เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1147 พวกเขำเลี้ยงดูเขำ
จิ่งอันฉิงยืนอยู่ริมถนน รอบตัวกลำยเป็นว่ำงเปล่ำ
“เพรำะอะไร?”
“ฉันไม่ใช่แค่ชี้ให้พวกเขำเห็นปัญหำในแม่น้ำ แต่ฉันยังช่วยดูฮ
วงจุ้ยให้พวกเขำด้วย ทั้งยังเก็บเงินมำแค่เล็กน้อยเท่ำนั้น พวกเขำยัง
กล้ำดูถูกฉันอีก”
ไม่ส ำนึกบุญคุณก็ช่ำงเถอะ แต่ท ำไมยังเมินเธอด้วย!
เสียงหนึ่งดังขึ้นมำ [ไปดูสิ]
เสียงนั้นยังเตือนอีกว่ำ [เวลำอยู่ต่อหน้ำฉู่ลั่ว อย่ำติดต่อฉัน]
“ฉันรู้แล้ว”
จนกระทั่งมำถึงที่อยู่ของใช้ชีวิตบั้นปลำยอย่ำงสงบ บริเวณนั้นก็
ถูกรำยล้อมไปด้วยผู้คนแล้ว
นำยกเทศมนตรีกับเลขำธิกำรอบู่กับฉู่ลั่ว ก ำลังถำมไถ่
สถำนกำรณ์
ชำวบ้ำนต่ำงตื่นเต้นกันมำก
ฉู่ลั่วหยิบภำพที่วำดเสร็จแล้วออกมำ ส่งให้พวกเขำ “นี่คือภำพที่
ฉันวำดค่ะ ใครประมูลที่ดินผืนนี้ไปได้ ก็จะมอบภำพวำดนี้ให้นัก
ลงทุนคนนั้น”
“เรื่องอื่นฉันไม่สนใจ พวกคุณที่เป็นคนดูแลท้องถิ่นตัวสินใจเอง
เถอะ ขอแค่ท ำอย่ำงยุติธรรมก็พอค่ะ”
“แน่นอนครับ แน่นอน”
“ถ้ำอย่ำงนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ เรื่องที่เหลือเชิญพวกคุณ
จัดกำรกันเอง”
จำกนั้นเธอจึงเดินออกไปด้ำนนอก
นำยกเทศมนตรีกับเลขำธิกำรพร้อมทั้งชำวบ้ำนต่ำงตำมไปส่ง
ฉู่ลั่วด้วยรอยยิ้มพึงพอใจเต็มใบหน้ำ
“ถ้ำท่ำนปรมำจำรย์ไม่มีธุระอะไรแล้ว ไปนั่งพักที่อำคำร
ส ำนักงำนของพวกเรำได้นะครับ”
เลขำธิกำร “ใช่ ใช่ ใช่ ควำมจริงเมืองของพวกเรำมีท ำเลทอง
มำกมำย ถ้ำท่ำนปรมำจำรย์มีเวลำลองมำตรวจดูได้นะครับ!”
“ค่ะ”
แม้ฉู่ลั่วจะเย็นชำมำก แต่นำยกเทศมนตรีกับเลขำธิกำรรวมถึง
ชำวบ้ำน ก็ยังรู้สึกกระตือรือร้นกันมำก
จนกระทั่งพวกเขำใกล้จะไปถึงหน้ำบ้ำนของผู้ใหญ่บ้ำน
ผู้ใหญ่บ้ำนลังเลพักหนึ่ง ก่อนเขำจะเอ่ยปำกอย่ำงระมัดระวัง “ท่ำน
ปรมำจำรย์…”
ฉู่ลั่วยืนนิ่ง “คะ?”
ผู้ใหญ่บ้ำนค่อนข้ำงลังเล แต่เมื่อเห็นสีหน้ำสงบนิ่งของฉู่ลั่ว
แม้ว่ำสีหน้ำจะเย็นชำ แต่กลับไม่มีท่ำทีร ำคำญใจเลย เขำจึงมีควำม
กล้ำมำกขึ้น “ท่ำนปรมำจำรย์ช่วยดูสถำนกำรณ์ที่บ้ำนผมได้ไหม
ครับ?”
“ปรมำจำรย์จิ่งคนนั้นบอกว่ำที่บ้ำนของผมไม่ค่อยสะอำด”
“บ้ำนผมก็ด้วย”
“บ้ำนฉันด้วยค่ะ”
ในหมู่บ้ำนนี้ ดูเหมือนทุกบ้ำนจะไม่สะอำดกันหมด จิ่งอันฉิง
ชี้ให้เห็นไปทีละหลัง ๆ แล้ว
“ฉันจะไปดูให้ค่ะ”
ผู้ใหญ่บ้ำนไม่คิดว่ำฉู่ลั่วจะตอบตกลง เขำมีสีหน้ำยินดี จำกนั้น
จึงรีบน ำทำงไป “ผมจะพำท่ำนปรมำจำรย์ไปครับ”
เมื่อพำฉู่ลั่วเดินมำถึงหน้ำประตูบ้ำนแล้ว เขำก ำลังจะเอ่ยปำก ก็
ได้ยินฉู่ลั่วพูดว่ำ “ไม่ต้องแล้วค่ะ ฉันรู้แล้วว่ำเป็นเพรำะอะไร”
ผู้ใหญ่บ้ำน “…ไม่ต้องเข้ำไปดูในบ้ำนเหรอครับ?”
