เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1124 ลูกชายได้ตาย แต่เขาจะตายไม่ได้!

ผู้เฒ่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก

สมัยฉู่เจิ้งยังเป็นวัยรุ่นเขาหลงรักอู๋ไฉ่ตั้งแต่แรกเห็น แม้ฐานะ

ของอู๋ไฉ่จะไม่ดี แต่เขายังคงยืนกรานจะแต่งอู๋ไฉ่เข้าตระกูล

หลังแต่งงานก็รักใคร่กลมเกลียวกันดี แม้อู๋ไฉ่จะมีความผิดปกติ

ทางด้านร่างกายหลังให้กำเนิดฉู่เหว่ยฮ่าว จนไม่สามารถมีลูกได้อีก

แต่ฉู่เจิ้งก็ยังรักเธอไม่เปลี่ยน

หลังเกษียณ เขายังพาอู๋เจิ้งไปท่องเที่ยวหลายสถานที่

แม้ฉู่เจิ้งจะไม่ได้เก่งเรื่องทำธุรกิจ แต่เรื่องรักและเอาใจใส่ภรรยา

เขาไม่แพ้ใคร

หรือว่า…ฉู่หร่านทำสำเร็จแล้วจริง ๆ

เป็นไปไม่ได้！

ซ่งเชียนหย่ามองฉู่หร่าน

ถึงอย่างไรก็เป็นลูกสาวที่เธอเลี้ยงมาจนโต จึงรู้จักความชอบของ

เธอชัดเจน

ฉู่เจิ้งอายุมากขนาดนี้ ฉู่หร่านจะลงมือได้ยังไง

ใครจะไปรู้ ฉู่เจิ้งที่กำลังมีท่าทีร้อนอกร้อนใจ เมื่อเห็นซ่งเชียน

หย่าเข้ามา ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นทันที

“ไม่ใช่สิ! ผม…ผมอาศัยตอนที่ลูกสะใภ้ไม่อยู่ แอบไปขโมย

ทะเบียนบ้านในห้องนอนของพวกเขา เพื่อจะย้ายหร่านหร่านกลับเข้า

มา…”

“ผมไปที่ห้องนอนของอาฮ่าวกับลูกสะใภ้!”

เขามองอู๋ไฉ่ด้วยแววตาที่ลุกเป็นไฟ “ที่รัก หร่านหร่านเข้าไปใน

ห้องของอาฮ่าวต่างหาก! เธอคงเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นอาฮ่าว!”

เขาอธิบายอย่างตื่นเต้นว่า “ตอนนั้นม่านปิดอยู่ ผมไม่กล้าเปิด

ไฟ จึงคลำหาทะเบียนบ้านในความมืด…เธอต้องจำคนผิดแน่นอน!”

“เธอคงคิดว่าผมเป็นอาฮ่าว!”

“ที่รัก ผมบริสุทธิ์นะ!”

“เป็นอาฮ่าวต่างหาก! ไม่ใช่ผม!”

อู๋ไฉ่ขมวดคิ้ว

ฉู่เหว่ยฮ่าว “…”

จิตใจของเขาตื่นตระหนก เขาหันไปมองซ่งเชียนหย่า เห็นสีหน้า

แตกสลายของซ่งเชียนหย่า

“ที่รัก คุณฟังผมอธิบาย…”

ไม่รอให้เขาพูดจบ ซ่งเชียนหย่าก็พลันหัวเราะเย็นชา เธอมอง

สลับไปมาระหว่างเขากับฉู่หร่าน ก่อนจะหันหลังจากไป

ฉู่เหว่ยฮ่าวรีบตามไป เขาคว้าแขนเธอไว้ “พ่อครับ มันเป็นเรื่อง

ระหว่างพ่อกับฉู่หร่านแท้ ๆ ทำไมถึงโยนมาให้ผมล่ะ?”

สีหน้าของฉู่เจิ้งกลับมาเป็นปกติแล้ว เขาส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

ก่อนจะเดินไปหาอู๋ไฉ่ “ที่รัก ผมจำได้แล้ว ตอนฉู่หร่านเข้ามา เธอ

กอดผมแล้วเรียกว่าพ่อ!”

อู๋ไฉ่ขมวดคิ้ว เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

“ที่รัก คุณลองคิดดูสิ! ต่อให้ผมจะทำเรื่องเลวทราม ก็ไปทำที่ห้อง

ของลูกชายตัวเองไม่ได้หรือเปล่า! แน่นอนว่า ผมไม่คิดจะทำเรื่อง

แบบนั้นด้วย”

อู๋ไฉ่เชื่อเขาแล้ว

เธอมองฉู่เหว่ยฮ่าว

ฉู่เหว่ยฮ่าวรู้สึกเหมือนตัวเองกินหวงเหลียน*[1]เข้าไป มันขมจน

พูดไม่ออก!

นี่มัน…ไม่ใช่ว่าเขามาแก้ต่างเรื่องของพ่อกับฉู่หร่านเหรอ?

ทำไมถึงโยนปัญหามาหาเขาได้ล่ะ!

เขาเบิกตากว้างมองฉู่เจิ้ง

ฉู่เจิ้งทำหน้าชอบธรรม ดวงตาทั้งสองข้างฉายแววเหยียดหยาม

ขอโทษแล้วกัน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยา ลูกชายได้ตาย แต่เขา

จะตายไม่ได้!

