เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1150 อนุสำวรีย์ร ำลึกวีรบุรุษ

โรงเรียนมัธยมหมิงไถหมำยเลขหนึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมปลำยที่ดี

ที่สุดในหมิงไถ แต่เพรำะประตูโรงเรียนเล็กเกินไป จึงถูกชำวเมือง

หัวเรำะเยำะอยู่เสมอ ทั้งยังถูกเอำไปพูดคุยกันจนกลำยเป็นเรื่องตลก

มำกมำย

หลังจำกทำงเบื้องบนของโรงเรียนร้องเรียนมำ จึงได้ท ำกำรขยำย

ประตูโรงเรียนให้กว้ำงขึ้น

ฉู่ลั่วถำมต่อ “ไม่ใช่แค่ขยำยใหญ่กว้ำงขึ้น แต่ยังเปลี่ยนต ำแหน่ง

ของมันด้วยใช่ไหมคะ?”

ครูใหญ่พยักหน้ำอีกครั้ง แล้วพำฉู่ลั่วเดินไปอีกดูทำงหนึ่ง “นี่คือ

ประตูโรงเรียนเก่ำครับ ตอนนี้มันกลำยเป็นประตูด้ำนข้ำงไปแล้ว ท่ำน

ปรมำจำรย์ ประตูโรงเรียนนี้มีปัญหำหรือเปล่ำครับ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้ำ “หลังจำกเปลี่ยนแปลงประตูโรงเรียนให้มำอยู่ตรง

กับอำคำรเรียนหลักพอดี ในด้ำนกำรยับยั้งวิญญำณชั่วร้ำย สิ่งนี้

กลับจะเป็นกำรเพิ่มควำมแข็งแกร่งให้เหล่ำวิญญำณร้ำยมำกขึ้น

ต่ำงหำกค่ะ”

ครูใหญ่เงียบไป “…”

ตำมด้วยอธิบำยต่อ “เดิมทีประตูโรงเรียนอยู่ติดถนนใหญ่ แต่

หลังจำกเปลี่ยนมำเป็นประตูใหญ่แบบนี้ เพื่อให้เชื่อมออกไปถึงตัว

ถนนใหญ่ได้ พวกเรำจึงเปิดเส้นทำงแยกมำจำกถนนสำยหลักอีก

หนึ่งเส้นทำงครับ”

ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้น “ในตอนแรกถนนเป็นเส้นตรง ตอนนี้กลำยเป็นถนน

รูปตัววำย เส้นถนนตรงเข้ำมำที่ประตูโรงเรียน เป็นกำรเพิ่มวิญญำณ

ชั่วร้ำยเข้ำมำ”

ครูใหญ่กลืนน้ำลำยลงคอ สีหน้ำเริ่มย่ำแย่มำก

“แค่เพรำะพวกเรำเปลี่ยนประตูโรงเรียนไปเหรอครับ?”

“นักเรียนที่เสียชีวิตคงจะเป็นนักเรียนที่เรียนในอำคำรหลักใช่

ไหมคะ?”

“เอ่อ อำคำรเรียนหลักเป็นอำคำรเรียนของชั้นมัธยมปลำยปีสำม

ครับ หลำยปีมำนี้คนที่ตำยดูเหมือนจะ…” ทั้งหมดเป็นนักเรียนชั้น

มัธยมปลำยปีสำมจริง ๆ

สีหน้ำของครูใหญ่ยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ ผู้อ ำนวยกำรกับรองครูใหญ่

ที่เดินตำมมำก็มีสีหน้ำไม่ต่ำงกันมำก

แค่เพรำะเปลี่ยนแปลงประตูโรงเรียนอย่ำงนั้นเหรอ?

หลังจำกฉู่ลั่วเดินไปทั่วทุกที่ในโรงเรียนแล้ว เธอก็ขมวดคิ้ว

ครูใหญ่เห็นสีหน้ำของเธอจึงยิ่งกังวลขึ้นไปอีก “ท่ำนปรมำจำรย์

ที่นี่ยังมีอะไรผิดปกติอีกใช่ไหมครับ? หลำยปีมำนี้โรงเรียนของพวก

เรำไม่ใช่แค่ขยำยประตูให้ใหญ่ขึ้น แต่ยังปรับปรุงอีกหลำยจุดเลยครับ

สนำมกีฬำก็ปรับปรุงใหม่ทั้งหมด หอประชุมก็มีกำรปรับเปลี่ยน…”