“ไม่ต้องค่ะ”
เธอมองไปยังผู้ใหญ่บ้ำนกับชำวบ้ำนด้วยสีหน้ำอ่อนโยนลง
เล็กน้อย “มันเกิดจำกสิ่งชั่วร้ำยที่แม่น้ำนั่นค่ะ ตอนนี้สิ่งชั่วร้ำยถูกขน
ย้ำยไปแล้ว ไม่นำนพลังหยินในบ้ำนของพวกคุณก็จะหำยไปเอง”
“ไม่ต้องท ำอะไรเป็นพิเศษเหรอครับ?”
“ไม่ต้อง”
เหล่ำชำวบ้ำนต่ำงพำกันโล่งใจ “สำวน้อยคนนั้นไม่น่ำเชื่อถือเอำ
เสียเลย”
“แน่นอนอยู่แล้ว ปรมำจำรย์ฉู่เก่งมำกนะ”
เมื่อมำถึงทำงออกของหมู่บ้ำน ฉู่ลั่วจึงบอกลำชำวบ้ำนและขึ้นรถ
ไป
เฉิงยวนนั่งคอยอยู่บนรถก่อนแล้ว เธอนึกถึงของที่อยู่เต็มท้ำยรถ
“พลังหยินพวกนั้น เห็นชัดว่ำไม่ใช่พลังร้ำย แต่เป็นพลังหยินของผีที่
โกรธแค้นต่ำงหำก”
“อืม”
“ท ำไมต้องหลอกพวกเขำด้วย?”
ฉู่ลั่วหันไปมองด้ำนหลัง ชำวบ้ำนยังยืนโบกมืออยู่ที่ทำงเข้ำ
หมู่บ้ำน เธอยิ้มจำง ๆ “เธอสังเกตเห็นไหม?”
“อะไร?”
“ถึงเสื้อผ้ำของลูกชำยคนรองตระกูลหยำงจะไม่ได้สะอำดเอี่ยม
ขนำดนั้น แต่กลับพอดีตัว ถึงผมจะยุ่งเหยิง แต่ก็มีร่องรอยกำรตัดผม
ให้เห็น”
เฉิงยวนครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้ำ “เหมือนจะเป็นอย่ำงนั้น อีก
อย่ำงในบ้ำนของเขำก็สะอำดมำก ข้ำคิดมำตลอดว่ำเขำเป็นเพียงคน
บ้ำคนหนึ่ง ไม่รู้จักเก็บกวำด แค่คำดไม่ถึงว่ำในบ้ำนจะเก็บกวำดได้
สะอำดมำก”
“ผ้ำห่มถูกน ำไปตำกแดดจนแห้ง ไม่เหมือนเจ้ำคนโง่นั่นจะอยู่คน
เดียว หรือเป็นบ้ำนที่เคยมีคนตำยเลย”
“สะอำดสะอ้ำน ทั้งยังสว่ำงมำกด้วย”
ฉู่ลั่วเอ่ยต่อ “เขำตัวสูงใหญ่และมีสุขภำพแข็งแรงดีมำก”
เฉิงยวนเงียบไปชั่วขณะ ทันใดนั้นเธอก็เข้ำใจแล้ว จึงหันหลัง
กลับไปมอง
ในตอนนี้เอง เธอมองไม่เห็นชำวบ้ำนอีกแล้ว แม้แต่หมู่บ้ำนเองก็
มองไม่เห็น
“พวกเขำเลี้ยงดูเขำ”
ทั้งยังเลี้ยงดูอย่ำงดี
ให้เขำใส่เสื้อผ้ำที่เหมำะสม ตัดผม เก็บกวำดบ้ำน และเก็บผ้ำห่ม
ให้เขำ
แม้จะรู้ดีว่ำบ้ำนหลังนั้นมีสิ่งที่ไม่สะอำด แต่พวกเขำก็ยังท ำให้
“เพรำะเขำอยู่กับผีที่โกรธแค้นมำนำน บนร่ำงกำยจึงเต็มไปด้วย
พลังหยินอย่ำงหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพรำะฉะนั้นตอนไปที่บ้ำนของ
ชำวบ้ำนคนอื่น พลังหยินจึงติดไปด้วยเล็กน้อย”
และกำรที่บ้ำนทุกหลังในหมู่บ้ำนมีพลังหยินทั้งหมด
สำมำรถบอกได้ว่ำ เป็นเพรำะบ้ำนทุกหลังล้วนเลี้ยงดูคนโง่งมคน
นั้น
YOU MAY ALSO LIKE