ฉู่เหว่ยฮ่าวดึงแขนของซ่งเชียนหย่าไว้ ไม่ยอมให้เธอจากไป

“พ่อครับ พ่ออย่าพูดไร้สาระ หร่านหร่านเป็นลูกสาวของผม เธอ

จะ…” ฉู่เหว่ยฮ่าวมองฉู่หร่าน เมื่อเห็นขาขาวที่โผล่พ้นออกมาจาก

กระโปงชุดนอนของเธอ เขาก็สำลัก

เขาพูดอย่างไม่มั่นใจ “ไม่แน่ว่า…พอหร่านหร่านอาบน้าเสร็จแล้ว

นึกอะไรขึ้นได้ก็เลยมาหาผม”

ขณะพูด ดวงตาของฉู่เหว่ยฮ่าวก็เป็นประกาย “ช่วงนี้ผมไม่

อนุญาตให้เธอกลับมาที่บ้านไม่ใช่เหรอ? ทำไมเธอถึงกลับมาอีกล่ะ!”

ฉู่เจิ้งซึ่งกำลังทำหน้าว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูก และตำหนิเขา สีหน้า

กลับต้องแข็งค้างไปทันที

ทุกคนต่างมองเขาอีกครั้ง

ฉู่เจิ้งเอ่ยตะกุกตะกัก “เธอ…เธอคิดถึงบ้าน ในฐานะที่ฉันเป็นปู่

ต้องยอมให้เธอกลับมาที่บ้านแน่นอนอยู่แล้ว ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ

ทั้งหมดฉันทำด้วยความรักและเมตตาของปู่คนหนึ่ง”

เขาเน้นคำว่ารักและเมตตา

“แกยังกล่าวหาฉันอีก! แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง? เธอไม่ใช่ลูกสาว

ของตระกูลฉู่แล้ว แกยังให้ทรัพยากรในวงการบันเทิงกับเธออยู่เลย!

เงินก้อนใหญ่แกก็เอาไปทุ่มเทให้เธอจนหมด! กับลูกสาวแท้ ๆ แกยัง

ไม่ทุ่มเงินให้มากขนาดนี้เลย!”

สายตาพินิจพิเคราะห์ของทุกคน หันมองฉู่เหว่ยฮ่าวอีกรอบ

ฉู่เหว่ยฮ่าวตอบเสียงดัง “การที่ผมไม่ทุ่มเงินให้ลั่วลั่ว เพราะคิดว่า

ผมไม่อยากทุ่มเทให้เหรอ? ผมไม่มีโอกาสต่างหาก พ่อครับ พ่อเคย

พูดใช่ไหม ว่าฉู่หร่านดีกว่าลั่วลั่วมาก พ่อยังคิดจะแอบเปลี่ยน

พินัยกรรม ยกสมบัติทั้งหมดของพ่อให้ฉู่หร่าน ไม่แบ่งให้พวกอาเหิง

กับลั่วลั่วแม้แต่แดงเดียว”

“พ่อไม่มีความผูกพันกับลั่วลั่ว แต่พวกอาเหิงล่ะครับ? พ่อไม่มี

ความผูกพันบ้างเลยเหรอ? หรือจะบอกว่า มีความรู้สึกอื่นที่ลึกซึ้งยิ่ง

กว่าความรักของปู่กับหลานเหรอครับ?”

ทุกสายตากลับมารวมกันที่ฉู่เจิ้งอีกครั้ง

ฉู่เจิ้งโกรธจนนิ้วสั่น เขาชี้ใส่ฉู่เหว่ยฮ่าว “แก…แก…แกคิดว่าฉัน

ไม่รู้เหรอ? ลับหลังลูกสะใภ้ แกถามฉู่หร่านว่าคนที่เธอรักที่สุดคือพ่อ

ใช่ไหมตลอด”

ฉู่เหว่ยฮ่าว “พ่อยกมรดกทั้งหมดให้ฉู่หร่าน”

ฉู่เจิ้ง “ตอนแม่แท้ ๆ ของฉู่หร่านมาหา แกกลัวเธอจะพาฉู่หร่าน

ไป ถึงขั้นยอมจ่ายเงินให้สิบล้านเพื่อไล่เธอไป”

ฉู่เหว่ยฮ่าว “พ่อยกมรดกทั้งหมดให้ฉู่หร่าน”

ฉู่เจิ้งโกรธจนหน้าแดง “ลูกอตัญญู ไอ้ลูกไม่รักดี วันนี้ฉันจะตีแก

ให้ตาย!”

เขายกไม้เท้าขึ้นหมายจะตีฉู่เหว่ยฮ่าว แต่เขาหันไปพูดกับซ่ง

เชียนหย่าว่า “ที่รัก คุณเห็นแล้วนะ ตอนนี้พ่อถูกผมเปิดโปงแล้ว เขา

โกรธจนแทบแย่”

ซ่งเชียนหย่า “…”

เธอไม่อยากจะพูดอะไรเลยแม้แต่ประโยคเดียว

“ระหว่างพวกคุณสองพ่อลูกเป็นใครที่ทำกันแน่? ทำไมไม่ลอง

ถามคนในเหตุการณ์อีกคนล่ะ?”

เธอเหลือบมองฉู่หร่าน

นับตั้งแต่ฉู่เจิ้งกับฉู่เหว่ยฮ่าวเริ่มทะเลาะกัน ฉู่หร่านหยุดร้องไห้ไป

นานแล้ว แต่ยังคงก้มหน้าก้มตาอยู่เหมือนเดิม ผมสีดำตกลงมาจาก

ไหล่ ปิดบังใบหน้าของเธอเอาไว้

ทั้งที่ท่าทางนั้นดูอ่อนแอและบริสุทธิ์ แต่แรงกดดันรอบตัวกลับ

ต่าลงจนน่าตกใจ

มันเงียบงัน ไร้ซุ่มเสียงจนน่ากลัว

ภาพนี้ทำให้คนตระกูลฉู่ต่างหัวใจเต้นแรง