เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1187 ฆ่าและทรมานผี

“คุณช่วยฉันไม่ได้เหรอ? คุณเป็นระบบของฉันไม่ใช่หรือไง?

หรือคุณคิดจะมองดูฉันถูกของสกปรกพวกนี้ทำร้ายอย่างเดียว?”

[ถ้าไม่ใช่เพราะฉันช่วยคุณ ตอนนี้คุณยังจะสามารถนอนอยู่ตรง

นี้ได้อย่างสงบอยู่หรือเปล่า?] น้าเสียงของระบบก็ไม่ค่อยพอใจเช่นกัน

แต่จิ่งอันฉิงไม่ได้สังเกตมันสักนิด เธอยังพูดด้วยความโมโห

ต่อไป “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณยุยงให้ฉันไปแย่งชิงแผนภูมิดวงชะตาของ

ฉู่หร่านมา ฉันคงไม่ถูกฉู่ลั่วทำร้าย…”

“ไม่ได้อะไรกลับมาไม่พอ ยังจะถูกผีตามรังควานอีก”

เธอดึงผ้าห่มออก แม้แต่รองเท้าก็ยังไม่ได้สวม เธอเดินไปที่

ห้องน้า ก่อนจะเลิกชุดนอนผ้าซาตินของตัวเองขึ้นสำรวจดู

ภายใต้เนื้อผ้านั้นเผยให้เห็นผิวขาวผ่องหลายส่วน

แต่บนแขนของเธอ มีบาดแผลน่ากลัวที่ปากแผลยังคงปลดปล่อย

พลังหยินออกมาเบาบาง

ผิวหนังและเนื้อตรงปากแผลปริเปิด รอบแผลเป็นสีดำสนิท เส้น

เลือดสีดำแตกแขนงออกไปราวกับกิ่งก้านของต้นไม้

“แผลนี่ฉันต้องจัดการกับมันยังไง?”

แค่มองดูเพียงนิดเดียว จิ่งอันฉิงก็รู้สึกไม่สบายใจแล้ว

[อาวุธของฉู่ลั่วร้ายกาจมาก บาดแผลที่มันสร้างขึ้นไม่สามารถ

รักษาหายได้ง่ายขนาดนั้น]

“แต่ถึงอย่างนั้นจะปล่อยมันไว้แบบนี้ไม่ได้! ฉันยังต้องใส่กระโปรง

อีกนะ ใกล้ถึงงานเลี้ยงวันเกิดของฮั่วเซียวหมิงแล้ว ฉันจะไม่ไปได้

เหรอ?”

ระบบ [ที่จริงยังมีอีกหนึ่งวิธี ที่ทำให้สั่งสมบุญบารมีได้อย่าง

รวดเร็ว…]

“สั่งสมบุญบารมี สั่งสมบุญบารมี! คุณเอาพูดแต่ประโยคนี้อยู่ได้

คุณดูระบบพวกนั้นในอินเทอร์เน็ตสิ ทั้งจัดการอุปกรณ์ให้ ทั้งให้

รางวัล แล้วคุณล่ะ?” จิ่งอันฉิงถอนหายใจออกมาแรง ๆ ด้วยความหัว

เสีย “คุณเอาแต่ขอให้ฉันทำนั่นทำนี่ แต่รางวัลอะไรกลับไม่เคยมีให้

สักอย่าง”

“ไม่ใช่แค่ไม่ให้รางวัล ทั้งยังช่วยแก้ปัญหาให้ฉันไม่ได้อีก

ต่างหาก แค่นี้ยังไม่เท่าไหร่หรอกนะ แต่คุณยังหาเรื่องยุ่งยากมาให้

ฉันด้วย”

ถ้าไม่ใช่เพราะระบบแบบนี้ เธอคงไม่ถูกฉู่ลั่วทำร้ายจนบาดเจ็บ

ยิ่งไปกว่านั้นคงไม่ต้องถูกผีวิญญาณพวกนั้นมาตามหลอก

หลอนด้วย

พอคิดได้แบบนี้ จิ่งอันฉิงก็รู้สึกโกรธเคืองจนแทบทนไม่ไหว

หลังจากระบบเงียบไปพักใหญ่ น้าเสียงของมันก็สงบลงบ้างแล้ว

ภายใต้แสงสีขาวสว่างในห้องน้า เสียงของมันฟังดูเยือกเย็น ไม่มี

ความอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย [ความจริงยังมีอีกวิธีหนึ่ง มันสามารถ

รักษาแผลนี้ของคุณให้หายได้เร็วขึ้น]

“วิธีอะไร?”

[ฆ่าผี ใช้หยินเติมเต็มหยิน คุณบอกว่าสั่งสมบุญบารมีมันช้า

เกินไป แต่ว่า…พยังหยินนั้นต่างกัน ขอแค่คุณฆ่าผีและดึงเอาพลังห

ยินกับพลังความแค้นของพวกเขามา หรือไม่ก็ทรมานและฆ่าทิ้งเพื่อ

กระตุ้นให้พวกเขากลายเป็นวิญญาณอาฆาต พลังหยินที่คุณได้รับ

จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น]

[ไม่ใช่แค่รักษาบาดแผลบนตัวคุณได้เร็วเท่านั้น แต่มันยังทำให้

คุณได้รับความแข็งแกร่งมากพอจะต่อกรกับฉู่ลั่วได้อย่างรวดเร็วอีก

ด้วย]

จิ่งอันฉิงใช้มือทั้งสองข้างยันอ่างล้างหน้าไว้ เธอมองตัวเองใน

กระจก แล้วเปิดเผยรอยยิ้มแปลกประหลาดและน่ากลัวออกมา “ถ้ามี

วิธีแบบนี้อยู่ ทำไมคุณถึงไม่รีบบอกฉันให้เร็วกว่านี้ล่ะ”

“ทำไมต้องทำฉันเสียเวลาไปไลฟ์สตรีมเพื่อสั่งสมบุญบารมีอะไร

นั่นอยู่ได้”

“ทำตามที่คุณบอกแล้วกัน ฆ่าและทรมานผี แล้วฉันก็จะได้รับ

พลังหยินมาเป็นของตัวเอง!”

………

แสงจากกองไฟขนาดใหญ่สุกโชนจนย้อมให้ทั่วทั้งท้องฟ้า

กลายเป็นสีส้มแดง

คนตระกูลฉู่ต่างยืนอยู่หน้าประตูด้วยความกระวนกระวาย

ฉู่จ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา เขาจับมือฉู่เหว่ยฮ่าวไว้ “พ่อครับ แม่

ครับ! หว่านหว่านล่ะ?”

ฉู่เหว่ยฮ่าวหน้าซีด “ไม่เห็นหว่านหว่านอยู่ในบ้านเหรอ?”

“ไม่เห็นครับ เมื่อตอนเย็นเธอบอกว่าจะไปหยิบอัลบั้มรูปอะไรไม่รู้

แต่เธอยังไม่กลับมาอีกเหรอครับ?”

ตอนนั้นเอง ฉู่หร่านที่อยู่อีกด้านก็ปาดเช็ดน้าตาด้วยความ

หวาดกลัว เธอร้องไห้เสียใจหนักมาก ก่อนจะเอ่ยว่า “หนูแค่ขอให้พี่

หว่านหว่านช่วยไปเอาอัลบั้มรูปมาให้หนู แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดไฟ

ไหม้!”