เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1159 ลั่วลั่วยอมเอาตัวเข้าแลก

จิ่งเจียเหยียนทรุดลงกับพื้น หมดอาลัยตายอยาก

เฉิงยวนถอนลมหายใจหนัก “ก็ได้! เวลานี้ต้องให้พระเอกของเรา

ออกโรง…ฮั่วเซียวหมิง โทรหาเขาสิ”

เธอมองฉู่ลั่วพลางเอ่ย “ตัวเขามีเส้นสายและทรัพยากรเยอะ ย่อม

รู้เรื่องอะไรมากมายกว่าพวกเรา หากเจ้าเขินอาย เช่นนั้นก็…อิ ๆ…”

“ไม่ได้!” จิ่งเจียเหยียนซึ่งอยู่ในสภาพเสมือนตายเด้งตัวขึ้นจาก

พื้นทันที

ก่อนจะปราดไปอยู่ตรงหน้าฉู่ลั่ว “ไม่ได้! ฉันไม่ยอม จะปล่อย

ให้ลั่วลั่วยอมเอาตัวเข้าแลกเพราะฉันไม่ได้”

ฉู่ลั่วที่กำลังจะหยิบมือถือ “…”

เฉิงยวนพูดไม่ออก “คงไม่ถึงขั้นเอาตัวเข้าแลก”

ใจจริงก็อยากให้แบบนั้นอยู่หรอก

แต่ก็ต้องดูว่าเจ้าตัวจะยินยอมหรือเปล่า

จิ่งเจียเหยียนส่ายหน้าแรง ๆ “ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้ ห้ามแลกอะไร

ทั้งนั้น”

“โดยเฉพาะกับฮั่วเซียวหมิง” จิ่งเจียเหยียนจับแขนฉู่ลั่วไว้ “จะ

ให้ลั่วลั่วต้องติดค้างเขาไม่ได้”

เฉิงยวน “…”

“ต่อให้จัดการแข่งขันชิงตำแหน่งราชาปีศาจไม่ได้แล้วฉันต้อง

ถูกฝูงปีศาจทุบตีจนตาย ก็ไม่มีทางขอความช่วยเหลือจากฮั่วเซียวห

มิง”

“ให้ผมช่วยอะไรเหรอ”

เสียงหนึ่งดังมาจากหน้าประตู

ทุกคนมองไปยังทางเข้า

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวทำสีหน้าไร้เดียงสา “กริ่งดังอยู่ตั้งนาน แต่ไม่มีใคร

ไปเปิด หนูเลยไปเปิดเอง”

ฮั่วเซียวหมิงคล้องสูทตัวนอกไว้บนแขน เดินหน้านิ่วเข้ามา ขณะ

ทอดมองสถานการณ์ในห้องรับแขก “อยากให้ผมช่วยอะไร”

“เปล่า! ไม่มีอะไรทั้งนั้น” จิ่งเจียเหยียนส่ายหน้ารัว

แต่เฉิงยวนเล่าทุกอย่างอยู่ด้านข้างด้วยความระอา

จิ่งเจียเหยียนแค่นเสียง “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณทำได้ ฉันดูทุก

สถานที่ในประเทศจนหมดแล้ว”

ฮั่วเซียวหมิงเดินไปหาฉู่ลั่ว ก้มหน้าถาม “หลังกลับบ้านมา คุณ

ได้กินข้าวหรือยัง”

ฉู่ลั่ว “…”

“ผมเห็นว่าวันนี้คุณเอาแต่เดินทางเพื่อจัดการธุระ ได้กินอะไรบ้าง

ไหม”

ฉู่ลั่วส่ายหัว

ตั้งแต่พลังวิญญาณกลับคืนมาระดับหนึ่ง ถึงร่างกายจะยังเป็น

กายหยาบทั่วไป แต่ก็ไม่เจ็บป่วยง่ายอย่างเมื่อก่อนแล้ว

“คุณเหนื่อยมาทั้งวัน ผมคงไม่พาคุณออกไปกินข้าว ที่บ้านก็ไม่

เหมาะให้เรียกพ่อครัวมา ผมเลยสั่งอาหารจากร้าน อีกเดี๋ยวคงมาส่ง

คุณกินสักหน่อยเถอะ”

