เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1157 ไม่มีสถานที่จัดการแข่งขัน
นาทีต่อมา
ฉู่ลั่วกับเฉิงยวนก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนนั่งเงียบร่วมกับจั่วโยวโยว
หร่วนย่วนย่วน และจิ่วฉาน
จิ่งเจียเหยียนกอดโน๊ตบุ๊ค ใต้ดวงตาหมองคล้า แววตาลุกเป็นไฟ
สองมือกดรัวบนแป้นพิมพ์อย่างรัวเร็ว
ร่างกายของเธอเหมือนจะปลดปล่อยกลิ่นอายความแข็งแกร่ง
ออกมา ทำให้เหล่าคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่มีใครกล้าขยับเลยแม้แต่
นิดเดียว
เฉิงยวนเอียงคอเอ่ยกระซิบเสียงเบาที่สุดกับฉู่ลั่ว “ข้าไม่เคยได้
ยินเลยว่าปีศาจที่อดนอนขอบตาจะคล้าได้ด้วย? เจ้าเคยได้ยินไหม?”
ฉู่ลั่ว “…”
ไม่รอให้ฉู่ลั่วตอบ จิ่งเจียเหยียนซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เงยหน้าขึ้น
มอง
เฉิงยวนยืดตัวนั่งหลังตรงทันที สายตามองไปข้างหน้า ท่าทาง
เชื่อฟังราวกับเด็กน้อยวัยอนุบาล
จิ่งเจียเหยียนก้มหน้าลงอีกครั้ง กดเคาะแป้นพิมพ์เสียงดังต๊อก
แต๊ก
หร่วนย่วนย่วนยกมือขึ้นปิดปาก กระซิบเสียงเบา “เธอไม่ได้นอน
มาหลายวันแล้ว แต่ที่ขอบตาดำไม่ใช่เพราะไม่ได้นอน แต่เป็นเพราะ
กำลังร้อนใจต่างหาก”
จิ่งเจียเหยียนเงยหน้าพรึ่บ
ทุกคนนั่งตัวตรงอีกครั้ง
จิ่วฉานกดเสียงต่าเช่นกัน “พวกเราต้องนั่งอยู่ตรงนี้ไปอีกนานแค่
ไหน?”
จั่วโยวโยว “สภาพของเจียเหยียนในตอนนี้ พวกเรามีใครกล้า
ขยับตัวบ้างล่ะ”
ไม่กล้า พวกเขาไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียวเลยจริง ๆ
จิ่งฉาน “…ถ้าอย่างนั้นพวกเราต้องนั่งแบบนี้ไปตลอดเหรอครับ?”
เฉิงยวนเอ่ยยุยงเขา “เจ้าก็ลองเดินออกไปสิ ให้นางลุกขึ้นมา
เคาะหัวของเจ้า ไม่แน่ว่าอาจจะกลับมาเป็นปกติก็ได้”
จิ่วฉาน “…”
“ฉันได้ยินนะ”
จิ่งเจียเหยียนซึ่งใบหน้าซ่อนอยู่ด้านหลังของโน๊ตบุ๊ค ส่งเสียงน่า
สยดสยองยิ่งกว่าผีร้ายออกมา
เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด
จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาน่ากลัว
“ฉันจะคอยดูว่าในบรรดาพวกเธอใครจะกล้าขยับไปไหนบ้าง”
ทุกคน “…”
ฉู่ลั่ว “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? เธอพูดออกมาสิ พวกเราจะได้
ช่วยกันแก้”
พูดจบ คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต่างมองเธออย่างพร้อมเพรียงกัน
สายตาเหล่านั้นทั้งชื่นชมและหวาดกลัว
จิ่งเจียเหยียนนั่งฟังอยู่ฝั่งตรงข้ามพลันสีหน้าก็เปลี่ยนไป
พริบตาเดียวเธอก็ยกโน๊ตบุ๊คไปวางไว้ด้านข้าง แล้วฟุบลงบนโต๊ะ สอง
มือคว้ามือของฉู่ลั่วไว้ “ลั่วลั่ว ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนดีที่สุด เธอจะช่วยฉัน
แน่นอนใช่ไหม?”
ฉู่ลั่ว “…”
ตอนนี้ต้องใช้คำว่าเสียใจทีหลังแล้วใช่ไหม?
สิบนาทีต่อมา จิ่งเจียเหยียนที่กลับมาเป็นปกติแล้วกำลังนั่งห่อ
ไหล่บนโซฟา “จบแล้ว ตอนนี้มันจบสิ้นกันแล้ว!”
“ฉันส่งหนังสือเชิญไปบนเว็บไซต์ 111 แล้ว ว่าจะมีการจัดการ
แข่งขันเพื่อค้นหาราชาปีศาจ ตอนนี้กลุ่มปีศาจออกมารวมตัวกันแล้ว
แต่ว่า…”
เธอมองฉู่ลั่วทั้งน้าตา ก่อนจะส่งเสียงร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
“แต่ไม่มีสถานที่จัดการแข่งขันชิงตำแหน่งราชาปีศาจ”
“ฉันหาสถานที่ที่เหมาะสมในการจัดการแข่งขันชิงตำแหน่ง
ราชาปีศาจไว้หลายที่ แต่ไม่ได้เลยสักที่ ไม่มีเลย”
เธอนับนิ้วตัวเองพลางพูดต่อ
“จุดชมวิวเข้าไม่ได้ ถ้าเข้าไปก็ต้องเสียค่าเข้า เสียค่าเข้ายังไม่
เท่าไหร่ ยังต้องใช้บัตรประชาชนด้วย แถมยังต่อสู้ไม่ได้อีก เพราะมี
นักท่องเที่ยวเยอะมาก”
“เขตคุ้มครองก็ไม่ได้ ในนั้นมีการตรวจจับอาวุธ ถ้าพวกเรากล้า
ต่อสู้กันในนั้น จุดจบของฉันก็คือคุก”
“กรี๊ดดดด! เพราะอะไร? ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
แม้แต่สถานที่จัดการแข่งขันใหญ่ยังหาไม่ได้”
เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง พร้อมกับจิกทึ้งผมของตัวเอง
“จบแล้ว มันจบสิ้นแล้วล่ะ! ตอนนี้กลุ่มปีศาจออกมากันแล้ว แม้กระทั่ง
ปีศาจที่อยู่มาสองพันกว่าปีก็ถูกฉันปลุกขึ้นมาแล้วนะ!”
“แต่ยังไม่ได้กำหนดสถานที่เลย!”
“กรี๊ดดด! ให้ฉันตายไปเสียเถอะ! ให้ฉันตายไปตอนนี้เลย!”
“ฉันจะไม่อยู่ต่อแล้ว”
“ถ้าตอนนี้ฉันบอกว่าตัวเองแค่พูดเล่นไปล่ะ”
“เจ้าก็จะถูกทุบตีจนตาย ถูกไล่ออกจากเผ่าพันธ์ปีศาจ” เฉิงยวน
เอ่ยตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ
จิ่งเจียเหยียน “…”
เธอไหลจากโซฟาลงไปที่พื้นราวกับของเหลว แล้วกลับคืนร่าง
เดิม นอนกลิ้งตัวไปมาอยู่บนพื้น พลางร้องไห้โฮออกมา “ให้ฉันตาย
ไปเถอะ! พวกเธอตีฉันให้ตายเถอะ!”
YOU MAY ALSO LIKE
