เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1134 มันจะฆ่าทิ้ง

เมื่อฟังคำพูดของฉู่ลั่วแล้ว นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงก็

ตกใจจนแทบจะมุดหลบไปกับพื้นห้องน้า “ถ้าอย่างนั้นถวนถวน

น้องสาวผม…”

ถ้ารู้อย่างนี้ เขาจะไม่โลภเงินเป็นร้อย ๆ นั่นหรอก

“เจ้าของช่องครับ คุณกำจัดมันไปเถอะครับ! เดี๋ยวผมจะติดต่อ

พ่อแม่ตอนนี้เลย ให้พวกท่านจ่ายเงินให้คุณ…”

เขาหันกล้องไปถ่ายให้เห็นห้องน้าบ้านตัวเอง

“คุณดูนะครับ นี่คือห้องน้าในบ้านผมเอง ดูออกให้ไหมครับว่า

บ้านผมไม่ได้ขาดแคลนเงิน ครอบครัวเราไม่มีทางติดค้างเงินคุณ

หรอกครับ…”

เขากลัวว่าฉู่ลั่วจะไม่ยอมกำจัดของสิ่งนั้นเพราะเรื่องเงิน

[ให้ตายสิ!]

[นั่นมันอะไรกัน!]

[ฉันตกใจแทบแย่เลย!]

[นั่นมันของอะไรกัน!]

แต่หลังเห็นว่าในช่องความคิดเห็นต่างตั้งคำถามและดูตกใจกัน

มาก นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงจึงเกิดความสงสัยขึ้นมา “อะไร

ครับ ของอะไรกัน?”

[ตรงหน้าต่างห้องน้า! มันมีดวงตาคู่หนึ่ง ไม่ใช่แค่ฉันที่เห็นอยู่คน

เดียวใช่ไหม!]

[ฉันกลัวจนฉี่จะราดแล้ว!]

[อาจตาฝาดไปก็ได้!]

[ไอ้น้องชาย นายหันกลับไปดูให้พี่ชายอีกทีหน่อยสิ]

แม้จะยังกลัวอยู่ แต่นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงก็คล้ายกับถูก

อะไรบางอย่างดึงดูด เขาค่อย ๆ หันหลังมองทางหน้าต่างห้องน้า

ภายในช่องว่างเล็ก ๆ นั้น มีมือเกลี้ยงเกลาและดวงตาสีฟ้าคู่หนึ่ง

อยู่ ทั้งยังมองตรงมาที่นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคง

“อ๊ากกก!!”

นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงสติแตก รีบพุ่งตัวไปเปิดหน้าต่าง

แล้วคว้าเอาตุ๊กตาที่อยู่ตรงนั้นโยนออกไปโดยไม่มีความลังเล จากนั้น

ปิดหน้าต่างอย่างแรงพร้อมกับหายใจหอบถี่

ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้นมา “คุณทิ้งมันไม่ได้หรอกค่ะ คุณเชื่อมโยงกับมัน

แล้ว”

“เชื่อมโยงอะไร? เชื่อมโยงบ้าอะไรกัน?”

“ไม่ได้การ ผมจะเผามัน จะฉีกทึ้งมันให้เละเลย!”

“ผมจะดูสิว่ามันยังกล้ามาวุ่นวายกับครอบครัวเราอีกไหม”

นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงตั้งสติไม่อยู่ เขาเปิดประตูออก

แล้วพุ่งตัวไปห้องรับแขก จากนั้นก็อุ้มถวนถวนซึ่งอยู่บนโซฟา “ไป

เถอะ พวกเราไปหาพ่อแม่กัน”

“พี่ พี่คะ พี่ทำอะไรน่ะ?”

“ถวนถวนอย่าดื้อนะ ไปหาพ่อแม่กัน”

ถวนถวนเป็นเด็กที่เชื่อฟังและรู้ความมาก ๆ “ถ้าอย่างนั้นถวนถ

วนพาเสี่ยวเหม่ยไปด้วยได้ไหมคะ?”

“เสี่ยวเหม่ยไม่อยู่แล้ว พี่จะซื้อตุ๊กตาตัวใหม่ให้นะ”

“แต่เสี่ยวเหม่ยก็อยู่ตรงนั้นนี่คะ”

นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงกำลังอุ้มน้องสาวเดินไปถึง

ทางเข้าออกหันขวับไปมอง และเห็นว่าบนโซฟามีตุ๊กตาตัวนั้นวางอยู่

นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคง “…”

“ตั้งสติ ทำจิตใจให้สงบค่ะ”

เสียงอันแผ่วเบาดังขึ้น ทำให้นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงซึ่ง

ยืนตะลึงอยู่เรียกสติกลับมาได้ เขาออกแรงอุ้มถวนถวนแล้วมองมือ

ถือที่ยังคงไลฟ์อยู่ “เจ้าของช่องครับ ฮือ ๆๆ…”

มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

ต่อไปเขาจะไม่หยิบของอะไรส่งเดชอีกแล้ว

และจะไม่โลภเรื่องเงินด้วย!

