เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1252 ผมมาทวงความยุติธรรมแทนพวกเธอ
พ่อแม่ตระกูลกงมองเงาอันเลือนรางที่ยืนตรงหน้าของตัวเองอย่าง
ตกตะลึง
แม้จะเลือนราง แต่ก็มองออกว่าเป็นกงเลี่ยงลูกชายของพวกเขา
“เสี่ยวเลี่ยง!”
“ลูกชาย!”
พ่อแม่ตระกูลกงตื่นเต้นมาก พยายามจะเข้าไปคว้า แต่กลับคว้า
ได้แค่ความว่างเปล่า
“พ่อครับ แม่ครับ ผมตายไปแล้ว” กงเลี่ยงบอกเสียงแข็ง ตรงข้าม
กับท่าทางตื่นเต้นของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง “ผมมาครั้งนี้เพราะ
อยากจะมาถามพ่อกับแม่ว่า ทำไมถึงหาภรรยามาให้ผม ทำไมผมถึง
มีลูกสาวได้ล่ะ?”
แม่ของกงเลี่ยงทำเหมือนเรื่องนี้เป็นความดีความชอบของตน
เธอพูดอย่างมีความสุขว่า “พ่อกับแม่เห็นลูกตายไปตั้งแต่อายุยังน้อย
พวกแม่สงสารลูก เลยหาภรรยาให้ลูกยังไงล่ะ”
“กวานลั่วหยินบอกแล้วว่า เขาสามารถทำพิธีให้ลูกขึ้นมาเข้าหอ
กับฉีเอ้อเหมย เพื่อให้กำเนิดลูกได้”
“ทำแบบนี้ลูกก็จะมีภรรยา แม่กับพ่อของลูกเองก็จะได้มีหลาน”
พ่อกงเงียบไปโดยไม่พูดอะไร
“น่าเสียดายที่เอ้อเหมยไม่เป็นอย่างที่พวเราหวัง” สีหน้าที่ตอน
แรกมีความสุขของแม่กง เปลี่ยนมาเป็นความรังเกียจทันที “เพราะเธอ
มีลูกสาว”
“ฉันอุ้มยัยหนูนั่นไปให้กวานลั่วหยินทำพิธี ใครจะรู้ว่าของ
ขาดทุนนั่นจะอายุสั้น เพิ่มอุ้มไปก็ตายซะแล้ว”
กงเลี่ยงฟังที่แม่กงพูด พร้อมกับมองสีหน้ารังเกียจของเธอ
“แม่ครับ ผมเคยบอกพวกคุณแล้วใช่ไหม การซื้อขายมนุษย์มัน
ผิดกฎหมาย? ทำไมพวกคุณยังทำอีก?”
“วิธีการของกวานลั่วหยินคือทำอะไร? ไม่ใช่ว่าพวกคุณจะไม่รู้นี่”
“เพราะอะไร? พวกคุณแบบนี้เพราะอะไรกันแน่?”
ก่อนเขาจะตาย เคยบอกพวกเขาไปแล้วแท้ ๆ ว่าไม่ให้ไปเข้า
ร่วมกับกวานลั่วหยิน แต่พ่อแม่ของตัวเองกลับไม่ยอมฟัง
บอกให้พวกเขาย้ายออกจากหมู่บ้าน พวกเขาก็ไม่รับปาก
พวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่?
ทำไมถึงดื้อด้านขนาดนี้?
เพราะอะไร ทั้งที่เขาตายไปแล้ว ถึงยังไม่ปล่อยเขาไปอีก?
ยิ่งเห็นลูกชายโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แม่กงก็จึงรู้สึกเกรงกลัวขึ้นมา
เล็กน้อย “ลูกตายไปแล้ว พวกเราก็ไม่มีลูกชายแล้ว ต่อไปจะทำยังไง
ล่ะ? คนในหมู่บ้านจะหัวเราะเยาะพวกเราได้นะ”
กงเลี่ยง “…”
แม้จะตายจนกลายเป็นผีไปแล้ว แต่เมื่อเขาได้พูดคุยกับพ่อแม่
เหมือนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ เขาก็รู้สึกหดหู่ในอกขึ้นมาทันที
“แกจะไปเข้าใจอะไรล่ะ!” พ่อกงนึกโมโห “แกยังอายุน้อยคงไม่
เข้าใจสถานกาณ์ในหมู่บ้าน การไม่มีลูกชายก็เท่ากับไม่สามารถเป็น
ที่เชิดหน้าชูตาในหมู่บ้านได้ ต้องถูกคนอื่นหัวเราะเยาะ”
“ถ้าไม่ใช่เพราะแกตายเร็วนัก พวกเราจะต้องจ่ายเงินซื้อฉี
เอ้อเหมยมาเหรอ? ต้องติดต่อกับกวานลั่วหยินเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะ
แกตายเร็วเกินไปน่ะ!”
กงเลี่ยง “…”
เขาหลับตาลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ร่างวิญญาณซีดจางลงไป
หลายส่วน “ผมไม่เคยได้รับหนังสืออะไรเลย และไม่เคยขึ้นมาเข้าหอ
กับเธอด้วย แล้วเธอจะมีลูกได้ยังไง?”
แม่กงชะงักไป “ลูกไม่เคยขึ้นมาเหรอ?”
“ไม่ครับ”
“ถ้าอย่างนั้นวันเข้าหอทำไมเธอถึงบอกว่าเจอผีล่ะ ซ้ายังบอก
ด้วยว่าเป็นลูกที่เข้าหอกับเธอ” แม่กงตบมือดังฉาด “ต้องเป็นนัง
ผู้หญิงชั่วนั่นแอบเล่นชู้แน่ ๆ เธอต้องท้องลูกคนอื่นมาแล้ว แต่โยนมา
ให้เป็นลูกของลูกชายเรา”
แม่กงด่าทดฉีเอ้อเหมยกับลูกอย่างรุนแรง แต่กงเลี่ยงกลับมองไป
ที่พ่อของตน “พ่อครับ มีอะไรอยากจะพูดไหม?”
พ่อกง “พูดอะไร? ฉีเอ้อเหมยตายไปแล้ว เด็กก็ตายไปแล้ว…มี
อะไรต้องพูดอีกล่ะ?”
ดวงตาผีของกงเลี่ยงจ้องพ่อกงไม่วางตา เขาเอียงศีรษะ พลังหยิน
รอบตัวเพิ่มสูงขึ้น แม้แต่น้าเสียงก็แปลกไปมากทีเดียว
“พ่อ!”
เสียงนั้นเหมือนลอยอยู่กลางอากาศ แต่ก็เหมือนดังอยู่ข้างหูพ่อ
กง
“พ่อกำลังหลอกผม?”
“ฉีเอ้อเหมยเธอตายอย่างโกรธแค้น!”
“เด็กก็ตายอย่างโกรธแค้นเหมือนกัน!”
“พวกเธอลงไปหาผมข้างล่าง บอกให้ผมทวงความยุติธรรมแทน
พวกเธอในฐานะที่ผมเป็นสามีและพ่อ”
“พ่อ ผมมาทวงความยุติธรรมแทนพวกเธอแล้ว”
“ผมจะฆ่าคนที่ทำร้ายพวกเธอสองแม่ลูก”
“พ่อคิดว่า…ผมควรฆ่าใครก่อนดีล่ะ?”
YOU MAY ALSO LIKE