ฉู่ลั่วส่ำยหน้ำ “พวกมันไม่มีอะไรผิดปกติค่ะ ฉันแค่รู้สึกแปลกใจ

ถึงแม้ประตูจะตรงกับอำคำรเรียนหลักและมีพลังชั่วร้ำย แต่ไม่รุนแรง

พอจะฆ่ำคนได้หรอกนะคะ”

ฉู่ลั่วเดินวนรอบโรงเรียนอีกครั้ง แต่กลับไม่พบควำมผิดปกติใด

ๆ

เธอกลับไปยังประตูใหญ่อีกครั้ง จ้องมองอีกปลำยทำงด้ำนหนึ่ง

ของถนนรูปตัววำยเงียบ ๆ “ถนนเส้นนี้ตรงไปที่ไหนคะ?”

“อนุสำวรีย์ครับ”

ครูใหญ่ตอบ “นี่เป็นถนนสำยหลัก ตรงไปยังอนุสำวรีย์ที่อยู่ใน

จัตุรัสครับ”

ขณะที่พูดเขำก็รีบโบกมือ “อนุสำวรีย์ไม่มีทำงมีปัญหำได้หรอก

ครับ ที่นั่นสร้ำงขึ้นเพื่อร ำลึกถึงวีรบุรุษในสงครำมต่อต้ำนญี่ปุ่น…”

พวกเขำกลัวว่ำฉู่ลั่วจะไม่เข้ำใจประวัติควำมเป็นมำของเมืองหมิง

ไถ ครูใหญ่จึงอธิบำยว่ำ “ในสมัยสงครำมต่อต้ำนญี่ปุ่น พวกเรำได้ท ำ

กำรต่อสู้กับศัตรู ทั้งสองฝ่ำยล้มตำยและบำดเจ็บสำหัสมำก นี่เป็นกำร

ต่อสู้ที่น่ำสลดใจที่สุดของเมืองหมิงไถครับ”

“เพื่อร ำลึกถึงเหล้ำวีรบุรุษผู้กล้ำหำญ พวกเรำจึงสร้ำงอนุสำวรีย์

ขึ้นมำ”

ฉู่ลั่วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมำ พลำงถำมว่ำ “อนุสำวรีย์นี้ตั้งอยู่

บนแกนกลำงของเมืองหมิงไถใช่ไหมคะ?”

ไม่รอให้ครูใหญ่ตอบ ฉู่ลั่วก็ค้นหำค ำตอบจนเจอแล้ว

ครูใหญ่เอ่ยขึ้นว่ำ “ใช่ครับ มันตั้งอยู่ที่ใจของเมืองหมิงไถ”

ฉู่ลั่ว “…”

หลังเห็นฉู่ลั่วมีสีหน้ำเคร่งขรึม ขมวดคิ้วแน่น ครูใหญ่จึงถำมด้วย

ควำมกังวล “ท่ำนปรมำจำรย์ หรืออนุสำวรีย์จะมีปัญหำจริง ๆ ครับ?”

เป็นไปไม่ได้!

นั่นเป็นอนุสำวรีย์ร ำลึกถึงวีรบุรุษเชียวนะ

“อนุสำวรีย์มีไว้ร ำลึกถึงวีรบุรุษที่สละชีวิตในสงครำม ย่อมมีพลังห

ยินที่แข็งแกร่งมำก สำมำรถพูดได้ว่ำมีพลังชั่วร้ำยที่แข็งแกร่งที่สุด ยิ่ง

สร้ำงขึ้นบนจัตุรัสซึ่งเป็นจุดฮวงจุ้ยของหยำงบริสุทธิ์อีก”

“อนุสำวรีย์แห่งนี้จึงกลำยเป็นตะปูฮวงจุ้ยที่มีพลังหยินอันชั่วร้ำย

คอยตอกตรึงวิญญำณที่สร้ำงควำมวุ่นวำยเอำไว้”

ฉู่ลั่วมองออกไปไกล ๆ ถึงแม้จะมองไม่เห็นอนุสำวรีย์ แต่สีหน้ำ

ของเธอกลับแสดงควำมชื่นชมนับถือออกมำ

ครูใหญ่ได้ยินก็ถอนหำยใจออกมำเบำ ๆ อย่ำงโล่งอก “ผมบอก

แล้ว อนุสำวรีย์ไม่มีปัญหำแน่นอนครับ”

รองครูใหญ่พยักหน้ำเห็นด้วยตำม