เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1214 โอกาสรอดเพียงเส้นทางเดียว

ซู่เซี่ยงหยางมองซ้ายมองขวา แต่ไม่เห็นเจ้าหน้าที่สักคน เขาจึง

ต้องเอ่ยปากถามด้วยตัวเอง “หมายความว่ายังไงเหรอครับ?”

“เส้นทางหลักห้าสิบหนทาง ที่อนุมานได้มีสี่สิบเก้าเส้นทาง ย่อม

ไม่มีสถานการณ์สิ้นหวังแน่นอนค่ะ ทางออกที่แท้จริงก็อยู่ในหนึ่ง

เส้นทางหนีที่เหลืออยู่ ดังคำกล่าวที่ว่าเดิมทีทุกสิ่งมีเพียงหนึ่ง

จนกระทั่งถึงสภาวะก่อนสวรรค์เปิด แบ่งออกเป็นหยินหยาง และเมื่อห

ยินหยางอยู่ภายใต้เงื่อนไขบางประการ เมื่อนั้นจึงเกิดสรรพสิ่งขึ้นบน

โลก ทำให้มีตัวแปรในโลก ตัวแปรนั้นคือตำแหน่งดีร้ายในทิศทางฮวง

จุ้ยอย่างละครึ่ง ดังนั้น แม้ทุกอย่างจะถูกกำหนดมาแล้ว แต่เส้นทาง

หลักก็ยังเหลือโอกาสรอดให้หนึ่งเส้นทาง นี่เป็นทางรอดเพียงทาง

เดียวที่ทำให้พวกเราค้นพบคำตอบด้วยตัวเอง”

“หมายความว่าทางรอดหนึ่งเส้นทางนี้ สำคัญกว่าโชคชะตาใช่

ไหมครับ”

ซู่เซี่ยงหยางเอ่ยถาม

ฉู่ลั่วพยักหน้า “สิ่งนี้สามารถเปลี่ยนสถานการ์ณส่วนใหญ่ได้เลย

ค่ะ”

เธอพูดพลางเดินออกไปด้านนอกด้วย ทันทีที่ก้าวออกมา ก็เห็น

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามาหาและพูดด้วยน้าเสียงตื่นตระหนก

“เจ้านิกาย ผู้กองซู่ เหลียนจวินฆ่าตัวตายในห้องสอบสวนแล้วครับ”

ซู่เซี่ยงหยางพลันตื่นตระหนกเช่นกัน เขาวิ่งตามเจ้าหน้าที่เข้าไป

ในห้องสอบสวน

เกล็ดหิมะสีขาวตกลงมาตรงหน้า ฉู่ลั่วยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะ

นั้นเอาไว้

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า จึงเห็นเกล็ดหิมะจำนวนมากปลิวตกลง

มาตามสายลม

ซู่เซี่ยงหยางกลับมาหาเธอเร็วมาก พลางเอ่ยด้วยน้าเสียง

เคร่งเครียดจริงจัง “เหลียนจวินตายแล้ว”

“อ๊ะ! หิมะก็ตกแล้วนี่เอง!”

ซู่เซี่ยงหยางเพิ่งสังเกตเห็นเกล็ดหิมะ เขาอดถอนหายใจออกมา

ไม่ได้ “โชคชะตาของเหลียนจวินยังไม่เปลี่ยน เขาตายในวันที่หิมะตก

แล้ว”

“เขาเป็นคนของนิกายหมดดูตาบอดตัวจริง” ฉู่ลั่วมองเกล็ดหิมะ

กลางฝ่ามือ

ไม่ว่าเขาจะหลอกตัวเองแค่ไหนว่าโชคชะตาเปลี่ยนแปลงได้ แต่

ในใจลึก ๆ กลับมีความรู้สึกไม่สบายใจ เขาถึงอยากได้คำตอบจาก

ปากของเหยียนเฉิงว่าโชคชะตาสามารถนั้นเปลี่ยนแปลงได้

และเหยียนเฉิงที่บอกว่าโชคชะตาไม่อาจฝ่าฝืนได้ กลับช่วย

เหลียนจวินไว้ ทั้งยังสอนวิชาทำนายดวงชะตาของนิกายหมอดูตา

บอดให้เขา

ยิ่งไปกว่านั้นยังใช้วิชาทำนายดวงชะตาเพื่อหลบหลีกการตาม

ฆ่าของหุบเหวเทพมรณะ

ฉู่ลั่วดึงมือกลับมาแล้วมองซู่เซี่ยงหยาง “ถ้าพวกคุณได้โทรศัพท์

ของเหลียนจวินมาแล้ว ช่วยบอกฉันด้วยนะคะ”

“รูปยันต์ในโทรศัพท์ของเขาสำคัญมากเหรอครับ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า “ตอนที่เขาเอายันต์แผ่นนั้นออกมา ฉันสัมผัสได้

ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยบางอย่าง แต่ไม่สามารถระบุได้ชัดเจนว่าคืออะไร

กันแน่ มีแต่ต้องเห็นด้วยตาตัวเองถึงจะมั่นใจได้”

“ถ้าอย่างนั้นได้มาเมื่อไหร่ ผมจะติดต่อไปหาคุณทันที”

“ค่ะ”

ซู่เซี่ยงหยางมองเธอ “ผมจะให้คนขับรถไปส่งคุณครับ”

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะ ฉันจะเดินไปเอง”

ซู่เซี่ยงหยางไม่บังคับ แต่มองส่งฉู่ลั่วจนลับตาไป

ฉู่ลั่วใช้ยันต์เคลื่อนย้ายมายังป้ายรถโดยสารประจำทาง ก่อนจะ

ขึ้นรถโดยสารประจำทางคันหนึ่ง

เพราะตอนนี้เป็นเวลาทำงาน คนบนรถโดยสารประจำทางจึงมีไม่

มากนัก มีเพียงเหล่านักศึกษาที่ออกมาเที่ยวเล่นเท่านั้น พวกเขา

กำลังคุยกันเรื่องหิมะแรกในตี้จิงด้วยความตื่นเต้น

ฉู่ลั่วเลือกนั่งตรงที่นั่งเกือบหลังสุด

“ให้ตายสิ ฉู่หร่านคนนี้เล่นลูกไม้อะไรอีกแล้ว” นักศึกษาสาวสอง

คนที่นั่งอยู่ข้างหน้า พูดขึ้นมาอย่างหมดความอดทน “ถ้าไม่มีคน

ขุดคุุ้ยก็คงไม่รู้เลยนะ ขุดเจอเรื่องอะไรแต่ละครั้งเล่นเอาตกใจหมด

เลย”

“เรื่องเน่าเฟะของเธอมีมากแค่ไหนกัน? สองวันก่อนก็เพิ่งโดนแฉ

ไปไม่ใช่เหรอ ว่าเธอรังแกนักแสดงหญิงคนอื่นระหว่างถ่ายทำ”

“ใช่ สมัยเรียนเธอยังกลั่นแกล้งผู้หญิงคนอื่นด้วยนะ ทำร้ายจน

คนเป็นโรคซึมเศร้าต้องย้ายโรงเรียนหนีไปเลย”

“ได้ยินว่ายังมีคนเก็บหลักฐานเอาไว้ด้วย และเตรียมจะ

ดำเนินการฟ้องร้องฉู่หร่าน”

“คนแบบนี้ สมควรเข้าคุกแล้วล่ะ”

ฉู่ลั่วหันไปมองทิวทัศน์ด้านนอกรถ

หิมะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งท้องฟ้าและผืนดินปกคลุมไปด้วยสี

ขาวโพลน แม้แต่ความสกปรกก็ยังถูกบดบังเอาไว้จนดูสะอาดตา

รถโดยสารประจำทางมาจอดด้านหน้าของตึกฮั่วกรุ๊ป ฉู่ลั่วจึง

ก้าวลงจากรถ

เธอเงยหน้ามองอาคารสูงตระหง่านของฮั่วกรุ๊ป

ยืนอยู่ไม่กี่วินาที ถึงได้เดินเข้าไปในตัวอาคาร

เธอเดินไปยังหน้าเคาน์เตอร์ ทว่าไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร

ดวงตาของพนักงานสาวสวยสองคนซึ่งประจำอยู่ตรงเคาน์เตอร์ก็เป็น

ประกายขึ้นมาแล้ว

“คุณฉู่มาหาประธานฮั่วใช่ไหมคะ? เชิญคุณฉู่ทางนี้เลยค่ะ

ประธานฉู่เคยสั่งเอาไว้ว่าถ้าคุณฉู่มา สามารถขึ้นไปข้างบนได้เลย ไม่

ต้องนัดล่วงหน้าค่ะ”

ฉู่ลั่ว “…ขอบคุณค่ะ”

เธอพยักหน้าให้พนักงานสาวสวยทั้งสองคนเล็กน้อย ก่อนจะเดิน

เข้าไปในลิฟต์

จนกระทั่งฉู่ลั่วเข้าไปในลิฟต์แล้ว พนักงานทั้งสองคนถึงจับมือ

กันด้วยความตื่นเต้นอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์ พวกเธอสองคนทำได้

แค่ส่งเสียงกรีดร้องออกมา

“ไม่ได้การ ต้องรีบบอกในกลุ่มแล้ว”

“วันนี้เป็นอีกวันที่เทพธิดาสวยสุด ๆ ไปเลย”

“เธอสังเกตหรือเปล่า วันนี้ออร่าของเทพธิดาดูอ่อนโยนขึ้นแล้ว

ไม่ได้เย็นชาสักเท่าไหร่!”