เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1156 ฉันต้องได้ของดีที่สุด

เมื่อกดวางสายโทรศัพท์

ฉู่หร่านก็หัวเราะเย็นชาใส่มัน ก่อนจะมองความคิดเห็นเกี่ยวกับ

จิ่งอันฉิงในแลปท็อปของตัวเอง ทั้งหมดล้วนเป็นคำพูดเยาะเย้ย

“ฉันยังต้องพึ่งเธออีกเหรอ? เหอะ!”

เธอปิดแล็ปท็อบลง ต่อสายไปหาอีกเบอร์หนึ่ง รอสักพัก ปลาย

สายจึงกดรับ

“โจวอี้ฉันคิดดีแล้วล่ะ พวกเราอายุก็ไม่น้อย ควรแต่งงานกันได้

แล้ว แบบนี้จะทำให้คุณไม่ต้องวิ่งไปมาทั้งในและนอกประเทศด้วย”

“หลังแต่งงาน ฉันก็จะไปอยู่ต่างประเทศกับคุณ”

อีกฝ่ายเสียงเงียบไป

“โจวอี้?”

“จริงเหรอ?” หลินโจวอี้มีน้าเสียงประหลาดใจ “หร่านหร่านฉันดี

ใจมากเลย ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะยอมแต่งงานกับฉัน”

“ฉันคิดว่าเธอคงไม่อยากออกจากบ้าน และกำลังกังวลเรื่อง

งาน…”

ฉู่หร่านนึกถึงความสัมพันธ์กับตระกูลฉู่ในเวลานี้ ก่อนนึกถึง

ถ้อยคำด่าทอบนโลกอินเทอร์เน็ตเหล่านั้น และงานโฆษณาที่น้อยลง

เรื่อย ๆ ของตัวเอง

“ตระกูลฉู่สำคัญมาก งานฉันก็สำคัญเหมือนกัน แต่ทั้งหมด

เทียบกับคุณไม่ได้หรอก คุณสำคัญที่สุด”

“ในเมื่อหร่านหร่านคิดดีแล้ว ฉันจะต้องเตรียมทุกอย่างให้ดีที่สุด

แน่นอน ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษให้หร่านห

ร่าน และต้องมอบของที่ดีที่สุดในโลกให้กับเธอ…”

ฉู่หร่านหัวเราะเสียงเบา “แน่นอนอยู่แล้ว ทั้งชุดแต่งงาน สถานที่

จัดงาน หรือแหวนเพชร…ฉันต้องได้ของดีที่สุด”

“หร่านหร่านของพวกเราเหมาะกับสิ่งที่ดีที่สุด”

น้าเสียงหลินโจวอี้อ่อนโยนราวกับสายน้า พาให้ผู้คนทนไม่ไหว

จนต้องดำดิ่งลงไป

แววตาของฉู่หร่านวูบไหวเล็กน้อย ราวกับเธอคิดอะไรขึ้นมาได้

“ฉันได้ยินว่าคุณหนูตระกูลถังฟื้นแล้ว โจวอี้ คุณ…”

“หร่านหร่าน ในเวลาที่มีความสุขแบบนี้ พวกเราอย่าพูดถึงคน

อื่นได้ไหม?”

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราไม่พูดถึงเธอแล้วนะ” ฉู่หร่านดีใจยิ่งกว่าเดิม

จากนั้นเธอจึงพูดถึงสิ่งที่ต้องการมากมายสำหรับงานแต่งงานก่อนจะ

วางสายไป

หญิงสาวครุ่นคิดอยู่สักพัก ตามด้วยกดเบอร์โทรออกอีกครั้ง

“นักข่าวโหยว ฉันมีข่าวใหญ่จะเล่าให้คุณฟังค่ะ”

เธอคือฉู่หร่าน แม้จะต้องออกจากวงการบันเทิง ก็ต้องออกมา

อย่างยิ่งใหญ่

……….