ภายในห้องรับแขก นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงกอดน้องสาว

ตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองตุ๊กตาบนโซฟาด้วยสายตาหวาดระแวง

ที่นี่เป็นบ้านของเขาแท้ ๆ ทำไมถึงต้องให้ของสิ่งนั้นนั่งอยู่บน

โซฟา ส่วนเขากับน้องสาวกลับต้องมานั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้

“เจ้าของช่องครับ คุณกำจัดมันไปตอนนี้ไม่ได้จริง ๆ เหรอครับ?”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะภาพลวงตาหรือเปล่า ในขณะเขาพูดประโยคนี้

ออกไป สายตาของตุ๊กตาตัวนั้นก็ราวกับมองมาทางนี้

ฉู่ลั่วตอบ “พวกที่สิงอยู่ในของชั่วร้ายแบบนี้ ส่วนใหญ่แล้วจะเป็น

ความโหยหาของผีเร่ร่อนซึ่งทิ้งไว้บนโลกแล้วก่อตัวกันขึ้นมา แม้ว่า

ฉันจะแยกมันออกจากกัน แต่มันก็จะรวมตัวกันได้อีกค่ะ”

“ไม่มีทางจะกำจัดไปได้อย่างสิ้นซาก ต่อให้มันไม่ได้มารวมตัว

กันที่ตุ๊กตาตัวนี้ แต่มันก็ไปรวมกันที่ตุ๊กตาตัวอื่นได้เช่นกัน”

นักเรียนไม่ร้ายสถานะไม่มั่นคงเอ่ยถามออกไป “…ถ้าอย่างนั้นก็

ไม่มีหนทางแล้วเหรอครับ?”

“แน่นอนว่ามีค่ะ แต่ว่าต้องรู้บทบาทในบ้านของตุ๊กตาตัวนี้ให้แน่

ชัดเสียก่อน”

“บทบาทเหรอครับ?”

“ผีเร่ร่อนมักจะเร่ร่อนไปทั่วโลกเพราะไม่มีสุสานไม่มีเจดีย์ ดังนั้น

ส่วนใหญ่แล้วจึงปรารถนาเป็นอย่างยิ่งที่จะมีแแหล่งที่พึ่งพิงสุดท้าย

ความโหยหาของพวกเขาล้วนเป็นความปรารถนาที่อยากมีตัวตนและ

มีบ้านค่ะ”

“สิ่งชั่วร้ายเหล่านี้ส่วนมากจะเลือกครอบงำสิ่งของที่ค่อนข้างน่า

ดึงดูดคนให้มาชอบได้เพื่อทำให้คนสับสน”

ฉู่ลั่วเคลื่อนสายตามองตุ๊กตาบนโซฟา “สิ่งที่มันเลือกก็คือตุ๊กตา

ที่มีทวารทั้งเจ็ด มีความประณีตสวยงาม ทั้งยังมีการเปิดทวารด้วย มัน

เป็นของชั่วร้ายที่เหมาะจะครอบงำ และยังดึงดูดให้มนุษย์มาชอบได้

อีกด้วย”

มุมล่างซ้ายของกล้องเป็นตุ๊กตาตัวนั้น ในตอนที่ฉู่ลั่วมองมัน ลูก

ตาของตุ๊กตาก็ค่อย ๆ ขยับมาสบตากับเธอ

[ฉันตกใจเกือบตาย!]

[ลูกตานั่นขยับใช่หรือเปล่า? ตุ๊กตาตัวนี้มีรีโมทควบคุมใช่ไหม?]

[แย่แล้ว! ในห้องนอนฉันก็มีตุ๊กตาอยู่ตั้งหลายตัว ตอนนี้อยากจะ

เอาพวกมันออกไปวางไว้ข้างนอกแล้ว แต่ฉันก็ไม่กล้าไปขยับมันนี่สิ]

[ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าตุ๊กตาในบ้านฉันน่ารักมาก ๆ แต่ตอนนี้…ชัก

กลัวขึ้นมานิดหน่อยแล้ว]

[บ้านฉันมีตุ๊กตาเต็มไปหมดเลย แต่พวกมันเป็นตุ๊กตาขนฟู

น่ารัก มีแค่ตาหูแล้วก็ปาก ไม่ได้มีการเปิดทวารทั้งห้า ฉันสบายใจ

แล้วล่ะ]

[ช่วยด้วย! ใครก็ได้มาเอาตุ๊กตาที่อยู่ข้างเตียงฉันออกไปที!]

“หลังจากที่ของชั่วร้ายพวกนี้ถูกพากลับบ้าน มันจะคิดว่าตัวเอง

กลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว และเปรียบตัวเองเป็นบทบาทหนึ่ง

ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ ลูกชาย ลูกสาว…ความโหยหาที่มีพลังรุนแรง

บางอย่างก็จะเพิ่มยิ่งขึ้น จนกระทั่งเลือกบทบาทเป็นเจ้าของเอง”

“แต่เพราะนิสัยไร้เหตุผลของมัน หากมันเลือกบทบาทนี้แล้ว

ภายในบ้านจะมีบทบาทที่เหมือนกันอีกไม่ได้ มันจะขับไล่บทบาทที่

เหมือนกันนี้ให้ออกไป”

“แต่ถ้าไล่ออกไปไม่ได้…มันจะฆ่าทิ้ง”