เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1173 ขอบคุณท่านปรมาจารย์
หลังจากฉู่ลั่ววางโทรศัพท์ลง สายตาก็จ้องไปยังรูปภาพที่เฉิง
ยวนถ่ายมา ทั้งหมดถูกล้างรูปออกมาแล้ว
ไม่ผิดไปจากที่เฉิงยวนบอกมากนัก สุสานนี้ไม่ใหญ่ มีขนาดอยู่
ประมาณสิบกว่าเมตรเท่านั้น
ทั้งยังไม่ใช่สุสานหรูหราอะไร นอกจากโลงศพซึ่งอยู่ตรงกลาง
รอบข้างล้วนเป็นของที่นักพรตใช้วางกันเอาไว้
และขวดผนึกรักก็วางอยู่ทางด้านขวาของโลงศพ
“ไม่มีอะไรเลย ครั้งนี้ข้าเข้าไปค้นดูทุกที่ข้างในอีกครั้ง แต่กลับไม่
เห็นของมีค่าอะไร แม้แต่ในโลงศพ ข้าก็ดูมาทั้งหมดแล้ว”
ในตอนนั้นเอง จั่วโยวโยวก็พาผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา เป็นใช้
ชีวิตปั้นปลายอย่างสงบที่เคยร่วมไลฟ์สตรีมกันก่อนหน้านี้
ใบหน้าซึ่งตอนแรกไร้สีเลือด ตอนนี้ใบหน้าของเขาเปล่งประกาย
สีแดงเรื่อ ถึงจะไม่ได้ยิ้มอยู่ แต่เขาดูมีความสุขมาก
“ท่านปรมาจารย์!” ทันทีที่ใช้ชีวิตอย่างสงบเห็นฉู่ลั่ว ใบหน้าของ
เขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ผมมาขอบคุณท่านปรมาจารย์ครับ”
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมจะโอนเงินให้เธอหนึ่งล้าน “ที่ดิน
ถูกประมูลขายไปแล้ว บ้านของผมขายได้มากกว่าสิบห้าล้านเลยล่ะ
ครับ!”
“ขอบคุณท่านปรมาจารย์มากจริง ๆ ครับ”
เขาเข้าใจดี ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่ลั่วให้กระดาษแบบร่างฮวงจุ้ยแผ่น
นั้นกับเขา ที่ดินผีสิงผืนนี้คงไม่มีคนมาแย่งซื้อกันมากขนาดนี้ ดังนั้น
เมื่อได้รับเงินมาแล้ว เขาจึงตั้งใจมาขอบคุณปรมาจารย์ฉู่ลั่ว
“ห้าแสน!” ฉู่ลั่วยังไม่รับเงิน “ห้าแสนก็คือห้าแสนค่ะ”
นิ้วมือที่กำลังจะกดโอนของใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบหยุดทันที
เขาชะงักไปเพียงวินาทีหนึ่ง ก่อนจะมองฉู่ลั่วด้วยสีหน้าเคารพ
เลื่อมใส
สมกับเป็นท่านปรมาจารย์ ทำนายได้ด้วยว่าเขาจะโอนเงินให้เธอ
หนึ่งล้าน!
