เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1213 ผมกลายเป็นมีดไปแล้วใช่ไหม

เขามักจะสอนเด็กคนนี้เสมอว่าโชคชะตาไม่อาจฝ่าฝืน เพราะ

อยากให้ชีวิตของเขาเป็นไปตามโชคชะตา และยอมเป็นคนของ

นิกายหมอดูตาบอดอย่างแท้จริง แต่ว่า…

เสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ “ฉันควรปล่อยให้เจ้าตายไป ตาย

ไปซะ…”

มือนั้นกุมไว้แน่น ออกแรงจนเล็บมือแทบจะจิกลงไปในเนื้อ ก่อน

จะค่อย ๆ ตกลงกระแทบกับพื้นดิน

มือของนายเหลียนตาบอดยังค้างอยู่ในท่านั้น ได้ยินเสียงวุ่นวาย

ดังข้างหูก่อนทั้งหมดจะเงียบสงบลง

จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ เขา

“เหลียนจวิน ไปกับพวกเรา!”

เหลียนจวินถูกดึงตัวขึ้นมา เขาคว้าแขนคนคนนั้นไว้โดยไม่รู้ตัว

“เขาตายแล้วใช่ไหม?”

ซู่เซี่ยงหยาง “…อืม!”

นายเหลียนตาบอด “…”

“ตายก็ดีแล้วล่ะ! ตายได้ก็ดี! เขาควรตายมาตั้งนานแล้ว! ควร

ตายมาตั้งนานแล้ว!”

จนกระทั่งพวกเขากลับมาถึงองค์กร ซู่เซี่ยงหยางเรียกหาคนมา

เขียนบันทึกเรื่องราวนี้ ก่อนจะรายงานให้เบื้องบนทราบ

เขากลับมาที่ห้องสอบสวนหลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย กลับ

เห็นพวกเจ้าหน้าที่ยืนอยู่หน้าห้องสอบสวนกันหลายคน กำลังทำท่า

ยื่นหน้าเข้าไปมองข้างใน

“เจ้านิกายอยู่ข้างในเหรอ?”

“ครับ!”

เจ้าหน้าที่อีกคนกระซิบว่า “เป็นครั้งแรกเลยที่ผมเห็นเจ้านิกาย

เป็นฝ่ายสอบสวนคนด้วยตาตัวเอง”

“หรือว่าเหลียนจวินคนนี้จะรู้ความลับอะไร?”

ในห้องสอบสวน เหลียนจวินเอาแต่ก้มหน้าก้าตา ฝ่ามือของเขา

ยังมีคราบเลือดติดอยู่ แต่ตอนนี้มันแห้งกรังไปแล้ว

สิ่งนี้ราวกับโคลนที่ติดอยู่กลางฝ่ามือ

เขาใช้มืออีกข้างหนึ่งกุมมันเอาไว้ ก่อนจะได้ยินฉู่ลั่วเอ่ยถามว่า

“ยันต์แผ่นนั้น คนของหุบเหวเทพมรณะให้คุณมาเหรอ?”

นายเหลียนตาบอดยังคงกุมมือที่มีเลือดแห้งกรังบนฝ่ามือเอาไว้

เหมือนเดิม

“พวกเขาให้ยันต์คุณ เพื่อให้คุณเอามาใช้ฆ่าอาจารย์ของตัวเอง

อย่างนั้นเหรอ?”

นายเหลียนตาบอดชะงักไป เขาเงยหน้ามองฉู่ลั่ว ริมฝีปากขยับ

เล็กน้อย “พวกเขาไม่ยอมรับผม พวกเขาชื่นชอบเทคนิคการทำนาย

ดวงชะตาของอาจารย์ผม”

“พวกเขาบอกว่า ขอเพียงผมมีความสามารถในการพลิกฟ้า

เปลี่ยนแปลงดวงชะตา พวกเขาจะมาหาผมอีกครั้ง”

“ส่วนยันต์นั่น พวกเขาเป็นคนให้ผมมาเพื่อใช้มันแก้แค้น”

ฉู่ลั่วถามต่อ “คุณรู้ไหมคะว่าอักขระบนยันต์แผ่นนั้นเป็นยังไง?”

“ผมใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปเอาไว้แล้ว”

ฉู่ลั่วถามอะไร นายเหลียนตาบอดก็ตอบไปตามนั้น

หลังฉู่ลั่วถามจนละเอียดแล้ว จึงหันหลังเดินออกไปข้างนอก

“ผมกลายเป็นมีดไปแล้วใช่ไหม?”

นายเหลียนตาบอดเอ่ยถามกระทันหัน

ฉู่ลั่ว “…”

“เป็นมีดที่ฆ่าอาจารย์ของตัวเอง?”

เธอมองสีหน้าของนายเหลียนตาบอด “ในตอนนี้ดูแล้วคงจะเป็น

แบบนั้นค่ะ เพราะอาจารย์ของคุณปฏิเสธหุบเหวเทพมรณะ พวกเขา

จึงไม่พอใจ”

เหยียนเฉิงมีความสามารถในการทำนายดวงชะตาที่ยอดเยี่ยม

มาก เขาอาศัยการทำนายดวงจึงสามารถหลบหนีจากการแก้แค้น

ของหุบเหวเทพมรณะมาได้

ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกใช้มีดที่เหยียนเฉิงไม่มีทางปฏิเสธ

พวกเขาหว่านเมล็ดพันธ์ุุในจิตใจนายเหลียนตาบอด

รอให้เมล็ดพันธ์นั้นเติบโตจนกลายเป็นมีดอย่างที่พวกเขา

คาดหวัง เพื่อหันคมของมันทิ่มแทงใส่คนที่คิดทรยศพวกเขา

นายเหลียนตาบอด “…”

ฉู่ลั่วก้าวเท้าเดินออกไปแล้ว พลันได้ยินเสียงร้องคำรามด้วย

ความเจ็บปวดดังมาจากด้านหลัง

นายเหลียนตาบอดกุมศีรษะของตัวเอง พยายามข่มเสียงร้องไห้

“ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตายไปตั้งแต่ฤดูหนาวปีนั้น?”

“ผมหวังว่าตัวเองจะตายไปซะตั้งแต่ตอนนั้นเลย”

ฉู่ลั่วปิดประตูลงเพื่อปิดกั้นเสียงร้องอันเจ็บปวดด้านใน

ซู่เซี่ยงหยางเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็อดจะทอดถอนใจไม่ได้

“โชคชะตา…มันไม่สามารถฝ่าฝืนได้จริงเหรอ!”

เหยียนเฉิงฝ่าฝืนโชคชะตาช่วยนายเหลียนตาบอดไว้ ทำให้ผู้

บริสุทธิ์ถูกนายเหลียนตาบอดทำร้าย ส่วนตัวเองก็ถูกนายเหลียนตา

บอดฆ่าตาย

“เลขต้าเหยี่ยน*[1]คือห้าสิบ ใช้ไปสี่สิบเก้า แบ่งครึ่งเป็นสอง*[2]

แขวนขึ้นเป็นสาม*[3] ตัดแบ่งสี่เป็นสี่ช่วงเวลา*[4] ส่วนที่เหลือถูกดึง

กลับไป และกลับมาอีกครั้งในห้าปี จากนั้นทุกอย่างจะจบลงเพื่อเริ่ม

กระบวนการใหม่อีกครั้ง”

*[1] เลขต้าเหยี่ยน 大衍之数 เป็นศาสตร์ทางเต๋าอย่างหนึ่ง ที่

เกิดจากการนำตัวเลขฟ้าดินมาบวกรวมกัน

*[2] แบ่งครึ่งเป็นสอง 分而为二以象两 หมายถึง สวรรค์และ

โลก

*[3] แขวนขึ้นเป็นสาม 挂一以象三 หมายถึง สวรรค์ โลกและ

มนุษย์

*[4] ตัดแบ่งสี่เป็นสี่ช่วงเวลา 揲之以四以象四时 หมายถึง

ฤดูกาลทั้งสี่