เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1174 ท าไมถึงต้องทรยศเธอด้วย

เฉาว่านเตรียมการเช่นนี้ ไม่เพียงแค่รับประกันชีวิตความเป็นอยู่

ในอนาคตของลูกชายคนเล็กตระกูลหยางได้ แต่ยังเป็นการรับประกัน

ความปลอดภัยของเขาด้วย

“พวกคุณจัดการแบบนี้ดีมากแล้วจริง ๆ ค่ะ”

จนกระทั่งพวกเขากลับออกมาจากคฤหาสน์เมฆใสเฝ้ามองตะวัน

เปาเหวินฉีถึงเลิกคิ้วใส่เฉาว่านอย่างโอ้อวด “ฉันบอกแต่แรกแล้ว ถ้า

มอบของพวกให้นี้ จะทำให้ลั่วลั่วดีใจยิ่งกว่าเงินเสียอีก”

เฉาว่านหัวเราะชอบใจ

“ภรรยาของผมคิดได้รอบคอบมาก ทั้งยังคิดถึงเรื่องลูกชายคน

เล็กของตระกูลหยางด้วย”

เปาเหวินฉีก้าวขึ้นไปนั่งบนรถแล้วหันมองคฤหาสน์เมฆใสเฝ้า

มองตะวันด้วยแววตาอ่อนโยน “เธอไม่เหมือนกับพวกเรา”

ไม่แปลกใจเลยที่คนมีสายตาสูงส่งอย่างหยางไต้จะชอบเธอ ยิ่งไป

กว่านั้นยังรักมากกว่าลูกของตัวเองเสียอีก

ในคฤหาสน์

เฉิงยวนเดินวนรอบเหรียญโบราณกับหยกพวกนั้น “พวกเขาใจ

กว้างอะไรขนาดนี้! ทั้งเหรียญโบราณและหยกล้วนมีประโยชน์ทั้งนั้น

เลย”

“อืม”

เฉิงยวนมองฉู่ลั่วด้วยท่าทางสงสัย เมื่อมองตามสายตาของเธอ

ไป ก็เห็นร่มสีแดงคันนั้น

“ร่มแดงคันนี้…ดูไม่ได้พิเศษอะไรเลยนะ!” เฉิงยวนเข้าไปใกล้

เหม่อมองร่มคันนี้อยู่กับฉู่ลั่ว

หลังมองอยู่สักพักหนึ่ง ก็ยังหาเหตุผลที่มาที่ไปของมันไม่ออก

เลย

“เป็นอาวุธเวทย์ที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณ มีเพียงเจ้าของของ

มันเท่านั้น ถึงจะใช้มันได้”

ฉู่ลั่วหยิบร่มออกมาจากกล่องโบราณที่ดูเรียบง่าย จากนั้นก็กาง

ร่มออก ก้านร่มแต่ละก้านมีระฆังทองแดงโบราณห้อยอยู่บนนั้น

“มันค่อนข้างประณีตเลยนะ!”

“อืม ใช้หยกโลหิตมาทำเป็นด้ามจับ ใช้เหล็กบังจันทร์กลืน

วิญญาณมาทำเป็นกระดูกร่ม ใช้กระจับแดงบังสวรรค์มาทำเป็นหน้า

ร่ม เป็นอาวุธสังหารและโล่ป้องกันที่สมบูรณ์”

“อักขระบนระฆังนี้คล้ายกับ…” เฉิงยวนมองด้วยความสงสัย

“ระฆังชิงหลวน วัตถุศักดิ์สิทธิ์ของพุทธ อักขระด้านบนเป็นภาษา

สันกฤต”

ฉู่ลั่วเก็บร่ม วางมันกลับเข้าไปในกล่องแล้วปิดลง

เฉิงยวนคิดจะยื่นมือออกไปแตะต้อง แต่กลับถูกฉู่ลั่วตีมือทันที

“นี่เป็นของที่ใช้ปลดปล่อยวิญญาณร้าย มันเต็มไปด้วยพลังร้ายกาจ

และพลังวิญญาณ ทางที่ดีผีอย่างเธอน่ะอย่าไปสัมผัมมันเลย”

เฉิงยวนกุมมือที่ถูกตีของตัวเอง และยังมองด้วยความสงสัยใคร่รู้

“แค่เพียงได้ยินวิธีใช้งานก็รู้แล้วว่าของสิ่งนี้ไม่ธรรมดา แต่ไม่รู้ว่า

เจ้าของของมันจะเป็นใคร?”

ฉู่ลั่วไม่ได้พูดอะไร แค่มองกล่องนั้นเงียบ ๆ

………

ตกกลางคืน

รถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นมาหยุดยังสถานพยาบาลที่ชานเมืองตี้

จิง

สถานพยาบาลแห่งนี้สร้างโดยฮั่วกรุ๊ป ได้ข่าวว่าใช้เทคโนโลยี

ใหม่ล่าสุดและเป็นเทคโนโลยีขั้นสูงที่สมบูรณ์แบบในการทำงาน

รักษาผู้คน เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่อยู่ด้านในล้วนมีประสบการณ์

และคุณสมบัติที่ดีที่สุดทั้งหมด

แต่จนถึงวันนี้ ก็ยังไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้ามา

บนอินเทอร์เน็ตมีข้อมูลเกี่ยวกับสถานพยาบาลแห่งนี้น้อยมาก

อย่างมากก็แค่การคาดเดาว่าเป็นสถานพยาบาลที่สร้างขึ้นมาเพื่อ

เหล่าคนมีเงินโดยเฉพาะ

รถคนนั้นขับเข้ามาในประตู อ้อมอาคารสถานพยาบาลที่อยู่

ด้านหน้า และขับตรงไปจนถึงอาคารด้านหลังสุดท้ายของ

สถานพยาบาล กระทั่งขับไปถึงหน้าประตู

“เจ้านิกาย”

ฉู่ลั่วพยักหน้าให้ แล้วเดินมายังหน้าห้องห้องหนึ่ง

“เจ้านิกาย คนของพวกเราจับตาดูเขามาตลอด แต่ยังไม่พบว่า

เขาจะมีการเคลื่อนไหวแปลก ๆ อะไรเลยครับ และยังสลบอยู่

เหมือนเดิม”

“อืม”

เมื่อผลักประตูเข้าไปก็เห็นเป็นห้องโล่งกว้างที่มีเพียงเตียงหนึ่ง

เตียงกับโต๊ะอีกหนึ่งตัว บนเตียงนั้นมีรุ่ยอวิ๋นโจวที่นอนไม่รู้สึกตัวอยู่

ประตูห้องพลันปิดลง

ฉู่ลั่วเดินไปอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย สายตาจ้องมองผู้ชายคนนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็หยิบกล่องโบราณออกมาวางไว้ข้าง

เตียง “ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย?”

“…”

“พวกเราเป็นศิษย์อาจารย์กันมาร้อยปีแล้ว ฉันเคยปฏิบัติต่อนาย

ไม่ดีหรือไง”

“รุ่ยอวิ๋นโจว…เพราะอะไรกัน?”

ทำไมถึงต้องทรยศเธอด้วย?

ทำไมต้องแทงข้างหลังเธอ ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของเธอแบบ

นี้?

แล้วทำไมถึงต้อง…มาที่โลกนี้?

น้าเสียงของฉู่ลั่วไม่มีขึ้นลง

ผู้ชายที่อยู่บนเตียงยังคงไม่ได้สติ

เธอมองเขาอยู่สักพัก จากนั้นถึงได้หันหลังเดินออกไป