เขาได้ยินคำพูดของท่านปรมาจารย์ จึงโอนไปเพียงห้าแสน
เสียงกริ่งที่ประตูดังขึ้น
จั่วโยวโยวเป็นคนไปเปิดประตู ผ่านไปสักพักหนึ่งก็นำเฉาว่าน
กับภรรยาเข้ามา
“ลั่วลั่ว!” ทันทีที่เปาเหวินฉีเห็นฉู่ลั่วก็ปล่อยมือจากเฉาว่าน แล้ว
เดินเข้ามาหาฉู่ลั่วอย่างกระตือรือร้น “รีบมาดูสิ ฉันเตรียมของขวัญ
ขอบคุณหนูไว้ให้แล้วจ้ะ”
เธอจูงมือฉู่ลั่ว ในมือของบอดี้การ์ดซึ่งอยู่ด้านหลังถือกล่องไว้คน
ละหนึ่งใบ
เมื่อกล่องทั้งสามใบถูกเปิดออก
“นี่คือหยกจ้ะ เป็นหยกที่ไม่ได้แกะสลัก หยกชิ้นนี้คุณภาพดีมาก
ฉันได้ยินว่าคนที่บำเพ็ญเพียรอย่างหนูชอบของแบบนี้ ฉันเลยตั้งใจ
เตรียมสิ่งนี้มาให้”
“นี่คือเหรียญโบราณ”
กล่องสุดท้ายเปิดออกมา มันเป็นร่มสีแดงเลือดคันหนึ่ง
“นี่เป็นของที่ฉันประมูลมาได้จากต่างประเทศจ้ะ ว่ากันว่ามัน
ค่อนข้างเก่าแก่ ฉันเห็นว่าอักขระด้านบนสวยดี น่าจะเป็นของที่ผู้
บำเพ็ญใช้กัน จึงประมูลมาเพื่อจะมอบให้หนูนี่แหละ”
หลังแนะนำของขวัญทั้งสามชิ้นเสร็จ เปาเหวินฉีก็มองฉู่ลั่วด้วย
ความคาดหวัง
เฉาว่านเองก็ประหม่าเช่นกัน “ท่านปรมาจารย์ ถ้าคุณไม่ชอบ
พวกเราให้เป็นเงินก็ได้นะครับ จะเท่าไหร่ก็ได้ ขอแค่ท่านปรมาจารย์
เสนอมา”
“ฉันชอบมากค่ะ” ฉู่ลั่วตอบ
รอยยิ้มบนใบหน้าเปาเหวินฉีกดลึกขึ้น มองเฉาว่านด้วยความ
ภาคภูมิใจ “ฉันบอกแล้ว ของพวกนี้ดีกว่าเงินตั้งเยอะ”
“สิ่งสำคัญคือความตั้งใจดีต่างหาก”
เฉาว่านรู้สึกขอบคุณจากใจจริง “ขอบคุณครับท่านปรมาจารย์
ผมประมูลที่ดินผืนนั้นมาแล้ว และเตรียมจะสร้างตามแบบของท่าน
ปรมาจารย์”
“คุณประมูลมาได้ก็นับเป็นโชคของคุณค่ะ”
เปาเหวินฉียิ้ม พลางเอ่ยว่า “ถึงยังไงก็ต้องขอบคุณลั่วลั่วที่บอก
เขาล่วงหน้า ทำให้เขาไปที่นั่นและเจรจากับทางรัฐบาลท้องถิ่นได้
อย่างรวดเร็ว ถึงซื้อที่ดินผืนนั้นมาได้”
“ลั่วลั่ว ฉันปรึกษากับเหล่าเฉาแล้วล่ะ ลูกชายคนเล็กของ
ตระกูลหยาง พวกเราจะจัดหางานทำความสะอาดง่าย ๆ ในโรงงานไว้
ให้เขา”
“ไม่ใช่เพราะอยากให้เขาทำงานหรอกนะจ๊ะ แต่คนในหมู่บ้าน
ของพวกเขา…แบ่งเงินกันแล้ว มีหลายคนเตรียมย้ายออกจากหมู่บ้าน
เพื่อไปอยู่ในเมือง เหลือแค่คนสูงอายุไม่กี่คนที่ยังอยู่ในหมู่บ้าน จึงไม่
มีใครสะดวกดูแลเขาแล้ว”
เปาเหวินฉีกับเฉาว่านมองฉู่ลั่วอย่างประหม่า เกรงว่าสิ่งที่พวก
เขาเตรียมการไว้จะมีอะไรไม่เหมาะสม
ฉู่ลั่วแววตาอ่อนโยน “แบบนี้ดีมากแล้วค่ะ”
ลูกชายคนเล็กของตระกูลหยางก็ได้รับเงินส่วนแบ่งเช่นกัน แต่
เงินนั้นสำหรับเขาแล้วไม่ได้มีประโยชน์มากมายนัก
ไม่แน่ว่ามันอาจจะนำพาภัยพิบัติมาสู่ตัวเขาด้วย
YOU MAY ALSO LIKE
