เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1149 สิบโรงเรียนเก้ำสุสำน

ซือเสวียตอบ “ครูใหญ่ คุณคิดว่ำผมจะเอำเรื่องของท่ำน

ปรมำจำรย์มำโกหกคุณเหรอครับ?”

ครูใหญ่เป็นชำยอำยุประมำณห้ำสิบปี ผมตรงมุมหน้ำผำกร่วงไป

อย่ำงเห็นได้ชัด เขำจัดผมของตัวเองเล็กน้อย “ฉันไม่ได้สงสัยว่ำเธอ

จะพูดโกหก ฉันเองก็ได้ดูไลฟ์สตรีมของท่ำนปรมำจำรย์ ตอนนี้เธอ

อยู่ที่อื่น ต่อให้ขึ้นเครื่องบินมำ ก็ยังต้องใช้เวลำหลำยชั่วโมงกว่ำจะ

มำถึง”

ซือเสวีย “แต่เมื่อกี้ท่ำนปรมำจำรย์ติดต่อมำหำผม บอกว่ำอีกไม่

นำนก็จะถึงแล้วครับ”

เขำพูดจบไปถึงนำที ก็เห็นว่ำหัวมุมถนนฝั่งหนึ่ง มีสำวสวยสอง

คนเดินออกมำ

“ดูสิครับ ท่ำนปรมำจำรย์มำแล้ว”

ครูใหญ่นิ่งอึ้งไป “…”

ควำมเร็วขนำดนี้จะเร็วเกินไปหน่อยหรือเปล่ำ ต่อให้นั่งเครื่องบิน

หรือเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวมำก็คงไม่เร็วขนำดนี้นะ?

อีกอย่ำงใกล้ ๆ แถวนี้ยังไม่มีที่จอดส ำหรับเครื่องบิน จำกจุดจอด

เครื่องบินในตัวเมืองหมิงไถมำถึงที่นี่ ต้องใช้เวลำอย่ำงน้อยครึ่ง

ชั่วโมง!

ขณะเขำก ำลังครุ่นคิดอย่ำงหนัก รองครูใหญ่ก็ตบไหล่เขำ

“ครูใหญ่ คุณไม่ต้องคิดแล้ว ท่ำนเป็นผู้วิเศษ ต้องมีควำมสำมำรถที่

คนเรำไม่อำจรู้อยู่นั่นแหละ”

ครูใหญ่ “…ผมแค่ก ำลังคิดว่ำ ถ้ำควำมสำมำรถนี้สำมำรถพัฒนำ

ต่อไปได้อย่ำงอิสระก็คงดีไม่น้อย มันคงช่วยย่นเวลำเดินทำงของผู้คน

ได้มำกเลยทีเดียว”

รองครูใหญ่ “…”

ผู้อ ำนวยกำร “…”

ซือเสวียไม่ได้สนใจพวกเขำอีก แต่วิ่งไปอยู่ตรงหน้ำฉู่ลั่วด้วย

ควำมดีใจและเขินอำย หลังเอ่ยทักทำย เขำก็หัวเรำะรำวกับคนโง่

พร้อมทั้งลูบศีรษะของตนเอง

เลนส์กล้องในตอนนั้นของเขำคงพังเสียแล้ว เพรำะปรมำจำรย์ฉู่

ตัวจริงดูดีกว่ำตอนไลฟ์สตรีมร้อยเท่ำ

กล้องคงไม่สำมำรถแสดงควำมงดงำมของปรมำจำรย์ฉู่ได้แม้แต่

เศษเสี้ยวเดียวแน่นอน

หลังจำกฉู่ลั่วทักทำยกับพวกเขำแล้ว จึงหันไปทักทำยผู้น ำทั้ง

สำมคนของโรงเรียน

เมื่อเธอถูกเชิญเข้ำไปในโรงเรียน ครูใหญ่ถึงเอ่ยถำมว่ำ “ท่ำน

ปรมำจำรย์ โรงเรียนของพวกเรำมีปัญหำจริงเหรอครับ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้ำ มองไปยังซือเสวีย “ฉันเห็นจำกบนตัวของเขำค่ะ

เขำมีพลังหยินในร่ำงกำย ซึ่งคอยหล่อเลี้ยงตุ๊กตำตัวนั้น เพรำะแบบนี้

ตุ๊กตำตัวนั้นถึงได้ชอบเขำมำก”

ซือเสวีย “…”

คุณช่วยอย่ำพูดถึงตุ๊กตำตัวนั้นได้ไหม?

