เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1155 คืนเงินฉันมา

ซือเสวียมองตุ๊กตาผีที่ไม่ขยับเขยื้อนสักนิด เขาไม่ฝืนใจ พูดคำ

หวานออกไป “แม่ครับ ผมอยู่มัธยมปลายปีสามแล้วนะ มันเป็น

ช่วงเวลาสำคัญสำหรับผม”

แม่ของซือเสวียถอนหายใจ แรงงานฟรีแบบนี้กำลังจะหายไปแล้ว

“ฉันจะพกมันไว้กับตัวสักพัก ไม่ให้มันไปรบกวนซือเสวียหรอก

ค่ะ” เมื่อเห็นว่าคนตระกูลซือคนอื่นไม่ได้คัดค้านอะไร ฉู่ลั่วจึงถือ

ตุ๊กตาผีและเตรียมจะออกไป

ทว่าเธอเพิ่งเดินไปไม่กี่ก้าว น้องสาวของซือเสวียก็วิ่งเข้ามา

ร่างกายเล็ก ๆ ลากถุงผ้าใบใหญ่ออกมาด้วย

“เสี่ยวเหม่ย นี่กระโปรงของเธอนะ นี่คือหวี รองเท้า ลิปสติกกับ

เครื่องสำอาง…”

ใบหน้าอ่อนเยาว์น่ารักเผยความเจ็บปวดออกมา สองมือไพล่

หลังดูเหมือนผู้ใหญ่ “เสี่ยวเหม่ย คนเราจะคลั่งรักมากไปไม่ได้หรอก

นะ โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างพวกเรา จะคลั่งรักเกินไปไม่ได้”

“สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นความรัก ความจริงมันอาจจะไม่ใช่”

“ต่อไปเธออย่าโง่แบบนี้อีก เธอดูสิ เธอตกหลุมรักพี่ชายฉัน แต่

กระทั่งกระโปรงสวย ๆ ก็ไม่ได้ใส่ ไม่ได้ถักเปียสวย ๆ ด้วยซ้า…แถมยัง

ต้องซักผ้า ทำอาหาร…”

“จากนี้ไปก็อย่าชอบผู้ชายเลว ๆ แบบพี่ชายของฉันอีกนะ”

เธอตบแขนของตุ๊กตาผีเบา ๆ “เสี่ยวเหม่ย ต่อไปเธอต้องใช้ชีวิต

ให้ดี! อย่าถูกผู้ชายไม่ดีหลอกอีกล่ะ”

ตุ๊กตาผีซึ่งเดิมทีราวกับเป็นสิ่งของที่ตายไปแล้ว ค่อย ๆ ขยับลูก

ตาของตนเอง มองน้องสาวซือเสวียชวนให้น่าเวทนา วินาทีต่อมา มัน

ก็เหมือนจะร้องไห้ออกมา แต่ยังอดมองซือเสวียไม่ได้

แต่มันรักเขามากจริง ๆ !

และเขาก็ไม่ได้หลอกมัน ทั้งหมดเป็นความเต็มใจของมันเอง

การที่เขายินดีปล่อยมันไป ต้องเพราะไม่อยากให้มันเป็นทุกข์

แบบนี้แน่นอน

ในใจของเขายังมีมันอยู่

เฉิงยวนเดินเข้ามาหา มือหนึ่งถือถุงผ้าด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

อีกมือหนึ่งหยิบตุ๊กตาผีมาจากมือของฉู่ลั่ว

ใช้สองนิ้วคีบแล้วชูมันขึ้นอย่างรังเกียจ และความรังเกียจบน

ใบหน้าก็ควบคุมไว้ไม่ได้

เธอกางแขนออก หันหลังเดินไปข้างนอก

ตุ๊กตาผี “…”

คนตระกูลซือมองส่งฉู่ลั่วนั่งรถจากไป ซือเสวียจึงพูดกับกล้องว่า

“เทพธิดาน้อยกลับไปแล้ว ขอจบไลฟ์สตรีมของวันนี้ลงแล้วกันนะ

ครับ”

ช่องไลฟ์สตรีมปิดไปแล้ว จิ่งอันฉิงจึงเปลี่ยนเป็นแอ็กเคานต์หลัก

ของตัวเอง เธอจึงเห็นว่าในข้อความส่วนตัวมีคนส่งข้อความมาด่าเธอ

ทั้งนั้น

ตำหนิเธอว่าคิดจะแย่งความนิยมของฉู่ลั่ว

ด่าว่าเธอเป็นคนไร้ความสามารถ

ทั้งยังต่อว่าอย่างสาดเสียเทเสีย

จิ่งอันฉิงกัดฟันแน่น สีหน้าแววตามืดมนลงทันที

ตอนนั้นเอง ทางโรงเรียนมัธยมหมิงไถหมายเลขหนึ่งก็ติดต่อเธอ

มา ทั้งยังส่งหมายศาลและต้องการให้เธอออกมากล่าวขอโทษด้วย

เธอแค่นเสียงหัวเราะ ก่อนจะติดต่อไปหาฉู่หร่าน เธอร้องขอด้วย

ความมั่นใจ “หาทนายให้ฉันคนหนึ่ง ฉันต้องการยื่นฟ้องโรงเรียน

มัธยมหมิงไถหมายเลขหนึ่ง”

อีกฝ่ายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนวินาทีต่อมาจะระเบิดเสียงกรีดร้อง

“เธอยังมีหน้าโทรมาหาฉันอีกเหรอ ฉันให้เธอจัดการฉู่ลั่ว ไม่ใช่

ให้ฉู่ลั่วเป็นคนจัดการเธอ เธอวิ่งตามฉู่ลั่วต้อย ๆ วิ่งไปที่นั่นที่นี่ จน

กลายเป็นตัวตลกไปแล้ว”

“เธอไม่เห็นเหรอว่าตัวเองถูกชาวเน็ตรุมทึ้ง? เครื่องบินเจ็ต

ส่วนตัวที่เธอเช่า คนขับรถที่เธอให้ขับบนถนนอย่างบ้าคลั่ง…”

“เอาเงินร้อยล้านคืนมาให้ฉัน!”

ตอนนี้เธอเสียฐานะลูกสาวของตระกูลฉู่ไปแล้ว และไม่มีใครใน

ตระกูลฉู่แอบส่งเงินให้เธอเลย ตอนนี้เงินในมือก็เริ่มร่อยหรอลงเรื่อย

ๆ

ร้อยล้าน!

หัวใจของเธอพลันเจ็บแสบขึ้นมาแล้ว

ยัยคนไร้ค่านี่ ยังปล่อยตัวฉู่ลั่วไปได้อีก

จิ่งอันฉิงมีสีหน้าเย็นชา “เธอหมายความว่า เธอจะไม่หาทนายให้

ฉันใช่ไหม?”

“ฉันไม่ใช่แค่จะไม่หาทนายให้เธอ แต่ฉันจะหาทนายมาฟ้องร้อง

เธอด้วย! รีบเอาเงินร้อยล้านของฉันคืนมาซะ”

จิ่งอันฉิงถาม “ไม่มีฉัน แล้วเธอคิดจะสู้กับฉู่ลั่วยังไง? จะอาศัยแต่

สมองที่เต็มไปด้วยเศษขยะของเธอน่ะเหรอ?”

“อย่างน้อยมันคงดีกว่าถูกคนอื่นจูงไปมาเหมือนสุนัขแล้วกัน!”

ฉู่หร่านย้าอีกครั้ง “คืนเงินฉันมาด้วย!”