เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1133 ตุ๊กตาที่ไม่อาจทิ้งได้
ทันทีที่เชื่อมต่อกับ [นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคง] สำเร็จ
หน้าจอฝ่ายตรงข้ามก็เป็นสีดำและมีเพียงแสงสว่างเป็นจุด ๆ ส่อง
ระยิบระยับเท่านั้น
“เจ้าของช่องช่วยด้วย!”
เสียงซ่า ๆ ดังออกมาจากหน้าจอของอีกฝ่าย
[ให้ตายสิ มันเรื่องอะไรกัน!]
[ทำไมถึงเป็นจอดำล่ะ คงไม่ใช่ว่า…เชื่อมต่อกับสิ่งนั้นหรอกนะ!]
[ก่อนหน้านี้เทพธิดาน้อยก็ไลฟ์ในปรโลกมาแล้ว ตอนนี้ถ้า
เชื่อมต่อกับ…สิ่งนั้นก็เป็นเรื่องธรรมดามากเลย!]
ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้นมา “ไม่ใช่ผีค่ะ”
เสียงซู่ซ่าดังมาจากฝ่ายตรงข้าม เหมือนว่าตำแหน่งจะเปลี่ยนไป
แล้ว
จากนั้นพลันมีแสงจันทร์ส่องมา
นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงไปนั่งยอง ๆ อยู่มุมห้องน้า ราวกับ
ว่าต้องทำแบบนี้เท่านั้นจึงจะทำให้ตนเองรู้สึกปลอดภัย
“เจ้าของช่อง ในบ้านผมมีผีสิงอยู่ครับ!”
“ไม่ ไม่ใช่สิ บ้านผมถูกตุ๊กตาผีสิงตามรังควานอยู่ครับ คุณช่วย
ผมที!”
ขณะพูดอยู่เขาก็กดส่งของขวัญหลายชิ้นมาในไลฟ์ด้วย “ผมมี
เงินนะ ขอเพียงเจ้าของช่องแก้ไขให้ได้ เดี๋ยวพอพ่อแม่ผมกลับมา ผม
จะให้พวกเขาส่งของขวัญให้คุณเหมือนกัน”
“คุณช่วยผมกับน้องสาวด้วยนะครับ”
เขาบอกพลางร้องไห้ เด็กผู้ชายร่างใหญ่สูงประมาณร้อยแปดสิบ
กว่าร้องไห้น้าตาไหลอย่างหนัก
ในตอนนั้นเอง เขากำลังพูดอยู่กลับมีเสียงเคาะประตูดังมา
“พี่ พี่คะ! รีบออกมาเล่นกับหนูเร็วเข้า หนูกับเสี่ยวเหม่ยกำลังรอ
พี่อยู่นะคะ!”
น้าเสียงหวานใสของเด็กหญิงตัวน้อย กลับทำให้นักเรียนไม่ร้าย
สถานะไม่มั่นคงตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือด
เขาพูดออกมาเสียงสั่น ๆ “ถวนถวน พี่…เดี๋ยวพี่ออกไปเล่นเป็น
เพื่อนนะ”
“เสี่ยวเหม่ยด้วยนะคะ! เสี่ยวเหม่ยก็ชอบพี่มาก แถมยังอยากจะ
เล่นกับพี่มาก ๆ ด้วย”
นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงมองฉู่ลั่วอย่างหวาดกลัว ไม่ได้
ตอบรับอะไรคนด้านนอกไป เขาหวาดผวาราวกับว่าถ้ามีลมพัด
ต้นหญ้าจนเอนไหวเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้เขาตกใจกระโดด
ขึ้นมาได้
กระทั่งเสียงฝีเท้าด้านนอกห่างออกไปแล้ว เขาจึงพูดขึ้นมาเสียง
สั่น “เจ้าของช่องครับ…ทำยังไงดี?”
