผู้หญิงไม่ออกหรอกนะ”
“อีกอย่าง…หร่านหร่าน พี่รองขอถามเธอหน่อย ถ้าหลินโจวอี้ทั้ง
กอดทั้งอุ้ม และถึงเนื้อถึงตัวผู้หญิงที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันแบบนี้
บ้าง ต่อให้พวกเขาจะบอกว่าเป็นพี่น้องกันก็เถอะ เธอจะไม่เก็บมาใส่
ใจเหรอ?”
ฉู่หร่าน “…”
ไม่ได้อยู่แล้ว！
ไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด!
จะมากอดอะไรกัน!
แต่คำพูดนี้ เธอตอบออกไปไม่ได้!
เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดประโยคนี้ของฉู่จิง ฉู่เหว่ยฮ่าวกับฉู่ห
ร่านถึงกับกล่าวอะไรไม่ได้ทั้งคู่ ทำได้เพียงมองฉู่จิงหันหลังเดินกลับ
เข้าคฤหาสน์ไป
YOU MAY ALSO LIKE
