เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1229 พวกคุณมองยังไงถึงคิดว่าเธอสวยนักหนา
ห้องโถงใหญ่ที่คึกครื้นเสียงดังพลันเงียบลงในทันที สายตาของ
ทุกคนต่างจับจ้องไปยังผู้หญิงซึ่งก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ
“สวยจัง!”
“มีผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ได้ยังไงนะ!”
“นี่ลูกสาวจากตระกูลไหนเนี่ย!”
“ทั้งสูงส่ง ทั้งมีออร่า…”
จิ่งอันเสวี่ยเยื้องย่างเข้ามาท่ามกลางเสียงฮือฮาต่อเนื่องเหล่านั้น
จนกระทั่งเธอเดินมาถึงตรงหน้าฮั่วเซียวหมิง
เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีแดงสด และแต่งหน้าอย่างประณีตชวน
ให้ดูมีเสน่ห์มาก
เพียงช้อนสายตาขึ้นเบา ๆ ก็ดึงให้สายตาของผู้ชายทั้งหลายที่
อยู่ในตรงนั้นต้องตะลึงกันไปหมด
“นี่คือของขวัญวันเกิดที่ฉันให้คุณค่ะ หวังว่าคุณจะชอบนะคะ”
เธอส่งกล่องของขวัญใบเล็ก ๆ ให้เขา “มันคือตุ๊กตาของคุณที่ฉันถัก
เองกับมือเลย”
แต่เธอไม่ได้บอกออกไปว่าตัวเองถักพวกมันไว้เป็นคู่
หนึ่งตัวมอบให้เขา
และอีกตัวเก็บไว้เป็นของเธอเอง
มันคือความคิดเล็ก ๆ ของเธอ
ฮั่วเซียวหมิงทำเพียงแค่มองมันด้วยสายตาเย็นชา แต่ไม่ได้รับไป
“อาจิ่ว รับสิ! มันเป็นของที่เธอทำเองกับมือเลยนะ มันถือเป็น
น้าใจ” คุณปู่ฮั่วยิ้มกว้างเสียจนตาหยี่ และบอกว่า “คนสมัยนี้เนี่ยนะ
จะให้ของขวัญอะไรก็ดูกันที่ราคาเสียหมด น้อยคนนักที่จะใช้ใจจริง
เลือกมาให้”
“คนที่ตั้งใจมอบของขวัญให้อย่างอันเสวี่ยนั้นน้อยนักที่จะเจอ”
ฮั่วเซียวหมิงเอ่ยด้วยน้าเสียงราบเรียบ “ถ้าปู่ชอบของที่ใช้ใจทำ
ให้แบบนี้ ต่อไปพอถึงงานวันเกิดของปู่ ผมก็จะให้ของชิ้นนี้ไปนะ
ครับ”
“ทุกคนคงได้ยินกันหมดแล้ว ต่อไปพอถึงงานวันเกิดของปู่ผม
ทุกคนก็มอบของที่มาจากใจกันนะครับ เพราะปู่ผมชอบของขวัญ
แบบนี้”
คุณปู่ฮั่วชะงักไปครู่หนึ่ง
จิ่งอันเสวี่ยก็หน้าซีดไป มือของเธอที่กำลังถือของขวัญอยู่จึงสั่น
เล็กน้อย “คุณไม่ชอบเหรอคะ?”
“…ไม่ชอบ”
จิ่งอันเสวี่ยเริ่มตัวสั่นจนเจียนจะล้ม
“สาวสวยอกหักเสียแล้ว!”
“ไม่รู้ว่าถ้าอีกเดี๋ยวฉันต้องเข้าไปปลอบใจเธอ แล้วจะได้ความรัก
จากสาวสวยคนนั้นมาบ้างไหมนะ”
“พอเห็นสาวสวยเสียใจ ผมก็เสียใจไปด้วยเลย”
ฉู่ลั่วมองผู้คนที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้ โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่ความ
หลงใหลในตัวจิ่งอันเสวี่ย
เธอขมวดคิ้วแล้วกำมือขึ้นมา พร้อมกับท่องคาถาเสียงเบาไป
ด้วย จากนั้นก็เอ่ยขึ้นมาเบา ๆ “ทำลาย”
แล้วทุกคนซึ่งเดิมทียังมีสายตาหลงใหลก็ดูมึนงงไปในทันที
“แต่พอดูดี ๆ แล้ว เธอก็เหมือนจะไม่ได้สวยมากเท่าไรนะ!”
“เธอก็ไม่ได้ดูดีอะไรนักแต่แรกแล้ว!” เหยียนซียิ้มเยาะ “ไม่รู้ว่า
เมื่อกี้พวกคุณมองยังไงถึงคิดว่าเธอสวยนักหนา”
“เหอะ ๆ” มีคนหัวเราะเสียงแห้งออกมาแล้วตอบว่า “อาจจะเป็น
เพราะแสงไฟในห้องนี้มากเกินไปถึงทำให้เกิดความสวยแบบสลัว ๆ”
“แปลกแฮะ เมื่อกี้ก็รู้สึกว่าเธอสวยมากจริง ๆ นะ”
จิ่งอันเสวี่ยฟังเสียงพูดคุยรอบข้างที่กล่าวถึง จากนั้นสีหน้าเธอก็
ดูกังวลขึ้นมา
เมื่อครู่ฮั่วเซียวหมิงเองก็ได้ยินเสียงท่องคาถาจากฉู่ลั่วเช่นกัน สี
หน้าของเขาจึงดูเรียบนิ่งไปทันที “คุณไปรอผมก่อน อีกเดี๋ยวผมจะไป
หา”
จิ่งอันเสวี่ยมองฮั่วเซียวหมิงและสุดท้ายก็พยักหน้า จากนั้นจึงถือ
ของขวัญของตัวเองเดินตามแม่บ้านไป
ฮั่วเซียวหมิงมองทางคุณปู่ฮั่วกับเถาเป่ยอีกครั้งแล้วบอก “ปู่ครับ
ปู่ไม่กลัวว่าผมจะรังแกเธอเหรอ?”
คุณปู่ฮั่ว “…”
“ปู่ตามไปดูด้วยกันดีกว่าไหมครับ”
ฮั่วเซียวหมิงไม่รอให้คุณปู่ฮั่วตอบก็ให้แม่บ้านมาเชิญเขากับเถา
เป่ยไปแล้ว
คุณปู่ฮั่ว “…”
ฮั่วเซียวหมิงให้คนคอยดูพวกเขาทั้งสามคนจนกระทั่งงานเลี้ยง
จบลง
หยางไต้ก้าวไปคว้าแขนของฉู่ลั่วอย่างกังวล แล้วอธิบาย “ลั่วลั่ว
ฉันส่งเธอออกไปแล้วนะ ไม่รู้ว่าเธอกลับเข้ามาอีกได้ยังไง”
เธอใช้เงินฟาดคนไปอย่างยากลำบาก แต่ก็ยังล้มเหลวอยู่ดี
จิ่งอันเสวี่ยคนนี้ ไม่รู้ว่าเธอชอบอาจิ่วจริง ๆ หรือว่ากำลังคิดการ
ใหญ่อะไรกันแน่
เฮ้อ!
หวังว่าลั่วลั่วจะไม่เข้าใจผิดไปนะ
YOU MAY ALSO LIKE