สีหน้าฉู่ลั่วเคร่งเครียดเล็กน้อย แต่น้าเสียงของเธอยังคงสงบนิ่ง
“ไม่ต้องกลัวค่ะ ตอนนี้…มันยังทำอะไรคุณกับน้องสาวไม่ได้หรอก แค่
ทำให้พวกคุณกลัวเท่านั้น”
แม้ว่าจะรู้มานานแล้วว่าในบ้านของตัวเองมีของสกปรกอยู่ แต่
หลังจากได้ยินคำยืนยันจากปากฉู่ลั่ว เขาก็ยิ่งหวาดกลัวไปกันใหญ่
“ช่วยเล่าหน่อยค่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”
สายตาของนักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงดูเลื่อนลอย ไม่รู้ว่า
เพราะกำลังตกใจกลัวหรือร้อนอกร้อนใจ “เมื่อสัปดาห์ที่แล้วโรงเรียน
ปิดเทอม พ่อแม่ก็เลยให้เงินผมไปซื้อตุ๊กตากลับมาให้น้องสาวตัวหนึ่ง
ครับ”
“ตอนผมไปที่ร้านค้าและเห็นตุ๊กตาตัวหนึ่งตรงหน้าประตูร้านเข้า
ตุ๊กตาตัวนั้นดูใหม่มาก ๆ ไม่มีความสกปรกอะไรเลยแม้แต่น้อย”
“ผมเลยคิดว่าถึงยังไงมันก็เป็นตุ๊กตาเหมือน ๆ กัน อีกอย่างเงิน
หลายร้อยก็มากพอให้ผมไปซื้อสกินเกมด้วย ผมจึง…”
เขาเล่าเรื่องที่ผ่านมาด้วยความรู้สึกผิด
ฉู่ลั่วจึงเอ่ยต่อแทนเขา “คุณจึงเอาตุ๊กตาตัวนั้นกลับมาที่บ้าน
เหรอคะ?”
“…ครับ”
นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงรู้สึกร้อนรนมาก แต่ยังคงเล่า
ต่อไป “น้องสาวผมชอบตุ๊กตาตัวนั้นมากครับ เธออุ้มมันอยู่ตลอด
แล้วก็เลิกชอบตุ๊กตาตัวอื่น ๆ ไปเลย”
“ตอนนั้นผมก็คิดนะครับว่ามันมีบางอย่างที่ผิดปกติ เพราะว่า…
ผมมักจะรู้สึกว่าดวงตาของตุ๊กตาตัวนั้นมันเหมือนมีชีวิตและจ้องมอง
ผมอยู่”
“แต่พอผมไปดูมันอย่างละเอียด ก็ไม่พบอะไรเลย”
“ตุ๊กตาตัวนั้นถูกทำขึ้นมาอย่างประณีตมากเลยไม่ใช่เหรอคะ มี
ทั้งดวงตา จมูก ปาก ใบหู ครบถ้วนทั้งหมดเลย?”
นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ ๆๆ มันดูดีมาก
เลยครับ แม้ว่าจะเป็นตุ๊กตาตัวการ์ตูนแต่ก็มีอวัยวะครบทุกอย่างที่ควร
มี กระทั่ง…”
เขาเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้าแดงเรื่อ
ฉู่ลั่วขมวดคิ้ว “ไม่ใช่แค่ทวารทั้งห้า แต่มีทวารทั้งเจ็ดเลยเหรอ
คะ?”
ทวารทั้งเจ็ดก็คือดวงตา จมูก ลิ้น ปาก ทวารหนัก หู ทวารเบา
นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงเห็นว่าท่าทีของฉู่ลั่วเปลี่ยนไป
เขาจึงค่อนข้างตื่นตระหนก “มีอะไรผิดปกติเหรอครับ?”
“พวกปีศาจที่มาจากพืชจะทำการบำเพ็ญเพียรยากกว่าปีศาจ
ที่มาจากสัตว์ เพราะพืชไม่มีทวาร ไม่เหมือนกับคน ดังนั้นเพื่อให้
สามารถบำเพ็ญได้ ส่วนมากแล้วปีศาจเหล่านี้จะบำเพ็ญในร่างของ
ตุ๊กตาก่อน แล้วค่อยบำเพ็ญต่อไปเรื่อย ๆ ไปจนถึงการบำเพ็ญตบะได้
ค่ะ”
“และเหตุผลเดียวกันนี้ สำหรับพวกสิ่งของหยินและวิญญาณร้าย
แล้ว เจ้าของร่างที่เปิดทวารทั้งเจ็ดจะสะสมพลังหยินได้ง่ายกว่า คนที่
ทำตุ๊กตาส่วนใหญ่ต่างเข้าใจในเรื่องนี้ดี จึงสร้างตุ๊กตาที่มีเพียงทวาร
ทั้งห้า แต่ไม่ทำทวารทั้งเจ็ด บางตัวไม่มีทวารทั้งห้าด้วยซ้า”
เพียงแต่คนสมัยใหม่แสวงหาความประณีตและเสมือนจริง ดังนั้น
การทำตุ๊กตาจึงดูดีและสมจริงขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย
แต่ทั้งหมดนั้นก็ยังคงยึดถือกฎข้อหนึ่ง คือการไม่สร้างทวารทั้ง
เจ็ดให้มัน