ตอนนี้ในกลุ่มชั้นเรียน ต่ำงพำกันล้อว่ำเขำมีภรรยำเป็นตุ๊กตำ

พวกเขำไม่ได้รักหรือเห็นใจเพื่อนนักเรียนอย่ำงเขำเลย!

ไม่รอให้ครูใหญ่พูด ซือเสวียซึ่งอยู่ข้ำง ๆ ก็เอ่ยว่ำ “ท่ำน

ปรมำจำรย์เก่งมำกจริง ๆ โรงเรียนของพวกเรำมีเรื่องรำวเกิดขึ้นมำ

ตลอดหลำยปีนี้ ก่อนหน้ำที่พวกเรำจะเลื่อนชั้นขึ้นมัธยมปลำยปีสำม

มีรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดตึกลงมำตำย”

พูดถึงเรื่องนี้ ครูใหญ่ก็ถอนหำยใจ “มันเป็นแค่กำรทดลองสอบ

ครั้งหนึ่งเท่ำนั้นเอง แต่กำรสอบได้ไม่ดี…เรื่องนี้ส ำหรับนักเรียนมัธยม

ปลำยปีสำม ต้องมีผลกระทบมำกแน่นอน แต่โรงเรียนของพวกเรำได้

จัดเตรียมครูเพื่อให้ควำมรู้กับนักเรียน เธอกระโดดตึกแบบนั้นไม่

คุ้มค่ำเลย อีกอย่ำงนิสัยของเธอในเวลำปกติ…”

เมื่อเล่ำถึงนักเรียนดีเด่นคนนั้น ครูใหญ่ก็ถอนหำยใจด้วยควำม

โศกเศร้ำ

รองครูใหญ่ก็ไม่ได้ปิดบัง พูดขึ้นจำกด้ำนข้ำงว่ำ “ไม่ใช่แค่

นักเรียนหญิงคนนั้น เมื่อครึ่งปีก่อนก็ด้วย มีเด็กนักเรียนคนหนึ่งคบ

กับคนนอกโรงเรียน และเกิดเรื่องขึ้นเหมือนกัน”

“ซ้ำที่หน้ำประตูโรงเรียน ยังเคยมีนักเรียนคนหนึ่งประสบ

อุบัติเหตุทำงรถยนตร์ด้วย”

“มีนักเรียนคนหนึ่งเกิดเรื่องเหมือนกัน เขำหัวใจวำย ขณะก ำลัง

กระโดดไกลในคำบพละ”

ซึ่งช่วงเวลำที่เกิดเรื่องทั้งหมด ก็ไม่ได้ห่ำงกันมำกนัก

“ก่อนหน้ำนี้โรงเรียนของเรำเคยเป็นสุสำนมำก่อน สำเหตุเป็น

เพรำะเรื่องนี้หรือเปล่ำ?”

ฉู่ลั่วส่ำยหน้ำตอบ “ในสิบโรงเรียนมักเคยเป็นสุสำนมำแล้วเก้ำ

โรงเรียน ถึงพลังหยินจำกสุสำนจะรุนแรง แต่โรงเรียนก็เป็นสถำนที่ที่

พลังหยำงแข็งแกร่งเช่นกัน ครูในฐำนะคนที่สั่งสอนให้วิชำควำมรู้แก่

ผู้คนย่อมมีพลังงำนเชิงบวก ท ำให้หยินหยำงต่ำงสมดุลกันพอดี

นักเรียนร่ำเรียนหนังสืออยู่ในโรงเรียนก็จะมีจิตใจที่สงบ”

แน่นอน นี่ยังเป็นเหตุผลว่ำท ำไมถึงมีเรื่องเหนือธรรมชำติเกิดขึ้น

ในโรงเรียนได้ง่ำยด้วย

ฉู่ลั่วเดินไปข้ำงหน้ำสองสำมก้ำว ทันใดนั้นเธอกลับชะงักฝีเท้ำ

เธอเงยหน้ำมองตรงไปยังเบื้องข้ำง ก่อนจะหันมองประตู “ประตูใหญ่

เคยมีกำรปรับเปลี่ยนมำก่อนไหมคะ?”

“ครับ ก่อนหน้ำนี้ประตูใหญ่มันเล็กมำก หลังจำกมีค ำร้องเรียน

เข้ำมำ พวกเรำจึงขยำยประตูโรงเรียนให้กว้ำงขึ้น”