พูดจบ ฮั่วเซียวหมิงก็หันไปมองเฉิงยวน

เฉิงยวนแหงนหน้ามองเพดาน

อย่ามองหล่อนด้วยสายตาแบบนี้นะ

หล่อนไม่รู้จักเอาใจใส่อย่างหัวหว่านหรือดูแลฉู่ลั่วเป็นอย่างดี

ไม่ได้จริง ๆ

หวานหว่าน!

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่คิดถึงเจ้า

“ส่วนเรื่องที่พวกคุณคุยกันเมื่อกี้ ผมรู้จักสถานที่หนึ่งที่เหมาะ

มาก”

………

อาหารจากร้านมีอยู่หลากหลายเมนู ทั้งหอม น่ากิน ซ้ายัง

รสชาติอร่อย

“คุณกินข้าวไปเถอะ ผมจัดการไม่นานก็เสร็จ”

ฮั่วเซียวหมิงจับฉู่ลั่วนั่งบนเก้าอี้ ให้เธอทานอาหารเย็น แล้วเรียก

คนอื่นที่กินข้าวได้ไปทานด้วยทั้งหมด

ส่วนตัวเขาเดินไปทางโซฟาแล้วนั่งลง

ขาเรียวยาวนั่งไขว่ห้าง สายตาวนสลับจิ่งเจียเหยียนและเฉิงยวน

ริมฝีปากเฉิงยวนกระตุกด้วยความพูดอะไรไม่ออก “คือว่า…หาก

ข้าบอกว่าเป็นเพราะลั่วลั่วแข็งแกร่งเกินไป ข้าจึงลืมว่านางยังต้องกิน

ข้าวอยู่ เจ้าจะไม่โกรธขนาดนั้นได้หรือ”

“คุณคิดว่ายังไงล่ะ”

เฉิงยวนหุบปากพลางนั่งตัวตรง

จิ่งเจียเหยียนเชิดคอชูคางแค่นเสียงเย็นชา

ฮั่วเซียวหมิงปรายตามองเธอ “สถานที่ที่คุณว่า ในอำเภออิ๋งเซียง

ของเราเหมาะสมมาก”

“เหอะ”

“อิ๋งเซียงตรงตามทุกความต้องการของคุณทุกอย่าง”

จิ่งเจียเหยียนยังคงแค่นเสียงต่อไป

เฉิงยวนถลึงตาใส่เธอ “อย่าให้มันมากนัก! เจอสถานที่ตรงตาม

ความต้องการได้สักที่ก็นับว่าไม่ง่าย ขืนเจ้ายังทำตัวยโสต่อ รอวันที่

ถูกฝูงปีศาจเล่นงานจนตาย และถูกขับไล่ออกจากการเป็นปีศาจได้

เลย”

จิ่งเจียเหยียนเม้มปาก มองฮั่วเซียวหมิงอย่างไม่เต็มใจ

ฮั่วเซียวหมิงอธิบายสภาพแวดล้อมของอิ๋งเซียง

ยิ่งฟัง จิ่งเจียเหยียนยิ่งรู้สึกว่าอิ๋งเซียงเป็นสถานที่อันเหมาะสม

ที่สุด

พื้นที่กว้างขวางมากพอ

สู้กันในอาณาจักรความฝันก็จะไม่ต้องทำลายสภาพแวดล้อม

จริง ๆ

นักท่องเที่ยวก็เข้าไปไม่ได้ด้วย

เป็นสถานที่สุดสมบูรณ์แบบเพียงหนึ่ง ไม่มีที่ไหนอีกแล้ว

ดวงตาของเธอเป็นประกาย มุมปากยกยิ้ม

คราวนี้เธอก็ไม่ต้องถูกตีจนตายแล้ว