คฤหานส์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน

ฉู่ลั่วกับเฉิงยวนกลับมาที่คฤหานส์เมฆใสเฝ้ามองตะวันแล้ว เมื่อ

เห็นซ่งเมี่ยวเมี่ยว เฉิงยวนจึงโยนตุ๊กตาผีในมือไปให้เธอ “พวกเราเอา

ตุ๊กตากลับมาให้เจ้าตัวหนึ่ง”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวรับตุ๊กตามา “ว้าว! ตุ๊กตาผีนี่คะ! เป็นตุ๊กตาผีที่อยู่

ในไลฟ์สตรีมของพี่ลั่วลั่วตัวนั้นใช่ไหม?”

สัมภเวสีเด็กก็วิ่งเข้ามาดู “ว้าว ตุ๊กตาผีล่ะ”

เจ้าก้อนกลม ๆ หลายก้อนก็ลอยเข้ามาล้อมรอบตุ๊กตาผีเอาไว้

เฉิงยวนวางถุงผ้าลงข้างตัว “นี่เป็นพวกเสื้อผ้ากับรองเท้าของมัน

พวกเจ้าเอาไปเล่นสิ!”

“ว้าว! มีหวีด้วย!”

“มีกระโปรงด้วย!”

“มีรองเท้าไข่มุก กับมงกุฎ…”

จั่วยายาก็วิ่งเข้ามาสำรวจเช่นกัน พวกเด็ก ๆ ต่างวิ่งกรูมาหา

ห้อมล้อมตุ๊กตาผี

เฉิงยวนมองอยู่สองสามหน “ข้าบอกแล้วว่าถ้านำตุ๊กตากลับมา

ให้พวกเขาเล่น พวกเขาต้องดีใจแน่นอน!”

แม้จะถูกฉู่ลั่วใช้ยันต์สะกดเอาไว้ แต่พวกเขาล้วนเป็นวิญญาณ

ร้าย

ของเล่นธรรมดามาอยู่ในมือพวกเขาแบบนี้ เล่นได้ไม่กี่วันก็คง

พังแล้ว

ถึงมีเงินซื้อมา แต่สำหรับพวกเขา ของเล่นที่เล่นไม่เท่าไหร่ก็พัง

ก็ต้องรู้สึกเสียใจแน่

“ทั้งยังป้องกันไม่ให้พวกเขาทำเหมือนจิ่งเจียเหยียนเป็นของเล่น

ด้วย”

เพียงเอ่ยถึงจิ่งเจียเหยียน ก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจาก

ด้านในคฤหาสน์

“กรี๊ดดดด!!!”

ฉู่ลั่วกับเฉิงยวนมองหน้ากันก่อนจะรีบไปดู จึงเห็นจิ่งเจียเหยียน

กำลังกอดโน๊ตบุ๊กเอาไว้ เธอวิ่งกุมศีรษะกรีดร้องจนผมเผ้ายุ่งเหยิงไป

หมด

จั่วโยวโยว หร่วนย่วนย่วน และจิ่วฉานซึ่งอยู่ข้าง ๆ นั่งเงียบอยู่

ตรงข้ามเธอ กำลังมองอีกฝ่ายที่กำลังบ้าคลั่ง

ฉู่ลั่วกับเฉิงยวนเห็นภาพนี้แล้วฝีเท้าพลันชะงัก พวกเธอหันหลัง

กลับ เดินออกไปอย่างไม่ลังเล

แต่เดินออกไปเพียงก้าวเดียว ก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาดังมาจาก

ด้านหลัง “พวกเธอสองคนจะไปไหนกัน?”

ฉู่ลั่ว “องค์กรยังมีธุระ ฉันต้องไปจัดการน่ะ”

เฉิงยวน “ฝั่งที่กำลังขุดสุสานต้องการตัวข้า”

อย่าว่าแต่เดินออกไปเลย เพราะยังไม่ทันจะก้าวขา มือทั้งสองข้าง

ก็จับไหล่พวกเธอเอาไว้แล้ว น้าเสียงน่ากลัวเอ่ยขึ้นจากข้างหู “พวก

เธอ…ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!”